Γράφει η Τυρώ
Η υποκρισία στην εξωτερική πολιτική δεν είναι κάτι νέο. Υπάρχουν όμως στιγμές που αποκαλύπτεται με τέτοια καθαρότητα, ώστε δεν αφήνει κανένα περιθώριο παρερμηνείας. Μία τέτοια στιγμή ήταν οι δηλώσεις του Τούρκου υπουργού Εξωτερικών, Χακάν Φιντάν, ο οποίος, αναφερόμενος στο Ισραήλ, περιέγραψε με απόλυτη σαφήνεια τι σημαίνει εισβολή και αρπαγή: «Εισβάλεις στα εδάφη κάποιου, αρπάζεις τα σπίτια του, τον διώχνεις και τοποθετείς άλλους. Αυτό, λέγεται ληστεία».
Πράγματι, αυτό, λέγεται «ληστεία»!
Και εγώ, ρωτάω τώρα, σε ποιον ακριβώς απευθύνεται αυτή η διαπίστωση; Μόνο στο Ισραήλ ή μήπως, άθελά του, περιγράφει με απόλυτη ακρίβεια και την ίδια την πολιτική της Τουρκίας στην Κύπρο;
Διότι, αν υπάρχει ένα ιστορικό παράδειγμα που ταιριάζει λέξη προς λέξη σε αυτή την περιγραφή, αυτό είναι η τουρκική εισβολή του 1974. Μια στρατιωτική επιχείρηση που οδήγησε στον βίαιο εκτοπισμό δεκάδων χιλιάδων ανθρώπων, στην κατάληψη εδαφών και στην αρπαγή περιουσιών. Σπίτια εγκαταλείφθηκαν, πόλεις ερημώθηκαν, περιουσίες άλλαξαν χέρια και φυσικά, όχι με νόμιμες διαδικασίες, αλλά υπό τη σκιά των όπλων.
Στη συνέχεια, το σκηνικό ολοκληρώθηκε με τη μεταφορά εποίκων, την εγκατάστασή τους στις ξένες περιουσίες και τη δημιουργία ενός τεχνητού Καθεστώτος Νομιμότητας. Ακριβώς όπως περιέγραψε ο ίδιος ο Φιντάν.
Αυτή η κραυγαλέα αντίφαση όμως, δεν πέρασε απαρατήρητη από τον Σενέρ Λεβέντ, ο οποίος εδώ και χρόνια επιμένει να λέει αυτό που πολλοί αποφεύγουν, δηλαδή ότι η αλήθεια δεν μπορεί να είναι επιλεκτική. Δεν μπορεί να καταγγέλλεται όταν αφορά τους άλλους και να αποσιωπάται όταν αφορά εμάς.
Η στάση του Φιντάν, δεν είναι απλώς πολιτική ρητορική. Είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα επιλεκτικής Ηθικής. Καταδικάζει την εισβολή όταν γίνεται από άλλους, αλλά αποφεύγει επιμελώς να αναγνωρίσει την ίδια πράξη όταν φέρει την υπογραφή της χώρας του.
Και εδώ, δεν πρόκειται για ερμηνεία, πρόκειται για Γεγονότα.
Η Αμμόχωστος, η Κερύνεια, η Μόρφου και η Καρπασία δεν είναι αφηρημένες έννοιες. Είναι τόποι με ιστορία, με ανθρώπους που εκδιώχθηκαν, με περιουσίες που καταλήφθηκαν. Είναι η ζωντανή απόδειξη ότι αυτά που περιγράφει ο Φιντάν ως ληστεία, δεν είναι θεωρία, αλλά μία πρακτική που έχει εφαρμοστεί και μάλιστα από τη δική του πλευρά.
Η ειρωνεία εδώ είναι Απόλυτη. Για να καταδικάσει το Ισραήλ, ο Τούρκος υπουργός περιγράφει με Ακρίβεια το ίδιο το παρελθόν και το παρόν της χώρας του.
Στην ουσία, δεν πρόκειται απλώς για μία πολιτική αντίφαση, πρόκειται για την πλήρη άρνηση αυτοκριτικής. Διότι, χωρίς αναγνώριση της πραγματικότητας, καμία επίκληση Δικαίου δεν μπορεί να σταθεί με σοβαρότητα.
Η Αλήθεια είναι απλή και δεν επιδέχεται Αντιφάσεις⸱ η εισβολή είναι εισβολή, η εκδίωξη είναι εκδίωξη και η αρπαγή είναι αρπαγή. Αυτό είναι, ανεξάρτητα από το ποιος τη διαπράττει.
Και όταν αυτή η Αλήθεια διατυπώνεται τόσο καθαρά από τον ίδιο τον Υπουργό εξωτερικών της Τουρκίας, Χακάν Φιντάν, τότε η σιωπή δεν είναι πλέον επιλογή, αλλά συνενοχή. Σε μια εποχή όπου η Σιωπή και ο Συμβιβασμός Κυριαρχούν, η φωνή του Σενέρ Λεβέντ υπενθυμίζει ότι η Δημοσιογραφία μπορεί ακόμη να αποτελεί πράξη Αντίστασης και ότι η Αλήθεια, όσο ενοχλητική κι αν είναι, παραμένει η μόνη βάση πάνω στην οποία μπορεί να οικοδομηθεί μια Δίκαιη και Βιώσιμη Ειρήνη…