Οι πόλεις των 15 λεπτών, ο COVID και το κακό συναπάντημα…

Από τη στιγμή που επιτρέπεται η δημιουργία Data Centers που αλλάζουν το κλίμα, επιφέροντας ραγδαία αύξηση στη θερμοκρασία της γης, όχι μόνο στο μέρος που αυτό θα κατασκευαστεί, αλλά και σε απόσταση 10 χιλιομέτρων από αυτό… από τη στιγμή που δασικές πυρκαγιές δεν ελέγχονται και αντί για αναδάσωση με δέντρα, έχουμε αναδάσωση με ανεμογεννήτριες, οι οποίες επίσης αυξάνουν τη θερμοκρασία γύρω τους, αλλά και μεταβάλλουν τη φορά του ανέμου, για ποια προστασία του περιβάλλοντος μιλάμε;

 Νόμος Φωτιά για τα δάση και τις προστατευόμενες περιοχές

Στο πλαίσιο της πράσινης μετάβασης, θεσπίζονται ειδικές ζώνες, όπου τα έργα ΑΠΕ (Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας) προχωρούν με ταχύτερες διαδικασίες και πιο περιορισμένους περιβαλλοντικούς ελέγχους. Αυτό σημαίνει ότι σε ορισμένες περιοχές μειώνονται οι προϋποθέσεις προστασίας που ίσχυαν μέχρι σήμερα. Παράλληλα, για καμένες εκτάσεις στις οποίες έχει ήδη δοθεί άδεια επέμβασης, δίνεται η δυνατότητα να μην προχωρήσει η αναδάσωση και να αξιοποιηθούν για άλλες χρήσεις, όπως ενεργειακά έργα. Έτσι, μια καμένη δασική έκταση, όχι μόνο δε θα αποκατασταθεί, αλλά θα αλλάξει οριστικά χρήση.

Η απόκτηση γνώσης, απειλείται από την ψηφιοποίηση της παιδείας…

Με ένα κουμπί, θα έχει τις πληροφορίες στα χέρια του  και αυτό, μόνο την κινητοποίηση του μυαλού του δεν του προκαλεί! Ίσα – ίσα, του «σκοτώνει» την αγάπη για τη μάθηση, την περιέργεια, που είναι η κινητήριος δύναμη της απόκτησης γνώσεων, τη δυνατότητα να λειτουργεί σε ένα κοινωνικό περιβάλλον μέσα από το οποίο το ίδιο το παιδί διδάσκει και διδάσκεται (το λάθος που κάνει κάποιος, μπορεί να είναι μάθημα για κάποιον άλλο). Τι συζητάμε λοιπόν, το ποια πλατφόρμα θα είναι η καλύτερη; Αυτό το παιδί που θα την έχει βρει, θα είναι εκείνο το οποίο θα έχει και το μεγαλύτερο βαθμό; Θα μετατρέψουμε τα παιδιά σε βαθμοθήρες; Η αγάπη για τη γνώση, θα πάει περίπατο; Θα υπάρχει μόνο σκέτος ανταγωνισμός; Αυτή είναι η παιδεία που θέλουμε;

Τα κέντρα δεδομένων και το κλίμα: Η αόρατη θερμοκρασιακή επιβάρυνση της τεχνητής νοημοσύνης.

Σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα του Πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ, οι εγκαταστάσεις «hyperscaler», δηλαδή τα τεράστια κέντρα δεδομένων που καταλαμβάνουν δεκάδες χιλιάδες τετραγωνικά μέτρα, αυξάνουν τη θερμοκρασία της γύρω περιοχής κατά 2 έως 8,9 βαθμούς Κελσίου. Η επίδραση δεν περιορίζεται στον άμεσο χώρο, αλλά εκτείνεται σε απόσταση έως και 10 χιλιομέτρων, επηρεάζοντας περισσότερους από 340 εκατομμύρια ανθρώπους παγκοσμίως.

Γιατί οι ξένοι μαθαίνουν Ελληνικά, ενώ οι Έλληνες αδιαφορούν;

Πολλές χώρες στον πλανήτη έχουν ενσωματώσει τα ελληνικά στη δική τους γλώσσα, ενώ η παγκόσμια επιστημονική ορολογία, αλλά και οι ίδιες οι επιστήμες, όπως η Ιατρική, η Νομική, η Φιλοσοφία κ.α., βασίζονται εξ ολοκλήρου σε ελληνικούς όρους ή παράγωγά τους. Αυτό συμβαίνει διότι η σύνθεση των εννοιών στις ελληνικές λέξεις, μας αποκαλύπτει, παράλληλα με το νόημά τους – καθώς τις προφέρουμε, τις ακούμε ή τις διαβάζουμε – εικόνες, ήχους και συναισθήματα με μια μοναδική περιγραφικότητα και ακρίβεια που όμοιά της δεν διαθέτει καμία άλλη γλώσσα. Η αναγκαιότητα της διδασκαλίας των αρχαίων ελληνικών για την ευκολότερη κατανόηση των θετικών, αλλά και των ανθρωπιστικών σπουδών, έχει αναδειχθεί από πολλές επιστημονικές έρευνες.

 Επισκέπτεσαι τους αρχαιολογικούς χώρους της Αθήνας; 1 ευρώ για την τουαλέτα, παρακαλώ…

Σύμφωνα με τον ΟΔΑΠ (Οργανισμός Διαχείρισης και Ανάπτυξης Πολιτιστικών Πόρων), με απόφαση του Υπουργείου Πολιτισμού (ΥΠΠΟ), στις 14/04/2026 προκηρύχθηκε διαγωνισμός, έτσι ώστε να παραχωρηθούν (σε ημέτερους βέβαια), οι υγειονομικοί χώροι και οι χώροι φύλαξης, ώστε να τους διαχειρίζονται οι ιδιώτες! Δηλαδή, για τη χρήση της τουαλέτας, όπως και για τους χώρους φύλαξης, όλοι πλέον οι επισκέπτες θα πρέπει να πληρώνουν αντίτιμο, στις περιοχές της Ακρόπολης του Ολυμπιείου, της Αρχαίας Αγοράς και του Κεραμεικού. Η τιμή που ορίστηκε για τη χρήση της τουαλέτας, είναι το 1 (ένα) ευρώ για τον κάθε ένα επισκέπτη και για τα lockers, δηλαδή (ερμάρια, ντουλάπια, ή θυρίδες) και χώρους φύλαξης των αποσκευών, ορίστηκε στα 2 (δύο) ευρώ! 

ΧΥΤΑ Γραμματικού: 35 εκατομμύρια ευρώ, ένας Νεκρός χώρος και ένας Αγώνας που συνεχίζεται…

Και αν αναρωτιέστε γιατί δεν μάθατε ποτέ ότι λειτούργησε, είναι επειδή δεν λειτούργησε ποτέ! Το δε κόστος του έργου αυτού, ανήλθε συνολικά στα 35 εκατομμύρια ευρώ, το ένα τρίτο των οποίων παραχωρήθηκε ως ευρωπαϊκή χρηματοδότηση. Εφόσον βέβαια το έργο απέτυχε παταγωδώς να ολοκληρωθεί εμπρόθεσμα και – το κυριότερο – να λειτουργήσει, τα χρήματα αυτά επιστράφηκαν, τρυπώντας ακόμα περισσότερο τις ήδη επιβαρυμένες τσέπες του κρατικού υπολογισμού.

Από τη διαφήμιση στο «Ελευθέριος Βενιζέλος» μέχρι την αλλαγή ιδιοκτησίας. Ποιος επιτρέπει το παιχνίδι με τα ακίνητα στην Ελλάδα;

Η καμπάνια απευθύνεται ξεκάθαρα σε Ισραηλινούς επενδυτές, προβάλλοντας ακίνητα στην Αθήνα, με τιμές που ξεκινούν από 90.000 ευρώ, παρουσιάζοντας έτσι την ελληνική πρωτεύουσα ως εύκολη και άμεσα προσβάσιμη, ως μία επενδυτική ευκαιρία. Δεν πρόκειται για μια απλή διαφήμιση… είναι η δημόσια προβολή ενός ολόκληρου μοντέλου αγοράς που έχει στηθεί τα τελευταία χρόνια.

Μονεμβασιά: Το Τελεφερίκ της Αδιαφάνειας και της Ασυδοσίας – Ένα Πρότυπο για Όλα τα Έργα της Χώρας…

Η ίδια ασυδοσία παρατηρείται σε όλα τα μεγάλα έργα της χώρας μας: από τον ΟΠΕΚΕΠΕ μέχρι τον σιδηρόδρομο στα Τέμπη, από τα αντιπλημμυρικά έργα στη Μάνδρα που απέτυχαν να προστατεύσουν ανθρώπινες ζωές, μέχρι τις πυρκαγιές και τις καταστροφές δρόμων που προκάλεσαν αυτά τα ίδια τα έργα. Οι πολίτες έχουν ήδη πληρώσει και συνεχίζουν να πληρώνουν, βλέποντας τα έργα να καταρρέουν, επειδή κανείς από τους υπεύθυνους δε σεβάστηκε τη φύση. Τα ποτάμια αλλάζουν πορεία, τα ρέματα τσιμεντοποιούνται και στενεύουν, ενώ τα χρήματα χάνονται στη λήθη και την κατάχρηση.

Η κρατική αδράνεια και η αυτοδιοικητική ανικανότητα ευθύνονται για  πολλά εργατικά ατυχήματα.

Όταν ένα ατύχημα επαναλαμβάνεται και μάλιστα σε σύντομο χρονικό διάστημα, τότε παύει να είναι ατύχημα. Μετατρέπεται σε αποτέλεσμα. Και όταν το αποτέλεσμα αυτό προκύπτει μέσα σε συνθήκες όπου το προσωπικό δεν επαρκεί, τα μέτρα προστασίας είναι ελλιπή ή ανύπαρκτα, η εκπαίδευση δεν καλύπτει τις πραγματικές ανάγκες και η εργασία εκτελείται υπό πίεση, τότε δεν μιλάμε για απρόβλεπτες καταστάσεις. Μιλάμε για προβλέψιμους κινδύνους που κάποια στιγμή θα εκδηλωθούν.