Δεν είναι ούτε η πρώτη, ούτε και η τελευταία φορά! Το «φακελάκι» στη Χώρα μας ζει και βασιλεύει!

Φανταστείτε ένα ασθενή που είναι έτοιμος να εισαχθεί στο χειρουργείο, σε τι ψυχολογική κατάσταση βρίσκεται, αγχωμένος με την πορεία της υγείας του και τι μέλλει γενέσθαι στη συνέχεια, πόσο ευάλωτος γίνεται, αφού είναι εξαρτημένος από το ιατρικό προσωπικό! Επομένως, όταν προκύψει οποιαδήποτε απαίτηση να δώσει χρήματα για την πορεία της υγείας του, δεν αποτελεί μια προσωπική συναλλαγή, αλλά γίνεται κακόβουλη ενέργεια εκμετάλλευσης, που μετατρέπει τον πόνο, την αγωνία και την ανάγκη του ασθενούς, σε εύκολη λεία ανήθικων απαιτήσεων!

Νεανική παραβατικότητα: Όταν η Παιδεία απουσιάζει, η Βία κυριαρχεί.

Όλες οι διαπιστώσεις και οι επισημάνσεις για τα αίτια και τα αποτελέσματα έχουν πλέον γίνει, εκείνο όμως που λείπει, και που αποτελεί το “κλειδί” της όλης υπόθεσης, είναι η παντελής απουσία ουσιαστικής καθοδήγησης, λόγω της απομάκρυνσης της Παιδείας από τον πραγματικό της σκοπό. Στην περίπτωση των Ιωαννίνων, η Αστυνομία, πράττοντας το καθήκον της, συνέλαβε και τους γονείς των ανηλίκων, κανείς όμως δεν ασχολήθηκε σε βάθος με τα προβλήματα που αντιμετώπιζαν κι αυτοί οι ίδιοι, ακριβώς λόγω της έλλειψης ορθής παιδαγωγικής υποστήριξης στα παιδικά και νεανικά τους χρόνια.

Θα μπορούσε να είναι ένα ευτυχισμένο σπίτι… αλλά κέρδισε η κοινωνική αναλγησία του κράτους!

Ύστερα από όλα αυτά, πώς και με ποιες προϋποθέσεις τα παιδιά επέστρεψαν στην οικογένειά τους και ποια ήταν τα μέτρα που έλαβαν οι αρμόδιοι κρατικοί μηχανισμοί, ώστε η οικογένεια αυτή να μην ξαναζήσει τις ίδιες δραματικές καταστάσεις; Στις περιπτώσεις αυτές, η Πολιτεία οφείλει να δείξει το Κοινωνικό της Πρόσωπο και να συμπαρασταθεί στους γονείς για να λύσουν οριστικά όλα τους τα προβλήματα. Τι έκανε λοιπόν η Πολιτεία για να αποκαταστήσει επαγγελματικά αυτό το ζευγάρι, εξασφαλίζοντάς τους ένα σταθερό εισόδημα, ώστε να μπορέσουν να ορθοποδήσουν, να καλύψουν κάθε ανάγκη τους σε καθαριότητα και σε όλα τα άλλα και να παραμείνουν ενωμένοι ως οικογένεια, ώστε να μη χρειαστεί να χωριστούν ξανά;

Γυναικοκτονίες: Όταν η παιδεία αποτυγχάνει, η βία … μιλά

Το σημερινό μοτίβο εκπαίδευσης, παράγει ανθρώπους εκπαιδευμένους να μπορούν να λειτουργούν μέσα σε ένα συγκεκριμένο καθεστωτικό σύστημα, και όχι πραγματικά καλλιεργημένους ανθρώπους με προσωπικότητα. Οι νέοι μεγαλώνουν χωρίς να διδάσκονται τι σημαίνει αυτογνωσία, αυτοσυγκράτηση, υπευθυνότητα και σεβασμός προς τον συνάνθρωπό τους και το περιβάλλον τους. Δε μαθαίνουν να διαχειρίζονται το θυμό, την απόρριψη, την απώλεια ελέγχου ή τη συναισθηματική φόρτιση. Όλοι οι πολίτες, και ειδικότερα οι νέοι, βιώνουν καθημερινά την ανασφάλεια σε όλους τους τομείς, μη γνωρίζοντας το πώς να λειτουργούν συλλογικά, μαζί με τους υπόλοιπους ανθρώπους της πολιτείας.

 Όλα τα SOS Θέματα για τις Εξετάσεις… (ΑΥΣΤΗΡΑ) για Γονείς!!!

Όλοι μαθαίνουμε από πολύ μικρή ηλικία να θαυμάζουμε τους ανθρώπους που είναι επιτυχημένοι… εκείνους που έχουν καλοστημένες επιχειρήσεις… εκείνους που όλοι τους γνωρίζουν… εκείνους που έχουν ένα γκλαμουράτο lifestyle… εκείνους που έχουν χρήματα για να ζουν μια άνετη ζωή. Ωστόσο, κανένας μας δεν γνωρίζει πως η ζωή όλων αυτών, μοιάζει με ένα παγόβουνο. Εμείς μπορούμε να δούμε την κορυφή του, αλλά όχι το 75% της ζωής τους που κρύβεται κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας.

Η απόκτηση γνώσης, απειλείται από την ψηφιοποίηση της παιδείας…

Με ένα κουμπί, θα έχει τις πληροφορίες στα χέρια του  και αυτό, μόνο την κινητοποίηση του μυαλού του δεν του προκαλεί! Ίσα – ίσα, του «σκοτώνει» την αγάπη για τη μάθηση, την περιέργεια, που είναι η κινητήριος δύναμη της απόκτησης γνώσεων, τη δυνατότητα να λειτουργεί σε ένα κοινωνικό περιβάλλον μέσα από το οποίο το ίδιο το παιδί διδάσκει και διδάσκεται (το λάθος που κάνει κάποιος, μπορεί να είναι μάθημα για κάποιον άλλο). Τι συζητάμε λοιπόν, το ποια πλατφόρμα θα είναι η καλύτερη; Αυτό το παιδί που θα την έχει βρει, θα είναι εκείνο το οποίο θα έχει και το μεγαλύτερο βαθμό; Θα μετατρέψουμε τα παιδιά σε βαθμοθήρες; Η αγάπη για τη γνώση, θα πάει περίπατο; Θα υπάρχει μόνο σκέτος ανταγωνισμός; Αυτή είναι η παιδεία που θέλουμε;

Η τραγωδία της Κεφαλονιάς και τα λύματα της Αττικής φανερώνουν μια βαθιά κρίση της Ελλάδας.

Αυτό το τελευταίο, σίγουρα δεν είναι τυχαίο. Αντιθέτως, αποκαλύπτει ότι η χρήση ναρκωτικών ουσιών συνδέεται άμεσα με τη διασκέδαση και την ανάγκη διαφυγής, κυρίως των νέων ανθρώπων, από τη δύσκολη και καταπιεστική καθημερινότητα. Μια καθημερινότητα που δεν καλύπτει ούτε τις ψυχολογικές, ούτε τις ουσιαστικές τους ανάγκες. Έτσι, οι νέοι αναζητούν απεγνωσμένα μια διέξοδο. Και όταν δεν είναι σε θέση να βρουν υγιείς και δημιουργικούς δρόμους, οδηγούνται αναπόφευκτα σε παράνομες και επικίνδυνες επιλογές.

Ακόμα ένας τραυματισμός από κροτίδα, πόσα θύματα πρέπει να μετρήσουμε πια;

Και μετά τι;;; Τι θα ακολουθήσει μετά; Εκκωφαντική σιωπή, ε;;; Αφού το ίδιο φαινόμενο έχει γίνει συνήθεια κάθε χρόνο! Τραυματισμός, νοσοκομείο, δικογραφία, παραμέληση ανηλίκου κ.λπ., ενώ κλείνει η υπόθεση με συνοπτικές διαδικασίες και ικανοποίηση των Θεσμών! Όμως όχι, εδώ, στην πραγματικότητα ξεκινούν όλα όσα παραλείπονται και έχουν καλυφθεί με τον «μανδύα» της δήθεν πρόνοιας!

Βίαιες Επιθέσεις σε μια Κοινωνία χωρίς Ηθικούς Φραγμούς 

Το περιστατικό της βίαιης επίθεσης σε μια ανυπεράσπιστη γυναίκα στην Κόρινθο και τα τραγικά επακόλουθα που προκάλεσε, δηλώνουν κατάφωρα την αποτυχία της σημερινής κοινωνίας σε όλους σχεδόν τους βασικούς τομείς της, όπως η πρόληψη των βίαιων συγκρούσεων στις ανθρώπινες σχέσεις, η κατανόηση των βαθύτερων προβλημάτων που δημιουργούν αυτές τις συγκρούσεις, η ανάληψη της ευθύνης για κάθε άδικη πράξη και κυρίως η Παιδεία ως βασικός πυλώνας ψυχοπνευματικής καλλιέργειας των πολιτών.  

 Κόκκινα εφηβικά μάτια, όχι από κλάμα, αλλά…

Ακόμα και όταν υπάρχουν όλες οι ενδείξεις για το πόσο επιβλαβής μπορεί να είναι μια επιλογή για κάποιον, πάλι εκείνος προτιμά να ζημιωθεί από το να ακολουθήσει την πεπατημένη. Όταν, λοιπόν, λάθος επιλογές γίνονται συνειδητά από άτομα με περισσότερη εμπειρία και θεωρητικά πιο ανεπτυγμένη σκέψη γιατί πρυτανεύει η περιέργεια, είναι τουλάχιστον ανεδαφικό να απαιτούμε από ένα παιδί να πράξει σωστά, αλλά και άδικο να το κρίνουμε εκ των υστέρων.