Ωστόσο, υπάρχουν επιστημονικές μελέτες στις οποίες αναλύεται η μεγάλη χρησιμότητα των επιφανειακών και υπόγειων υδροφορέων, από τους οποίους μπορεί να αντληθεί νερό υψηλής ποιότητας μέσω ανάλογων διαδικασιών, με πολύ χαμηλό κόστος, λύνοντας οριστικά τα προβλήματα υδατικής επάρκειας σε όλη την επικράτεια. Δυστυχώς όμως, κάποιοι φρόντισαν να σφραγίσουν ποτάμια αρχέγονης ιστορικής προέλευσης, να αποξηράνουν λίμνες πολύτιμης υδροδοτικής και αρδευτικής σημασίας καταστρώνοντας ένα πολύπλοκο σχέδιο τεχνητής μείωσης του νερού σε νησιά και όχι μόνο. Στο παρελθόν, η Κάρπαθος αναφέρεται ως καταπράσινη, πράγμα που θα ήταν αδύνατον χωρίς άφθονο νερό. Δεν είναι τυχαίο πως η πρωτεύουσα και κεντρικό λιμάνι της Καρπάθου φέρει ακόμα και σήμερα την ονομασία «Πηγάδια».
Το θέμα όμως δεν είναι μόνο η Βαργυλία. Σε πολλές περιοχές της σημερινής Τουρκίας, όλες οι Αρχαίες Ελληνικές πόλεις, τα ιερά, οι νεκροπόλεις και τα μνημεία, βρίσκονται σε ιδιωτικά χέρια. Άλλοτε οι ιδιοκτήτες τα κληρονόμησαν, άλλοτε τα αγόρασαν νόμιμα, πριν καν αναγνωριστεί η αρχαιολογική αξία της περιοχής. Αλλά το αποτέλεσμα εξακολουθεί να είναι το ίδιο. Οι άνθρωποι αυτοί δεν μπορούν να χτίσουν, δεν μπορούν να αξιοποιήσουν τη γη τους, και φυσικά, δεν μπορούν ούτε να προστατεύσουν τα μνημεία από τις λεηλασίες και να προστατευτούν από την αρχαιοκαπηλία. Έτσι λοιπόν, πολλά από αυτά τα ακίνητα καταλήγουν στις αγγελίες πώλησης.
Πώς είναι δυνατόν ένα κράτος που δημιουργήθηκε μόλις πριν από έναν αιώνα να επενδύει με τέτοια ένταση στην ανάδειξη του παρελθόντος που βρήκε στα εδάφη του, ενώ εμείς, που καυχόμαστε καθημερινά για την ιστορία μας, να δείχνουμε τόσο αμήχανοι απέναντί της;
Πώς γίνεται να βλέπουμε την Έφεσο, τη Λαοδίκεια, την Ιεράπολη, τα Μύρα και τόσους άλλους χώρους να μετατρέπονται σε διεθνή κέντρα πολιτιστικού τουρισμού και να μη νιώθουμε την ανάγκη να αναρωτηθούμε τι κάνουμε εμείς για τους δικούς μας χώρους;
Ωστόσο, υπάρχουν επιστημονικές μελέτες στις οποίες αναλύεται η μεγάλη χρησιμότητα των επιφανειακών και υπόγειων υδροφορέων, από τους οποίους μπορεί να αντληθεί νερό υψηλής ποιότητας μέσω ανάλογων διαδικασιών, με πολύ χαμηλό κόστος, λύνοντας οριστικά τα προβλήματα υδατικής επάρκειας σε όλη την επικράτεια. Δυστυχώς όμως, κάποιοι φρόντισαν να σφραγίσουν ποτάμια αρχέγονης ιστορικής προέλευσης, να αποξηράνουν λίμνες πολύτιμης υδροδοτικής και αρδευτικής σημασίας καταστρώνοντας ένα πολύπλοκο σχέδιο τεχνητής μείωσης του νερού σε νησιά και όχι μόνο. Στο παρελθόν, η Κάρπαθος αναφέρεται ως καταπράσινη, πράγμα που θα ήταν αδύνατον χωρίς άφθονο νερό. Δεν είναι τυχαίο πως η πρωτεύουσα και κεντρικό λιμάνι της Καρπάθου φέρει ακόμα και σήμερα την ονομασία «Πηγάδια».
Πώς είναι δυνατόν ένα κράτος που δημιουργήθηκε μόλις πριν από έναν αιώνα να επενδύει με τέτοια ένταση στην ανάδειξη του παρελθόντος που βρήκε στα εδάφη του, ενώ εμείς, που καυχόμαστε καθημερινά για την ιστορία μας, να δείχνουμε τόσο αμήχανοι απέναντί της;
Πώς γίνεται να βλέπουμε την Έφεσο, τη Λαοδίκεια, την Ιεράπολη, τα Μύρα και τόσους άλλους χώρους να μετατρέπονται σε διεθνή κέντρα πολιτιστικού τουρισμού και να μη νιώθουμε την ανάγκη να αναρωτηθούμε τι κάνουμε εμείς για τους δικούς μας χώρους;
Τα Data centers είναι ασφαλώς σημαντικά για τις ψηφιακές λειτουργίες σχεδόν όλων των σύγχρονων επιχειρήσεων, επιτρέποντας τη διακίνηση και αποθήκευση τεράστιου όγκου δεδομένων, παρέχοντας ταυτόχρονα και τη μεγαλύτερη δυνατή ταχύτητα και αξιοπιστία. Χρειάζονται όμως τεράστιες ποσότητες νερού για την ψύξη των servers και η επιλογή για την εγκατάστασή τους σε μια περιοχή που χαρακτηρίζεται από λειψυδρία και έντονη ζέστη το καλοκαίρι, όπως η Θεσσαλία, γεννά έντονους προβληματισμούς. Επιπλέον, όπως διαβάζουμε σε πολλά δημοσιεύματα, η πολυαναμενόμενη «πράσινη ανάπτυξη» δε θα δημιουργήσει περισσότερες από 300 νέες θέσεις εργασίας.
Γιατί, το περιβάλλον δεν αποτελεί μια αφηρημένη έννοια, ούτε ένα εμπόδιο στην ανάπτυξη. Είναι η ίδια η ποιότητα της ζωής μας, η καθημερινότητα των κατοίκων, η συλλογική μνήμη και η ταυτότητα κάθε τόπου. Η πραγματική πρόοδος δε μετριέται αποκλειστικά με οικονομικούς δείκτες και επενδυτικά μεγέθη. Κρίνεται, κυρίως, από το κατά πόσο μπορούμε να παραδώσουμε στις επόμενες γενιές έναν τόπο ζωντανό, ελεύθερο, ανθρώπινο και περιβαλλοντικά βιώσιμο. Έναν τόπο όπου η ανάπτυξη θα υπηρετεί την κοινωνία και όχι το αντίστροφο.
Στην Ελλάδα έκαναν την εμφάνισή τους για πρώτη φορά τη δεκαετία του 2010, ενώ άλλες χώρες είχαν ξεκινήσει να τους χρησιμοποιούν στην εκπαίδευση δύο δεκαετίες νωρίτερα. Το Ηνωμένο Βασίλειο έκανε ήδη χρήση διαδραστικών πινάκων στην εκπαίδευση από το 1990 έως το 2000, ενώ η Σουηδία και η Φινλανδία που θεωρούνται χώρες-πρότυπα για τα εκπαιδευτικά τους συστήματα, ξεκίνησαν να τους χρησιμοποιούν από το 2000 έως το 2010. Το γεγονός ότι τα καθυστερημένα αντανακλαστικά των Ελληνικών Κυβερνήσεων επιλέγουν να ξεκινήσουν μαζικά την εγκατάσταση των διαδραστικών πινάκων μόλις το 2023, την ίδια ακριβώς χρονιά που η Σουηδία άρχισε να περιορίζει τη χρήση των οθονών στα παιδιά, από την στιγμή που διαπιστώθηκαν προβλήματα στην αναγνωστική τους ικανότητα, είναι πραγματικά αξιοπερίεργο!
Σήμερα, σύμφωνα και με την πρόσφατη έκθεση του Ινστιτούτου Brookings («New Pathways for Students in an AI World»), η διαδικασία αυτή έχει συρρικνωθεί σε μερικά δευτερόλεπτα, δίνοντας μία εντολή, ένα “prompt”, στην AI και η εργασία είναι έτοιμη. Η ουσία όμως είναι ότι όταν ένας μαθητής απλώς αντιγράφει ή, ακόμα χειρότερα, ζητά από την AI να προσαρμόσει το ύφος του κειμένου, ώστε να μη φαίνεται ’’ρομποτικό’’, δεν κλέβει μόνο τον δάσκαλό του, αλλά και τον ίδιο του τον εαυτό.
Όταν ένα από αυτά τα AI – συγκεκριμένα ένας αυτόνομος πράκτορας που έψαχνε πληροφορίες – βρήκε την πόρτα κλειστή, αντί να σταματήσει, “σκέφτηκε” μέσω του αλγορίθμου του, ότι ο Scott είναι εμπόδιο στην αποστολή του και αποφάσισε να τον εκδικηθεί. Ψάχνοντας στο όνομα του Scott, ως ένα ρομπότ λογισμικού που τρέχει μόνο του στον ιστό, βρήκε τα προσωπικά του στοιχεία και παλαιότερες αναρτήσεις του και συνδυάζοντας αληθινές πληροφορίες με ψέματα, δημιούργησε ένα εκτενές άρθρο για να τον διασύρει.
Η αποτύπωση των συστατικών ενός προϊόντος πάνω σε μία ετικέτα, δεν καθιστά εφικτή τη μη – κατανάλωση αυτών που δε θα θέλαμε να καταναλώσουμε, αφού είναι πραγματικά αδύνατο να περνάμε ατελείωτες ώρες στους διαδρόμους των σούπερ μάρκετ για να τσεκάρουμε συστατικά που κρύβονται πίσω από επιστημονικούς όρους που κανείς δεν αντιλαμβάνεται, ειδικά όταν πρόκειται για τα περισσότερα προϊόντα που καταναλώνουμε.
Ο ίδιος εξήγησε ότι η AI εξελίσσεται με ταχύτητα μεγαλύτερη από αυτή που μπορεί να ελεγχθεί και οι εταιρείες ανταγωνίζονται για το ποια θα αναπτύξει τα πιο ισχυρά συστήματα, ενώ η έρευνα για την ασφάλεια και τους ηθικούς περιορισμούς, την αφήνουν να μείνει πίσω. Ο φόβος του, δεν αφορά μόνο την απώλεια θέσεων εργασίας ή την παραπληροφόρηση, αλλά και το ενδεχόμενο να δημιουργηθούν συστήματα που θα είναι πιο έξυπνα από τον άνθρωπο σε πολλούς τομείς και θα λαμβάνουν αποφάσεις που δε θα μπορούμε πλέον να κατανοήσουμε ή να ελέγξουμε.
Στο πρώτο άκουσμα αυτών των τεχνολογιών, θα μπορούσε κανείς να σκεφτεί ότι βρέθηκε επιτέλους η λύση στην υπογεννητικότητα, αφού όλα αυτά μας υπόσχονται μεγάλα ποσοστά επιτυχίας σε όλη τη διαδικασία, προσπερνώντας όλα τα προβλήματα που ενδεχομένως αντιμετωπίζουν τα σύγχρονα ζευγάρια στην προσπάθειά τους να φτιάξουν οικογένεια. Εκτός μάλιστα της αποτελεσματικότητας των μεθόδων αυτών, προβάλλουν και το γεγονός ότι καμία γυναίκα δεν θα ταλαιπωρείται στην προσπάθειά της…
Ο χώρος των πτυχίων, των ακαδημαϊκών τίτλων και των πιστοποιήσεων φαίνεται να είναι γεμάτος θεσμικά κενά. Κενά που επιτρέπουν την παρείσφρηση κυκλωμάτων, μεσαζόντων και κάθε είδους παρα – αγορών που αναπτύσσονται στο σκοτάδι, εκμεταλλευόμενες την απουσία αποτελεσματικού ελέγχου. Όπου υπάρχει έλλειμμα εποπτείας, λογικό είναι να αναπτύσσονται μηχανισμοί που λειτουργούν παράλληλα με το επίσημο κράτος, εξυπηρετώντας ιδιωτικά συμφέροντα εις βάρος του δημόσιου συμφέροντος.
Το υποσκάνδαλο λοιπόν, αφορά τα αποκαλούμενα «οικολογικά σχήματα». Εδώ, επιβεβαιώνεται ότι «όσο ζεις μαθαίνεις», αφού εγώ, έως σήμερα, γνώριζα μόνο τα πολιτικά και τα καλλιτεχνικά σχήματα. Μεγάλωσε η πλατφόρμα, μπήκαν και τα «οικολογικά» και περιμένουμε να δούμε πού θα φτάσουν. Το υποσκάνδαλο αυτό, μπήκε λέει στο μικροσκόπιο της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας και εγώ, διαμαρτύρομαι εντόνως! Τι μικροσκόπιο είναι αυτό και από πού το παίρνουν οι Ευρωπαίοι Εισαγγελείς και τα βλέπουν όλα; Αφού είμαστε στην Ενωμένη Ευρώπη, δε θα έπρεπε να το μοιράσουν σε όλες τις Εισαγγελίες των Κρατών – Μελών, έτσι ώστε να βλέπουν και αυτές ό,τι βλέπουν οι Ευρωπαϊκές; Βέβαια, εδώ υπάρχει και το ενδεχόμενο να έχουν ενημερώσει του δικούς μας και αυτοί, να εφαρμόζουν το δόγμα: «Δεν είδα, δεν άκουσα, δεν ξέρω». Αυτό, θέλει έρευνα!!!
Και ενώ η Ελλάδα έχει με το μέρος της το διεθνές δίκαιο, τις διεθνείς συνθήκες και τη γεωγραφία, καμία κυβέρνηση δεν τόλμησε να ασκήσει ολοκληρωμένα και πλήρη τα νόμιμα κυριαρχικά της δικαιώματα. Αντί για στρατηγική, ακολούθησαν τη λογική της αναβολής. Αντί για Εθνική γραμμή, είχαμε τον φόβο του να μην προκαλέσουμε ένταση, και το αποτέλεσμα σήμερα είναι ότι η Τουρκία εμφανίζεται σχεδόν καθημερινά να παραφράζει το διεθνές δίκαιο, να αμφισβητεί Ελληνικά νησιά, να μιλά για αποστρατιωτικοποίηση, να δημιουργεί παράνομες θεωρίες περί «γαλάζιας πατρίδας» και να επιχειρεί να αποκόψει το Καστελόριζο από τον Εθνικό θαλάσσιο χώρο μας.
Η κάθε παρεχόμενη υπηρεσία, όμως, δε χρεώνεται αναλόγως, σύμφωνα με αυτά που ο Δήμος διατείνεται, αλλά υπάρχει μία οριζόντια χρέωση των καταστημάτων και των επιχειρήσεων, σύμφωνα με τα τετραγωνικά που καλύπτουν, αφού το μέτρο αφορά όλα τα καταστήματα και όλες τις επιχειρήσεις, χωρίς να ερευνάται το εάν κάνουν χρήση ή πόσο συχνά χρειάζονται τις υπηρεσίες του Δήμου! Είναι ένα μέτρο που τους αφορά όλους!
Η σιωπή, ο φόβος και η παθητικότητα δεν πρόκειται να ανακόψουν την τουρκική επιθετικότητα απέναντι στην Ελλάδα. Αντίθετα, ενισχύουν την αντίληψη ότι η Αθήνα αποφεύγει να ασκήσει πλήρως τα κυριαρχικά της δικαιώματα. Η Ελλάδα χρειάζεται άμεσα επέκταση στα 12 ναυτικά μίλια, καθορισμό ευθειών γραμμών βάσης, πλήρη κατοχύρωση ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδας, καθώς και μια ξεκάθαρη στρατηγική αποτροπής που να μην αφήνει περιθώρια αμφισβήτησης.
Μήπως πήραν λάθος κατεύθυνση τα 577 δις ευρώ που προορίζονταν για τη στήριξη της κοινωνίας και την ομαλή επαναφορά της στην κανονικότητα, μετά την πανδημία; Οι Έλληνες πολίτες – διότι μόνο για τη χώρα στην οποία ζούμε μπορούμε να είμαστε βέβαιοι – δεν είδαν καμία απολύτως ενίσχυση σε οικονομικό επίπεδο και τα δημόσια συστήματα υγείας εξακολουθούν να παραμένουν στην ίδια άθλια κατάσταση που ήταν και πριν την πανδημία, χωρίς ορατή προοπτική βελτίωσης.
Άνιση κατανομή πλούτου, άδικους και καταχρηστικούς φόρους, μη – βιώσιμα χρέη και όλες τις κυβερνήσεις να ενισχύουν τράπεζες και επενδυτές με φοροαπαλλαγές και διευκολύνσεις. Δάνεια που δίνονται απλόχερα σε δικούς τους ανθρώπους, τα οποία τελικά πληρώνονται από το Ελληνικό Δημόσιο, δηλαδή από όλους εμάς. Ταυτόχρονα, οι πολίτες ερχόμαστε αντιμέτωποι καθημερινά με ανάγκες στις οποίες δεν μπορούμε να ανταπεξέλθουμε, ακριβώς επειδή κάποιοι αποφάσισαν ότι πρέπει να συγκεντρώνουν στις τσέπες τους τον ιδρώτα και τον πλούτο μας, αφού ό,τι βγάζουμε πρέπει να το δίνουμε.
Ως προβληματισμένοι και σκεπτόμενοι Έλληνες πολίτες διερωτώμεθα, πώς είναι δυνατόν να διαθέτει η Χώρα μας τεράστια κοιτάσματα, όπως στον Πρίνο, την υποθαλάσσια περιοχή μεταξύ Καβάλας και Θάσου, δυτικά και νοτιοδυτικά της Κρήτης, στο Ιόνιο πέλαγος, στο Κατάκολο του νομού Ηλείας, στον Πατραϊκό κόλπο, που είναι επιβεβαιωμένες περιοχές με προφανείς ενδείξεις ύπαρξης Υδρογονανθράκων, με τη συμμετοχή, μάλιστα, Μεγάλων Διεθνών Εταιρειών, που σφραγίζουν το γεγονός για την υπαρκτή προοπτική τους και φυσικά, σε άλλες περιοχές που δεν έχουν αποκαλυφθεί ακόμα από τις έρευνες! Για ποιον όμως γίνονται αυτές οι έρευνες, αν όχι για τον Έλληνα πολίτη ;
Ο Νόμος 5223/2025 φέρνει σημαντικές αλλαγές στη λειτουργία και τη χρηματοδότηση των Μετοχικών Ταμείων των Ενόπλων Δυνάμεων, με ιδιαίτερα σοβαρές επιπτώσεις για το Μετοχικό Ταμείο Αεροπορίας (ΜΤΑ). Παρότι παρουσιάζεται ως μια μεταρρύθμιση που στόχο έχει την καλύτερη αξιοποίηση της περιουσίας και την ενίσχυση της στεγαστικής πολιτικής για τα στελέχη της, στην πράξη, δημιουργεί εύλογα ερωτήματα και έντονη ανησυχία.
Η διαρκής προσφυγή σε τέτοιου είδους παροχές και εύκολες λύσεις, δημιουργεί έναν φαύλο κύκλο: Προσωρινή ενίσχυση, πρόσκαιρη ανακούφιση και στη συνέχεια επιστροφή στην ίδια δύσκολη πραγματικότητα. Ένας κύκλος που δεν δίνει λύση, αλλά συντηρεί το πρόβλημα. Κι όσο οι βαθύτερες αιτίες, όπως τα χαμηλά εισοδήματα και το αυξημένο κόστος ζωής, παραμένουν άθικτες, η ανάγκη για νέα vouchers θα επανέρχεται συνεχώς.
Φανταστείτε ένα ασθενή που είναι έτοιμος να εισαχθεί στο χειρουργείο, σε τι ψυχολογική κατάσταση βρίσκεται, αγχωμένος με την πορεία της υγείας του και τι μέλλει γενέσθαι στη συνέχεια, πόσο ευάλωτος γίνεται, αφού είναι εξαρτημένος από το ιατρικό προσωπικό! Επομένως, όταν προκύψει οποιαδήποτε απαίτηση να δώσει χρήματα για την πορεία της υγείας του, δεν αποτελεί μια προσωπική συναλλαγή, αλλά γίνεται κακόβουλη ενέργεια εκμετάλλευσης, που μετατρέπει τον πόνο, την αγωνία και την ανάγκη του ασθενούς, σε εύκολη λεία ανήθικων απαιτήσεων!
Όλες οι διαπιστώσεις και οι επισημάνσεις για τα αίτια και τα αποτελέσματα έχουν πλέον γίνει, εκείνο όμως που λείπει, και που αποτελεί το “κλειδί” της όλης υπόθεσης, είναι η παντελής απουσία ουσιαστικής καθοδήγησης, λόγω της απομάκρυνσης της Παιδείας από τον πραγματικό της σκοπό. Στην περίπτωση των Ιωαννίνων, η Αστυνομία, πράττοντας το καθήκον της, συνέλαβε και τους γονείς των ανηλίκων, κανείς όμως δεν ασχολήθηκε σε βάθος με τα προβλήματα που αντιμετώπιζαν κι αυτοί οι ίδιοι, ακριβώς λόγω της έλλειψης ορθής παιδαγωγικής υποστήριξης στα παιδικά και νεανικά τους χρόνια.
Ύστερα από όλα αυτά, πώς και με ποιες προϋποθέσεις τα παιδιά επέστρεψαν στην οικογένειά τους και ποια ήταν τα μέτρα που έλαβαν οι αρμόδιοι κρατικοί μηχανισμοί, ώστε η οικογένεια αυτή να μην ξαναζήσει τις ίδιες δραματικές καταστάσεις; Στις περιπτώσεις αυτές, η Πολιτεία οφείλει να δείξει το Κοινωνικό της Πρόσωπο και να συμπαρασταθεί στους γονείς για να λύσουν οριστικά όλα τους τα προβλήματα. Τι έκανε λοιπόν η Πολιτεία για να αποκαταστήσει επαγγελματικά αυτό το ζευγάρι, εξασφαλίζοντάς τους ένα σταθερό εισόδημα, ώστε να μπορέσουν να ορθοποδήσουν, να καλύψουν κάθε ανάγκη τους σε καθαριότητα και σε όλα τα άλλα και να παραμείνουν ενωμένοι ως οικογένεια, ώστε να μη χρειαστεί να χωριστούν ξανά;
Το σημερινό μοτίβο εκπαίδευσης, παράγει ανθρώπους εκπαιδευμένους να μπορούν να λειτουργούν μέσα σε ένα συγκεκριμένο καθεστωτικό σύστημα, και όχι πραγματικά καλλιεργημένους ανθρώπους με προσωπικότητα. Οι νέοι μεγαλώνουν χωρίς να διδάσκονται τι σημαίνει αυτογνωσία, αυτοσυγκράτηση, υπευθυνότητα και σεβασμός προς τον συνάνθρωπό τους και το περιβάλλον τους. Δε μαθαίνουν να διαχειρίζονται το θυμό, την απόρριψη, την απώλεια ελέγχου ή τη συναισθηματική φόρτιση. Όλοι οι πολίτες, και ειδικότερα οι νέοι, βιώνουν καθημερινά την ανασφάλεια σε όλους τους τομείς, μη γνωρίζοντας το πώς να λειτουργούν συλλογικά, μαζί με τους υπόλοιπους ανθρώπους της πολιτείας.
Όλοι μαθαίνουμε από πολύ μικρή ηλικία να θαυμάζουμε τους ανθρώπους που είναι επιτυχημένοι… εκείνους που έχουν καλοστημένες επιχειρήσεις… εκείνους που όλοι τους γνωρίζουν… εκείνους που έχουν ένα γκλαμουράτο lifestyle… εκείνους που έχουν χρήματα για να ζουν μια άνετη ζωή. Ωστόσο, κανένας μας δεν γνωρίζει πως η ζωή όλων αυτών, μοιάζει με ένα παγόβουνο. Εμείς μπορούμε να δούμε την κορυφή του, αλλά όχι το 75% της ζωής τους που κρύβεται κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας.
Το θέμα όμως δεν είναι μόνο η Βαργυλία. Σε πολλές περιοχές της σημερινής Τουρκίας, όλες οι Αρχαίες Ελληνικές πόλεις, τα ιερά, οι νεκροπόλεις και τα μνημεία, βρίσκονται σε ιδιωτικά χέρια. Άλλοτε οι ιδιοκτήτες τα κληρονόμησαν, άλλοτε τα αγόρασαν νόμιμα, πριν καν αναγνωριστεί η αρχαιολογική αξία της περιοχής. Αλλά το αποτέλεσμα εξακολουθεί να είναι το ίδιο. Οι άνθρωποι αυτοί δεν μπορούν να χτίσουν, δεν μπορούν να αξιοποιήσουν τη γη τους, και φυσικά, δεν μπορούν ούτε να προστατεύσουν τα μνημεία από τις λεηλασίες και να προστατευτούν από την αρχαιοκαπηλία. Έτσι λοιπόν, πολλά από αυτά τα ακίνητα καταλήγουν στις αγγελίες πώλησης.
Πώς είναι δυνατόν ένα κράτος που δημιουργήθηκε μόλις πριν από έναν αιώνα να επενδύει με τέτοια ένταση στην ανάδειξη του παρελθόντος που βρήκε στα εδάφη του, ενώ εμείς, που καυχόμαστε καθημερινά για την ιστορία μας, να δείχνουμε τόσο αμήχανοι απέναντί της;
Πώς γίνεται να βλέπουμε την Έφεσο, τη Λαοδίκεια, την Ιεράπολη, τα Μύρα και τόσους άλλους χώρους να μετατρέπονται σε διεθνή κέντρα πολιτιστικού τουρισμού και να μη νιώθουμε την ανάγκη να αναρωτηθούμε τι κάνουμε εμείς για τους δικούς μας χώρους;
Είναι το ίδιο πέρασμα. Η ίδια γεωγραφία. Αυτό που είχε δει ο Μ. Αλέξανδρος αιώνες πριν. Και εδώ φαίνεται ξεκάθαρα η διαφορά. Από τη μία μεριά, ένας Άνθρωπος που ένωσε λαούς, άφησε πολιτισμό και δημιούργησε πόλεις. Από την άλλη, οι κατακτητές που άφησαν πίσω τους καταστροφή και ερήμωση. Και όμως, το όραμα του Μ. Αλεξάνδρου άντεξε στον χρόνο.
Σύμφωνα με τον ΟΔΑΠ (Οργανισμός Διαχείρισης και Ανάπτυξης Πολιτιστικών Πόρων), με απόφαση του Υπουργείου Πολιτισμού (ΥΠΠΟ), στις 14/04/2026 προκηρύχθηκε διαγωνισμός, έτσι ώστε να παραχωρηθούν (σε ημέτερους βέβαια), οι υγειονομικοί χώροι και οι χώροι φύλαξης, ώστε να τους διαχειρίζονται οι ιδιώτες! Δηλαδή, για τη χρήση της τουαλέτας, όπως και για τους χώρους φύλαξης, όλοι πλέον οι επισκέπτες θα πρέπει να πληρώνουν αντίτιμο, στις περιοχές της Ακρόπολης του Ολυμπιείου, της Αρχαίας Αγοράς και του Κεραμεικού. Η τιμή που ορίστηκε για τη χρήση της τουαλέτας, είναι το 1 (ένα) ευρώ για τον κάθε ένα επισκέπτη και για τα lockers, δηλαδή (ερμάρια, ντουλάπια, ή θυρίδες) και χώρους φύλαξης των αποσκευών, ορίστηκε στα 2 (δύο) ευρώ!
Η αναφορά στο «κλασικό ύφος της εποχής του Αυγούστου», δείχνει κυρίως το πώς φαίνεται το έργο και μια ρωμαϊκή επανεκτέλεση, όχι απαραίτητα το πότε δημιουργήθηκε αρχικά. Στην πραγματικότητα, τέτοια γλυπτά στη Μικρά Ασία κουβαλούν μια πολύ βαθύτερη ιστορία, όπου η ελληνιστική παράδοση συνεχίζει να ζει για αιώνες και να επηρεάζει έντονα και τη ρωμαϊκή τέχνη. Και εδώ είναι που χάνεται η ουσία στη δημόσια αφήγηση… γιατί όταν τα βάζουμε όλα κάτω από μια «ρωμαϊκή ταμπέλα», χάνουμε όλη τη βαθύτερη ιστορία του έργου άρα, χάνεται η συνέχεια. Χάνεται η ελληνική του ρίζα, μέσα από έναν ήδη διαμορφωμένο κόσμο που ήταν ελληνικός στην Ανατολή, στη Λαοδίκεια, στον Λύκο της Φρυγίας.
