Ntoros.gr

Εκτός όμως  από τη βλασφημία του υποβιβασμού των ελληνικών σε γλώσσα δεύτερης κατηγορίας – παρά την παρακαταθήκη της – το ζήτημα είναι και πρακτικό: τα ελληνικά κείμενα αποτελούν από αριθμητική άποψη ένα αρκετά σημαντικό μέρος της παγκόσμιας βιβλιογραφίας. Αν λοιπόν εξαιρεθούν από αυτή, δημιουργούνται μεγάλες δυσκολίες για τους συγγραφείς και τους αναγνώστες οι οποίοι θα πρέπει να αποταθούν σε άλλη πλατφόρμα για να τα επεξεργαστούν. Εκτός αυτού, επιστήμες βασισμένες στην ελληνική ορολογία, όπως: η νομική, η ιατρική, η ανθρωπολογία και άλλες, είναι αδύνατον να κατανοηθούν εις βάθος, χωρίς να υπάρχει η δυνατότητα να ανατρέξουν στις αντίστοιχες έννοιες όσοι δεν έχουν την χρονική, χωρική και οικονομική πολυτέλεια να διαθέτουν φυσικά αντίγραφα των αντίστοιχων βιβλίων.

Η περίπτωση της Πολωνίας λοιπόν, γεννά εύλογα ερωτήματα. Θα μπορούσαν και άλλες χώρες να εξετάσουν μορφές θεσμικής αναγνώρισης ή ενίσχυσης των ιστορικών ελληνικών κοινοτήτων που φιλοξενούν; Υπάρχουν τρόποι να προστατευθεί αποτελεσματικότερα η γλώσσα, η πολιτιστική κληρονομιά και η συλλογική τους ταυτότητα, ανάλογα πάντοτε με το νομικό πλαίσιο κάθε κράτους; Πρόκειται για έναν διάλογο που αξίζει να ανοίξει, με σεβασμό στις ιδιαιτερότητες κάθε χώρας, αλλά και στη διαχρονική παρουσία των ελληνικών κοινοτήτων.

Μήπως πήραν λάθος κατεύθυνση τα 577 δις ευρώ που προορίζονταν για τη στήριξη της κοινωνίας και την ομαλή επαναφορά της στην κανονικότητα, μετά την πανδημία;  Οι Έλληνες πολίτες – διότι μόνο για τη χώρα στην οποία ζούμε μπορούμε να είμαστε βέβαιοι – δεν είδαν καμία απολύτως ενίσχυση σε οικονομικό επίπεδο και τα δημόσια συστήματα υγείας εξακολουθούν να παραμένουν στην ίδια άθλια κατάσταση που ήταν και πριν την πανδημία, χωρίς ορατή προοπτική βελτίωσης.

Φανταστείτε ένα ασθενή που είναι έτοιμος να εισαχθεί στο χειρουργείο, σε τι ψυχολογική κατάσταση βρίσκεται, αγχωμένος με την πορεία της υγείας του και τι μέλλει γενέσθαι στη συνέχεια, πόσο ευάλωτος γίνεται, αφού είναι εξαρτημένος από το ιατρικό προσωπικό! Επομένως, όταν προκύψει οποιαδήποτε απαίτηση να δώσει χρήματα για την πορεία της υγείας του, δεν αποτελεί μια προσωπική συναλλαγή, αλλά γίνεται κακόβουλη ενέργεια εκμετάλλευσης, που μετατρέπει τον πόνο, την αγωνία και την ανάγκη του ασθενούς, σε εύκολη λεία ανήθικων απαιτήσεων!

Το θέμα όμως δεν είναι μόνο η Βαργυλία. Σε πολλές περιοχές της σημερινής Τουρκίας, όλες οι Αρχαίες Ελληνικές πόλεις, τα ιερά, οι νεκροπόλεις και τα μνημεία, βρίσκονται σε ιδιωτικά χέρια. Άλλοτε οι ιδιοκτήτες τα κληρονόμησαν, άλλοτε τα αγόρασαν νόμιμα, πριν καν αναγνωριστεί η αρχαιολογική αξία της περιοχής. Αλλά το αποτέλεσμα εξακολουθεί να είναι το ίδιο. Οι άνθρωποι αυτοί δεν μπορούν να χτίσουν, δεν μπορούν να αξιοποιήσουν τη γη τους, και  φυσικά, δεν μπορούν ούτε να προστατεύσουν τα μνημεία από τις λεηλασίες και να προστατευτούν από την αρχαιοκαπηλία. Έτσι λοιπόν, πολλά από αυτά τα ακίνητα καταλήγουν στις αγγελίες πώλησης.