Είναι το ίδιο πέρασμα. Η ίδια γεωγραφία. Αυτό που είχε δει ο Μ. Αλέξανδρος αιώνες πριν. Και εδώ φαίνεται ξεκάθαρα η διαφορά. Από τη μία μεριά, ένας Άνθρωπος που ένωσε λαούς, άφησε πολιτισμό και δημιούργησε πόλεις. Από την άλλη, οι κατακτητές που άφησαν πίσω τους καταστροφή και ερήμωση. Και όμως, το όραμα του Μ. Αλεξάνδρου άντεξε στον χρόνο.
Από τη στιγμή που επιτρέπεται η δημιουργία Data Centers που αλλάζουν το κλίμα, επιφέροντας ραγδαία αύξηση στη θερμοκρασία της γης, όχι μόνο στο μέρος που αυτό θα κατασκευαστεί, αλλά και σε απόσταση 10 χιλιομέτρων από αυτό… από τη στιγμή που δασικές πυρκαγιές δεν ελέγχονται και αντί για αναδάσωση με δέντρα, έχουμε αναδάσωση με ανεμογεννήτριες, οι οποίες επίσης αυξάνουν τη θερμοκρασία γύρω τους, αλλά και μεταβάλλουν τη φορά του ανέμου, για ποια προστασία του περιβάλλοντος μιλάμε;
Τα ερωτήματα είναι πολλά και δεν μπορούμε να τα αγνοούμε. Ρωτάω πάλι, γιατί να δώσει η Ελλάδα αεροσκάφη όταν άλλες χώρες δεν προχωρούν σε αντίστοιχες κινήσεις; Είναι θέμα πίεσης; Είναι θέμα συμφερόντων; Είναι μέρος μιας ευρύτερης γεωπολιτικής διαπραγμάτευσης στην οποία η Ελλάδα καλείται πάλι να πληρώσει δυσανάλογο τίμημα; Όμως, κυρίως: τι παίρνουμε εμείς ως αντάλλαγμα, όχι φυσικά σε επίπεδο υποσχέσεων, αλλά σε ένα επίπεδο δεσμεύσεων με σαφείς εγγυήσεις;
Από τη στιγμή που επιτρέπεται η δημιουργία Data Centers που αλλάζουν το κλίμα, επιφέροντας ραγδαία αύξηση στη θερμοκρασία της γης, όχι μόνο στο μέρος που αυτό θα κατασκευαστεί, αλλά και σε απόσταση 10 χιλιομέτρων από αυτό… από τη στιγμή που δασικές πυρκαγιές δεν ελέγχονται και αντί για αναδάσωση με δέντρα, έχουμε αναδάσωση με ανεμογεννήτριες, οι οποίες επίσης αυξάνουν τη θερμοκρασία γύρω τους, αλλά και μεταβάλλουν τη φορά του ανέμου, για ποια προστασία του περιβάλλοντος μιλάμε;
Στο πλαίσιο της πράσινης μετάβασης, θεσπίζονται ειδικές ζώνες, όπου τα έργα ΑΠΕ (Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας) προχωρούν με ταχύτερες διαδικασίες και πιο περιορισμένους περιβαλλοντικούς ελέγχους. Αυτό σημαίνει ότι σε ορισμένες περιοχές μειώνονται οι προϋποθέσεις προστασίας που ίσχυαν μέχρι σήμερα. Παράλληλα, για καμένες εκτάσεις στις οποίες έχει ήδη δοθεί άδεια επέμβασης, δίνεται η δυνατότητα να μην προχωρήσει η αναδάσωση και να αξιοποιηθούν για άλλες χρήσεις, όπως ενεργειακά έργα. Έτσι, μια καμένη δασική έκταση, όχι μόνο δε θα αποκατασταθεί, αλλά θα αλλάξει οριστικά χρήση.
Με ένα κουμπί, θα έχει τις πληροφορίες στα χέρια του και αυτό, μόνο την κινητοποίηση του μυαλού του δεν του προκαλεί! Ίσα – ίσα, του «σκοτώνει» την αγάπη για τη μάθηση, την περιέργεια, που είναι η κινητήριος δύναμη της απόκτησης γνώσεων, τη δυνατότητα να λειτουργεί σε ένα κοινωνικό περιβάλλον μέσα από το οποίο το ίδιο το παιδί διδάσκει και διδάσκεται (το λάθος που κάνει κάποιος, μπορεί να είναι μάθημα για κάποιον άλλο). Τι συζητάμε λοιπόν, το ποια πλατφόρμα θα είναι η καλύτερη; Αυτό το παιδί που θα την έχει βρει, θα είναι εκείνο το οποίο θα έχει και το μεγαλύτερο βαθμό; Θα μετατρέψουμε τα παιδιά σε βαθμοθήρες; Η αγάπη για τη γνώση, θα πάει περίπατο; Θα υπάρχει μόνο σκέτος ανταγωνισμός; Αυτή είναι η παιδεία που θέλουμε;
Σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα του Πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ, οι εγκαταστάσεις «hyperscaler», δηλαδή τα τεράστια κέντρα δεδομένων που καταλαμβάνουν δεκάδες χιλιάδες τετραγωνικά μέτρα, αυξάνουν τη θερμοκρασία της γύρω περιοχής κατά 2 έως 8,9 βαθμούς Κελσίου. Η επίδραση δεν περιορίζεται στον άμεσο χώρο, αλλά εκτείνεται σε απόσταση έως και 10 χιλιομέτρων, επηρεάζοντας περισσότερους από 340 εκατομμύρια ανθρώπους παγκοσμίως.
Πολλές χώρες στον πλανήτη έχουν ενσωματώσει τα ελληνικά στη δική τους γλώσσα, ενώ η παγκόσμια επιστημονική ορολογία, αλλά και οι ίδιες οι επιστήμες, όπως η Ιατρική, η Νομική, η Φιλοσοφία κ.α., βασίζονται εξ ολοκλήρου σε ελληνικούς όρους ή παράγωγά τους. Αυτό συμβαίνει διότι η σύνθεση των εννοιών στις ελληνικές λέξεις, μας αποκαλύπτει, παράλληλα με το νόημά τους – καθώς τις προφέρουμε, τις ακούμε ή τις διαβάζουμε – εικόνες, ήχους και συναισθήματα με μια μοναδική περιγραφικότητα και ακρίβεια που όμοιά της δεν διαθέτει καμία άλλη γλώσσα. Η αναγκαιότητα της διδασκαλίας των αρχαίων ελληνικών για την ευκολότερη κατανόηση των θετικών, αλλά και των ανθρωπιστικών σπουδών, έχει αναδειχθεί από πολλές επιστημονικές έρευνες.
Σήμερα, σύμφωνα και με την πρόσφατη έκθεση του Ινστιτούτου Brookings («New Pathways for Students in an AI World»), η διαδικασία αυτή έχει συρρικνωθεί σε μερικά δευτερόλεπτα, δίνοντας μία εντολή, ένα “prompt”, στην AI και η εργασία είναι έτοιμη. Η ουσία όμως είναι ότι όταν ένας μαθητής απλώς αντιγράφει ή, ακόμα χειρότερα, ζητά από την AI να προσαρμόσει το ύφος του κειμένου, ώστε να μη φαίνεται ’’ρομποτικό’’, δεν κλέβει μόνο τον δάσκαλό του, αλλά και τον ίδιο του τον εαυτό.
Όταν ένα από αυτά τα AI – συγκεκριμένα ένας αυτόνομος πράκτορας που έψαχνε πληροφορίες – βρήκε την πόρτα κλειστή, αντί να σταματήσει, “σκέφτηκε” μέσω του αλγορίθμου του, ότι ο Scott είναι εμπόδιο στην αποστολή του και αποφάσισε να τον εκδικηθεί. Ψάχνοντας στο όνομα του Scott, ως ένα ρομπότ λογισμικού που τρέχει μόνο του στον ιστό, βρήκε τα προσωπικά του στοιχεία και παλαιότερες αναρτήσεις του και συνδυάζοντας αληθινές πληροφορίες με ψέματα, δημιούργησε ένα εκτενές άρθρο για να τον διασύρει.
Η αποτύπωση των συστατικών ενός προϊόντος πάνω σε μία ετικέτα, δεν καθιστά εφικτή τη μη – κατανάλωση αυτών που δε θα θέλαμε να καταναλώσουμε, αφού είναι πραγματικά αδύνατο να περνάμε ατελείωτες ώρες στους διαδρόμους των σούπερ μάρκετ για να τσεκάρουμε συστατικά που κρύβονται πίσω από επιστημονικούς όρους που κανείς δεν αντιλαμβάνεται, ειδικά όταν πρόκειται για τα περισσότερα προϊόντα που καταναλώνουμε.
Ο ίδιος εξήγησε ότι η AI εξελίσσεται με ταχύτητα μεγαλύτερη από αυτή που μπορεί να ελεγχθεί και οι εταιρείες ανταγωνίζονται για το ποια θα αναπτύξει τα πιο ισχυρά συστήματα, ενώ η έρευνα για την ασφάλεια και τους ηθικούς περιορισμούς, την αφήνουν να μείνει πίσω. Ο φόβος του, δεν αφορά μόνο την απώλεια θέσεων εργασίας ή την παραπληροφόρηση, αλλά και το ενδεχόμενο να δημιουργηθούν συστήματα που θα είναι πιο έξυπνα από τον άνθρωπο σε πολλούς τομείς και θα λαμβάνουν αποφάσεις που δε θα μπορούμε πλέον να κατανοήσουμε ή να ελέγξουμε.
Στο πρώτο άκουσμα αυτών των τεχνολογιών, θα μπορούσε κανείς να σκεφτεί ότι βρέθηκε επιτέλους η λύση στην υπογεννητικότητα, αφού όλα αυτά μας υπόσχονται μεγάλα ποσοστά επιτυχίας σε όλη τη διαδικασία, προσπερνώντας όλα τα προβλήματα που ενδεχομένως αντιμετωπίζουν τα σύγχρονα ζευγάρια στην προσπάθειά τους να φτιάξουν οικογένεια. Εκτός μάλιστα της αποτελεσματικότητας των μεθόδων αυτών, προβάλλουν και το γεγονός ότι καμία γυναίκα δεν θα ταλαιπωρείται στην προσπάθειά της…
Τα ερωτήματα είναι πολλά και δεν μπορούμε να τα αγνοούμε. Ρωτάω πάλι, γιατί να δώσει η Ελλάδα αεροσκάφη όταν άλλες χώρες δεν προχωρούν σε αντίστοιχες κινήσεις; Είναι θέμα πίεσης; Είναι θέμα συμφερόντων; Είναι μέρος μιας ευρύτερης γεωπολιτικής διαπραγμάτευσης στην οποία η Ελλάδα καλείται πάλι να πληρώσει δυσανάλογο τίμημα; Όμως, κυρίως: τι παίρνουμε εμείς ως αντάλλαγμα, όχι φυσικά σε επίπεδο υποσχέσεων, αλλά σε ένα επίπεδο δεσμεύσεων με σαφείς εγγυήσεις;
Το πάρκο στο Ιόνιο, πράγματι συγκροτήθηκε ως μια ενιαία θαλάσσια περιοχή, με σαφή όρια και συγκεκριμένα μέτρα προστασίας. Αντίθετα, στο Αιγαίο η εικόνα ήταν τελείως διαφορετική. Αντί για έναν ενιαίο και οργανωμένο θαλάσσιο χώρο, προέκυψε μια αποσπασματική διάταξη διάσπαρτων περιοχών, κυρίως γύρω από τις νότιες Κυκλάδες, χωρίς ενιαία γεωγραφική και στρατηγική λογική. Το σημαντικότερο όμως, είναι αλλού, ότι η χωροθέτηση περιορίστηκε αυστηρά εντός των χωρικών υδάτων, δηλαδή πρακτικά εντός των 6 ναυτικών μιλίων.
Διότι, αν υπάρχει ένα ιστορικό παράδειγμα που ταιριάζει λέξη προς λέξη σε αυτή την περιγραφή, αυτό είναι η τουρκική εισβολή του 1974. Μια στρατιωτική επιχείρηση που οδήγησε στον βίαιο εκτοπισμό δεκάδων χιλιάδων ανθρώπων, στην κατάληψη εδαφών και στην αρπαγή περιουσιών. Σπίτια εγκαταλείφθηκαν, πόλεις ερημώθηκαν, περιουσίες άλλαξαν χέρια και φυσικά, όχι με νόμιμες διαδικασίες, αλλά υπό τη σκιά των όπλων.
Ένα από αυτά, είναι τα ολιγοήμερα ή τα πολυήμερα ταξιδάκια στο εξωτερικό, όπου θες, σε όποια χώρα του πλανήτη έχεις όρεξη να πας, για να ξεσκάσεις, να ξεκουραστείς, να γεμίσεις τις μπαταρίες σου ή να συσφίξεις τις σχέσεις σου!!! Όλα γίνονται, αρκεί να βρεις ή να σκηνοθετήσεις μία πρόφαση για να πας. Μετά από αυτή την κίνηση, οι δρόμοι ανοίγουν διάπλατα, χωρίς κίνηση (όπως ήταν στην περίοδο του lockdown), για να πραγματοποιήσεις το όνειρό σου.
Κυβερνώντες και Αντιπολιτευόμενοι αντάλλαξαν τόσο βαριές κατηγορίες ο ένας για τον άλλο, σε βαθμό που κρίθηκε αναγκαίο να ελεγχθεί η στατικότητα του κτιρίου! Οι κατηγορίες όμως αυτές που αντάλλαξαν, δεν αφορούσαν τα πεπραγμένα τους, όπως, ας πούμε, ότι και οι δύο τους, ως Αρχηγοί των Κομμάτων τους, χρωστούν κοντά στο 1 δις € και οι δύο. Εκεί όμως, επιβάλλεται «Ομερτά». Όταν κάποιος τους ρωτήσει γι’ αυτό, απαντούν με το παλιό και γνώριμο πολιτικό ρητό: «Παραλάβαμε καμένη γη από τους προηγούμενους». Ας πούμε πως αυτό, το δεχόμαστε! Το πρόβλημα είναι ότι αυτοί συνεχίζουν να μεγαλώνουν το κάψιμο, αντί να κάνουν αναδάσωση.
Μήπως πήραν λάθος κατεύθυνση τα 577 δις ευρώ που προορίζονταν για τη στήριξη της κοινωνίας και την ομαλή επαναφορά της στην κανονικότητα, μετά την πανδημία; Οι Έλληνες πολίτες – διότι μόνο για τη χώρα στην οποία ζούμε μπορούμε να είμαστε βέβαιοι – δεν είδαν καμία απολύτως ενίσχυση σε οικονομικό επίπεδο και τα δημόσια συστήματα υγείας εξακολουθούν να παραμένουν στην ίδια άθλια κατάσταση που ήταν και πριν την πανδημία, χωρίς ορατή προοπτική βελτίωσης.
Άνιση κατανομή πλούτου, άδικους και καταχρηστικούς φόρους, μη – βιώσιμα χρέη και όλες τις κυβερνήσεις να ενισχύουν τράπεζες και επενδυτές με φοροαπαλλαγές και διευκολύνσεις. Δάνεια που δίνονται απλόχερα σε δικούς τους ανθρώπους, τα οποία τελικά πληρώνονται από το Ελληνικό Δημόσιο, δηλαδή από όλους εμάς. Ταυτόχρονα, οι πολίτες ερχόμαστε αντιμέτωποι καθημερινά με ανάγκες στις οποίες δεν μπορούμε να ανταπεξέλθουμε, ακριβώς επειδή κάποιοι αποφάσισαν ότι πρέπει να συγκεντρώνουν στις τσέπες τους τον ιδρώτα και τον πλούτο μας, αφού ό,τι βγάζουμε πρέπει να το δίνουμε.
Ως προβληματισμένοι και σκεπτόμενοι Έλληνες πολίτες διερωτώμεθα, πώς είναι δυνατόν να διαθέτει η Χώρα μας τεράστια κοιτάσματα, όπως στον Πρίνο, την υποθαλάσσια περιοχή μεταξύ Καβάλας και Θάσου, δυτικά και νοτιοδυτικά της Κρήτης, στο Ιόνιο πέλαγος, στο Κατάκολο του νομού Ηλείας, στον Πατραϊκό κόλπο, που είναι επιβεβαιωμένες περιοχές με προφανείς ενδείξεις ύπαρξης Υδρογονανθράκων, με τη συμμετοχή, μάλιστα, Μεγάλων Διεθνών Εταιρειών, που σφραγίζουν το γεγονός για την υπαρκτή προοπτική τους και φυσικά, σε άλλες περιοχές που δεν έχουν αποκαλυφθεί ακόμα από τις έρευνες! Για ποιον όμως γίνονται αυτές οι έρευνες, αν όχι για τον Έλληνα πολίτη ;
Ο Νόμος 5223/2025 φέρνει σημαντικές αλλαγές στη λειτουργία και τη χρηματοδότηση των Μετοχικών Ταμείων των Ενόπλων Δυνάμεων, με ιδιαίτερα σοβαρές επιπτώσεις για το Μετοχικό Ταμείο Αεροπορίας (ΜΤΑ). Παρότι παρουσιάζεται ως μια μεταρρύθμιση που στόχο έχει την καλύτερη αξιοποίηση της περιουσίας και την ενίσχυση της στεγαστικής πολιτικής για τα στελέχη της, στην πράξη, δημιουργεί εύλογα ερωτήματα και έντονη ανησυχία.
Η διαρκής προσφυγή σε τέτοιου είδους παροχές και εύκολες λύσεις, δημιουργεί έναν φαύλο κύκλο: Προσωρινή ενίσχυση, πρόσκαιρη ανακούφιση και στη συνέχεια επιστροφή στην ίδια δύσκολη πραγματικότητα. Ένας κύκλος που δεν δίνει λύση, αλλά συντηρεί το πρόβλημα. Κι όσο οι βαθύτερες αιτίες, όπως τα χαμηλά εισοδήματα και το αυξημένο κόστος ζωής, παραμένουν άθικτες, η ανάγκη για νέα vouchers θα επανέρχεται συνεχώς.
Με ένα κουμπί, θα έχει τις πληροφορίες στα χέρια του και αυτό, μόνο την κινητοποίηση του μυαλού του δεν του προκαλεί! Ίσα – ίσα, του «σκοτώνει» την αγάπη για τη μάθηση, την περιέργεια, που είναι η κινητήριος δύναμη της απόκτησης γνώσεων, τη δυνατότητα να λειτουργεί σε ένα κοινωνικό περιβάλλον μέσα από το οποίο το ίδιο το παιδί διδάσκει και διδάσκεται (το λάθος που κάνει κάποιος, μπορεί να είναι μάθημα για κάποιον άλλο). Τι συζητάμε λοιπόν, το ποια πλατφόρμα θα είναι η καλύτερη; Αυτό το παιδί που θα την έχει βρει, θα είναι εκείνο το οποίο θα έχει και το μεγαλύτερο βαθμό; Θα μετατρέψουμε τα παιδιά σε βαθμοθήρες; Η αγάπη για τη γνώση, θα πάει περίπατο; Θα υπάρχει μόνο σκέτος ανταγωνισμός; Αυτή είναι η παιδεία που θέλουμε;
Αυτό το τελευταίο, σίγουρα δεν είναι τυχαίο. Αντιθέτως, αποκαλύπτει ότι η χρήση ναρκωτικών ουσιών συνδέεται άμεσα με τη διασκέδαση και την ανάγκη διαφυγής, κυρίως των νέων ανθρώπων, από τη δύσκολη και καταπιεστική καθημερινότητα. Μια καθημερινότητα που δεν καλύπτει ούτε τις ψυχολογικές, ούτε τις ουσιαστικές τους ανάγκες. Έτσι, οι νέοι αναζητούν απεγνωσμένα μια διέξοδο. Και όταν δεν είναι σε θέση να βρουν υγιείς και δημιουργικούς δρόμους, οδηγούνται αναπόφευκτα σε παράνομες και επικίνδυνες επιλογές.
Και μετά τι;;; Τι θα ακολουθήσει μετά; Εκκωφαντική σιωπή, ε;;; Αφού το ίδιο φαινόμενο έχει γίνει συνήθεια κάθε χρόνο! Τραυματισμός, νοσοκομείο, δικογραφία, παραμέληση ανηλίκου κ.λπ., ενώ κλείνει η υπόθεση με συνοπτικές διαδικασίες και ικανοποίηση των Θεσμών! Όμως όχι, εδώ, στην πραγματικότητα ξεκινούν όλα όσα παραλείπονται και έχουν καλυφθεί με τον «μανδύα» της δήθεν πρόνοιας!
Το περιστατικό της βίαιης επίθεσης σε μια ανυπεράσπιστη γυναίκα στην Κόρινθο και τα τραγικά επακόλουθα που προκάλεσε, δηλώνουν κατάφωρα την αποτυχία της σημερινής κοινωνίας σε όλους σχεδόν τους βασικούς τομείς της, όπως η πρόληψη των βίαιων συγκρούσεων στις ανθρώπινες σχέσεις, η κατανόηση των βαθύτερων προβλημάτων που δημιουργούν αυτές τις συγκρούσεις, η ανάληψη της ευθύνης για κάθε άδικη πράξη και κυρίως η Παιδεία ως βασικός πυλώνας ψυχοπνευματικής καλλιέργειας των πολιτών.
Ακόμα και όταν υπάρχουν όλες οι ενδείξεις για το πόσο επιβλαβής μπορεί να είναι μια επιλογή για κάποιον, πάλι εκείνος προτιμά να ζημιωθεί από το να ακολουθήσει την πεπατημένη. Όταν, λοιπόν, λάθος επιλογές γίνονται συνειδητά από άτομα με περισσότερη εμπειρία και θεωρητικά πιο ανεπτυγμένη σκέψη γιατί πρυτανεύει η περιέργεια, είναι τουλάχιστον ανεδαφικό να απαιτούμε από ένα παιδί να πράξει σωστά, αλλά και άδικο να το κρίνουμε εκ των υστέρων.
Είναι το ίδιο πέρασμα. Η ίδια γεωγραφία. Αυτό που είχε δει ο Μ. Αλέξανδρος αιώνες πριν. Και εδώ φαίνεται ξεκάθαρα η διαφορά. Από τη μία μεριά, ένας Άνθρωπος που ένωσε λαούς, άφησε πολιτισμό και δημιούργησε πόλεις. Από την άλλη, οι κατακτητές που άφησαν πίσω τους καταστροφή και ερήμωση. Και όμως, το όραμα του Μ. Αλεξάνδρου άντεξε στον χρόνο.
Σύμφωνα με τον ΟΔΑΠ (Οργανισμός Διαχείρισης και Ανάπτυξης Πολιτιστικών Πόρων), με απόφαση του Υπουργείου Πολιτισμού (ΥΠΠΟ), στις 14/04/2026 προκηρύχθηκε διαγωνισμός, έτσι ώστε να παραχωρηθούν (σε ημέτερους βέβαια), οι υγειονομικοί χώροι και οι χώροι φύλαξης, ώστε να τους διαχειρίζονται οι ιδιώτες! Δηλαδή, για τη χρήση της τουαλέτας, όπως και για τους χώρους φύλαξης, όλοι πλέον οι επισκέπτες θα πρέπει να πληρώνουν αντίτιμο, στις περιοχές της Ακρόπολης του Ολυμπιείου, της Αρχαίας Αγοράς και του Κεραμεικού. Η τιμή που ορίστηκε για τη χρήση της τουαλέτας, είναι το 1 (ένα) ευρώ για τον κάθε ένα επισκέπτη και για τα lockers, δηλαδή (ερμάρια, ντουλάπια, ή θυρίδες) και χώρους φύλαξης των αποσκευών, ορίστηκε στα 2 (δύο) ευρώ!
Η αναφορά στο «κλασικό ύφος της εποχής του Αυγούστου», δείχνει κυρίως το πώς φαίνεται το έργο και μια ρωμαϊκή επανεκτέλεση, όχι απαραίτητα το πότε δημιουργήθηκε αρχικά. Στην πραγματικότητα, τέτοια γλυπτά στη Μικρά Ασία κουβαλούν μια πολύ βαθύτερη ιστορία, όπου η ελληνιστική παράδοση συνεχίζει να ζει για αιώνες και να επηρεάζει έντονα και τη ρωμαϊκή τέχνη. Και εδώ είναι που χάνεται η ουσία στη δημόσια αφήγηση… γιατί όταν τα βάζουμε όλα κάτω από μια «ρωμαϊκή ταμπέλα», χάνουμε όλη τη βαθύτερη ιστορία του έργου άρα, χάνεται η συνέχεια. Χάνεται η ελληνική του ρίζα, μέσα από έναν ήδη διαμορφωμένο κόσμο που ήταν ελληνικός στην Ανατολή, στη Λαοδίκεια, στον Λύκο της Φρυγίας.
Και αν αναρωτιέστε γιατί δεν μάθατε ποτέ ότι λειτούργησε, είναι επειδή δεν λειτούργησε ποτέ! Το δε κόστος του έργου αυτού, ανήλθε συνολικά στα 35 εκατομμύρια ευρώ, το ένα τρίτο των οποίων παραχωρήθηκε ως ευρωπαϊκή χρηματοδότηση. Εφόσον βέβαια το έργο απέτυχε παταγωδώς να ολοκληρωθεί εμπρόθεσμα και – το κυριότερο – να λειτουργήσει, τα χρήματα αυτά επιστράφηκαν, τρυπώντας ακόμα περισσότερο τις ήδη επιβαρυμένες τσέπες του κρατικού υπολογισμού.
Σε ανασκαφές που έγιναν σε διάφορες περιοχές της Αθήνας, βρέθηκαν στήλες οι οποίες ανέγραφαν το κόστος των εργασιών που γίνονταν τότε. Το πιο ωραίο, είναι ότι χρόνο με τον χρόνο, γίνονταν πιο αναλυτικές, γράφοντας δηλαδή, ε συγγνώμη, “σκαλίζοντας” τις δαπάνες, έτσι ώστε να υπάρχει περισσότερη διαφάνεια στο πού κατέληγαν. Ακριβώς το αντίθετο, δηλαδή, από αυτό που συμβαίνει τώρα, που ναι μεν, υπάρχει μία τυπική ανάλυση των εξόδων, αλλά πουθενά δε, δε θα δείτε το νόμιμο ποσοστό μίζας του εκάστοτε υπουργού, της μίζας των εργολάβων, των προμηθευτών κ.λπ. κ.λπ.
