Πού πήγαν τα δις της Ευρώπης για στήριξη της Ελλάδας; Πολλά λεφτά, λίγη διαφάνεια και ακόμη λιγότερες απαντήσεις…

Μήπως πήραν λάθος κατεύθυνση τα 577 δις ευρώ που προορίζονταν για τη στήριξη της κοινωνίας και την ομαλή επαναφορά της στην κανονικότητα, μετά την πανδημία;  Οι Έλληνες πολίτες – διότι μόνο για τη χώρα στην οποία ζούμε μπορούμε να είμαστε βέβαιοι – δεν είδαν καμία απολύτως ενίσχυση σε οικονομικό επίπεδο και τα δημόσια συστήματα υγείας εξακολουθούν να παραμένουν στην ίδια άθλια κατάσταση που ήταν και πριν την πανδημία, χωρίς ορατή προοπτική βελτίωσης.

Ελλάδα 2.0: Ο φτωχοποιημένος συγγενής της Ευρώπης

Άνιση κατανομή πλούτου, άδικους και καταχρηστικούς φόρους, μη – βιώσιμα χρέη και όλες τις κυβερνήσεις να ενισχύουν τράπεζες και επενδυτές με φοροαπαλλαγές και διευκολύνσεις. Δάνεια που δίνονται απλόχερα σε δικούς τους ανθρώπους, τα οποία τελικά πληρώνονται από το Ελληνικό Δημόσιο, δηλαδή από όλους εμάς. Ταυτόχρονα, οι πολίτες ερχόμαστε αντιμέτωποι καθημερινά με ανάγκες στις οποίες δεν μπορούμε να ανταπεξέλθουμε, ακριβώς επειδή κάποιοι αποφάσισαν ότι πρέπει να συγκεντρώνουν στις τσέπες τους τον ιδρώτα και τον πλούτο μας, αφού ό,τι βγάζουμε πρέπει να το δίνουμε.

Γιατί χρυσοπληρώνουμε ενέργεια και καύσιμα σε μια χώρα με πλούσιο υπέδαφος;

Ως προβληματισμένοι και σκεπτόμενοι Έλληνες πολίτες διερωτώμεθα, πώς είναι δυνατόν να διαθέτει η Χώρα μας τεράστια κοιτάσματα, όπως στον Πρίνο, την υποθαλάσσια περιοχή μεταξύ Καβάλας και Θάσου, δυτικά και νοτιοδυτικά της Κρήτης, στο Ιόνιο πέλαγος, στο Κατάκολο του νομού Ηλείας, στον Πατραϊκό κόλπο, που είναι επιβεβαιωμένες περιοχές με προφανείς ενδείξεις ύπαρξης Υδρογονανθράκων, με τη συμμετοχή, μάλιστα, Μεγάλων Διεθνών Εταιρειών, που σφραγίζουν το γεγονός για την υπαρκτή προοπτική τους και φυσικά, σε άλλες περιοχές που δεν έχουν αποκαλυφθεί ακόμα από τις έρευνες! Για ποιον όμως γίνονται αυτές οι έρευνες, αν όχι για τον Έλληνα πολίτη ;

Οικονομικός σεισμός στο ΜΤΑ: Οι επιπτώσεις του Νόμου 5223/2025

Ο Νόμος 5223/2025 φέρνει σημαντικές αλλαγές στη λειτουργία και τη χρηματοδότηση των Μετοχικών Ταμείων των Ενόπλων Δυνάμεων, με ιδιαίτερα σοβαρές επιπτώσεις για το Μετοχικό Ταμείο Αεροπορίας (ΜΤΑ). Παρότι παρουσιάζεται ως μια μεταρρύθμιση που στόχο έχει την καλύτερη αξιοποίηση της περιουσίας και την ενίσχυση της στεγαστικής πολιτικής για τα στελέχη της, στην πράξη, δημιουργεί εύλογα ερωτήματα και έντονη ανησυχία.

 Market Pass 2026: Η επαναλαμβανόμενη επιδότηση στο τέλος γίνεται παρατεταμένη εξάρτηση…

Η διαρκής προσφυγή σε τέτοιου είδους παροχές και εύκολες λύσεις, δημιουργεί έναν φαύλο κύκλο: Προσωρινή ενίσχυση, πρόσκαιρη ανακούφιση και στη συνέχεια επιστροφή στην ίδια δύσκολη πραγματικότητα. Ένας κύκλος που δεν δίνει λύση, αλλά συντηρεί το πρόβλημα. Κι όσο οι βαθύτερες αιτίες, όπως τα χαμηλά εισοδήματα και το αυξημένο κόστος ζωής, παραμένουν άθικτες, η ανάγκη για νέα vouchers θα επανέρχεται συνεχώς.

Η Ελβετία αρνήθηκε την αποκλειστική χρήση ψηφιακού νομίσματος, η υπόλοιπη Ευρώπη, τι θα κάνει;

Μας κάνει μεγάλη εντύπωση το γεγονός, πως μια Χώρα που φημίζεται για τα οικονομικά της (και τα αποθέματά της), αποφάσισε να πάρει θέση υπέρ των μετρητών! Πιθανολογούμε ότι οι πολίτες της Ελβετίας, είναι ίσως πιο ενημερωμένοι και διαβασμένοι από την υπόλοιπη Ευρώπη και φυσικά, από εμάς, τους Έλληνες! Βέβαια, είναι και Χώρα που δεν επιβάλλει στους πολίτες της δυσβάστακτους φόρους που δεν μπορούν να πληρώσουν, όπως γίνεται στη δική μας!

Funds, Κόκκινα Δάνεια και κρατική συνεργασία

Το σύστημα κρατικών εγγυήσεων “Ηρακλής” παρουσιάστηκε ως η σωτηρία των τραπεζών, αλλά και η σταθερότητα στην οικονομία. Στην πράξη όμως, μετατρέπει τον Έλληνα πολίτη σε διπλό πληρωτή: πρώτα ως δανειολήπτη που παραμένει κυνηγημένος από τα κόκκινα δάνεια και δεύτερον, ως φορολογούμενο που εγγυάται για τις τράπεζες και τους επενδυτές. Και ενώ τα funds φαίνεται να παίρνουν το ρίσκο διαχειριζόμενοι τα κόκκινα δάνεια, στην πραγματικότητα το δημόσιο, μέσω του συστήματος “Ηρακλής”, είναι αυτό που εγγυάται την αποπληρωμή τους. Έτσι, οι “επενδυτές” δεν έχουν κάτι να χάσουν. Το πιο ειρωνικό; Αυτοί που αποφασίζουν για τα δάνεια και τους οφειλέτες, κόμματα και τράπεζες δηλαδή, είναι οι ίδιοι χρεωμένοι, χωρίς να προτίθεται να αποπληρώσουν τα χρέη τους. Παρόλα αυτά, ψηφίζουν και καθορίζουν την οικονομική εξαθλίωση του Έλληνα πολίτη.

Τι μας λέει ο Αυτιάς για την ΑΑΔΕ… 

Σε πρόσφατη συνέντευξή του σε γνωστό τηλεοπτικό σταθμό μεγάλης ακροαματικότητας, ο κ. Αυτιάς έκανε μια βαρυσήμαντη δήλωση αναφέροντας με πολύ φυσικό τρόπο ότι “η ΑΑΔΕ δεν ανήκει στο ελληνικό κράτος, ανήκει στους δανειστές“! Η αναφορά του αυτή, έγινε στα πλαίσια της συζήτησης για το υπερπλεόνασμα και για τον τρόπο που αυτό θα κατανεμηθεί, ανάλογα με τις ανάγκες της χώρας. Θεώρησε εξίσου λογικό το γεγονός ότι το 60% του υπερπλεονάσματος, θα διατεθεί για το χρέος, αναφέροντας επιγραμματικά: “Εχουμε δανεικά, ..δανείστηκες, μπήκες σε τρία μνημόνια … και δε θα το δώσεις πίσω;…”

Τα κόμματα χρωστούν, αλλά εσύ πλήρωνε… 

Αν οποιαδήποτε επιχείρηση εμφάνιζε στην οικονομική της κατάσταση μια εικόνα όπως αυτή της Νέας Δημοκρατίας, θα είχε προ πολλού εξαφανιστεί από το επιχειρηματικό περιβάλλον. Οι τράπεζες δε, θα είχαν ήδη προχωρήσει σε κατασχέσεις κάθε διαθέσιμου περιουσιακού στοιχείου, αλλά κι όσων θα μπορούσαν να δεσμευτούν στο μέλλον, φτάνοντας μέχρι και στην εκχώρηση μελλοντικών ταμειακών ροών. Δε θα της είχαν αφήσει το παραμικρό περιθώριο να αναπνεύσει – ούτε τώρα, ούτε στο μέλλον!

1 στους 2 Έλληνες χρωστάει σε Εφορία και Ασφαλιστικά ταμεία.

3,2 δισεκατομμύρια ευρώ σε νέα χρέη από απλήρωτους φόρους και ασφαλιστικές εισφορές, αποκαλύπτουν την οικονομική ασφυξία της χώρας. Το πρόβλημα όμως δεν είναι αυτό, αλλά ότι αυτή η διαπίστωση περνά σχεδόν απαρατήρητη από τους ίδιους τους πολίτες που τη βιώνουν. Η ουσιαστική έλλειψη παιδείας – όχι πτυχίων, αλλά κριτικής σκέψης και κοινωνικής συνείδησης – μας έχει οδηγήσει στο να αποδεχόμαστε την αδικία ως κανονικότητα. Δεν αντιλαμβανόμαστε ότι η φτώχεια μας δεν είναι προσωπική ευθύνη, αλλά το αποτέλεσμα διαχρονικών πολιτικών. Οι κυβερνώντες, χρόνια τώρα, ενισχύουν τις τράπεζες και τα ισχυρά συμφέροντα, ενώ καταδικάζουν τη μεγάλη πλειοψηφία σε υποτέλεια και οικονομική εξαθλίωση.