Γράφει η Μελία
Κάθε χρόνο, τέτοια εποχή, έρχεται στο προσκήνιο το φλέγον ζήτημα των εξετάσεων, καθώς η νεολαία μας «βάζει τα δυνατά της» για να καταφέρει να «περάσει» τις εξετάσεις πιστοποίησης των ξένων γλωσσών, να «προαχθεί» στην επόμενη τάξη και φυσικά, να «πετύχει» τη Σχολή των Ονείρων της, μέσα από τις Πανελλαδικές εξετάσεις.
Κάθε χρόνο, άγχος, αγωνία, τύψεις, αβεβαιότητα, απογοήτευση, αλλά και σιγουριά, χαρά, πανηγυρισμοί αντηχούν παντού, καθώς τα συναισθήματα εναλλάσσονται πλημμυρίζοντας όλη τη χώρα απ’ άκρο σ’ άκρο της. Οι μεν γονείς αγωνιούν για τις επιδόσεις των παιδιών τους, αδυνατώντας να παρακολουθήσουν επακριβώς την πορεία τους, τα δε παιδιά, άλλες φορές βάζουν τα δυνατά τους κι άλλες, νιώθουν πως ζουν σε μια ανταγωνιστική κοινωνία που μονίμως τα αδικεί ή που τα βοηθά να εξελιχθούν (ανάλογα με το αποτέλεσμα που θα έχουν)!
Αν το δει κανείς από τη μεριά των γονιών, εύκολα θα διαπιστώσει πως ακολουθούν την παράδοση των ελληνικών οικογενειών που πάντοτε ήθελαν τα παιδιά τους να σπουδάσουν, να «προκόψουν», ήθελαν τα παιδιά να είναι η εξέλιξή τους, φτάνοντας πιο μακριά από όπου έφτασαν εκείνοι. Αυτή, είναι μια βασική ιδέα που ακόμα και τώρα, στοιχειώνει πολλά ελληνικά σπίτια! Αυτό που πολλοί γονείς δε συνειδητοποιούν όμως, είναι ότι τα παιδιά τους δεν είναι οι ίδιοι, αλλά και ούτε η εξέλιξή τους!
Είναι αυτόνομα πλάσματα, με τις δικές τους ανάγκες και τα δικά τους θέλω… Αυτό που συμβαίνει πραγματικά, είναι ότι πολλοί γονείς, βλέπουν τις ζωές των παιδιών τους σα δικές τους ζωές και φροντίζουν να «φορτώσουν» στα παιδιά τους τα όνειρα που εκείνοι δεν κατάφεραν να πραγματοποιήσουν, γεμίζοντάς τα ενοχές για κάθε ώρα που χάνουν, χωρίς όμως να λαμβάνουν υπόψη τους πως ο κάθε άνθρωπος είναι διαφορετικός και μπορεί να πραγματοποιήσει μόνο τα δικά του όνειρα, αφού έχει τα δικά του θέλω!
«Ο καθένας είναι μεγαλοφυΐα, αλλά αν κρίνεις ένα ψάρι από την ικανότητά του να σκαρφαλώσει σ’ ένα δέντρο, θα περάσει όλη του τη ζωή πιστεύοντας πως είναι ηλίθιο», όπως, πολύ εύστοχα, είπε ο Albert Einstein. Με αυτό, μπορούμε να καταλάβουμε πως ο κάθε άνθρωπος έχει τις δικές του ικανότητες και τα δικά του ταλέντα. Κανείς δεν είναι ίδιος με τον άλλο και αυτό από μόνο του είναι τέλειο κι έτσι πρέπει να το δεχόμαστε όλοι! Οι γονείς λοιπόν, οφείλουμε να παρατηρούμε προσεχτικά τα παιδιά μας και να εντοπίζουμε τα ταλέντα, αλλά και τις αδυναμίες τους. Αν εμείς οι ίδιοι, για παράδειγμα, είμαστε ένα τριαντάφυλλο, να μην απαιτούμε και από το παιδί μας να γίνει τριαντάφυλλο, αλλά να σεβαστούμε την επιλογή του να θέλει να γίνει γαρύφαλλο και να φροντίσουμε να γίνει το ωραιότερο, το πιο ευωδιαστό, το πιο υγιές γαρύφαλλο που μπορεί να γίνει.
Θα μου πει κάποιος πως όλα αυτά είναι πολύ ωραία στα λόγια, αλλά η πράξη, απέχει παρασάγγας! Δεν μπορώ να το αρνηθώ, θέλει πολύ μεγάλη προσπάθεια και υπομονή από τους γονείς όλο αυτό και βέβαια, παίρνοντας ως δεδομένο το γεγονός ότι γινόμαστε γονείς και δεν υπάρχει κανένα «εγχειρίδιο χρήσης» του παιδιού που φέρνεις στον κόσμο, συχνά επαφίεσαι στο να δοκιμάζεις και να προχωράς…
Αυτό, δε σημαίνει ότι δε θα κάνεις λάθη! Φυσικά και θα κάνεις, αλλά εκεί ακριβώς είναι που πρέπει να χαίρεσαι, εκεί ακριβώς είναι που χρειάζεται να κάνεις πάρτυ… γιατί εσύ είσαι το παράδειγμα για τα παιδιά σου, εσύ θα τους μάθεις ότι δεν κάνουμε πάντα το σωστό, ότι πολλές φορές τα πράγματα δεν μας έρχονται όπως τα περιμένουμε, ότι υπάρχουν ανατροπές, αλλά εμείς οφείλουμε να τους δείχνουμε πώς να λειτουργούν!!!
Όλοι μαθαίνουμε από πολύ μικρή ηλικία να θαυμάζουμε τους ανθρώπους που είναι επιτυχημένοι… εκείνους που έχουν καλοστημένες επιχειρήσεις… εκείνους που όλοι τους γνωρίζουν… εκείνους που έχουν ένα γκλαμουράτο lifestyle… εκείνους που έχουν χρήματα για να ζουν μια άνετη ζωή. Ωστόσο, κανένας μας δεν γνωρίζει πως η ζωή όλων αυτών, μοιάζει με ένα παγόβουνο. Εμείς μπορούμε να δούμε την κορυφή του, αλλά όχι το 75% της ζωής τους που κρύβεται κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας.
Κανείς μας δε γνωρίζει το πόσες φορές αυτοί οι άνθρωποι έχουν αποτύχει… κανείς δεν ξέρει πόσες φορές έχουν πληγωθεί από αυτές τις αποτυχίες τους… κανείς δεν μπορεί να αναλογιστεί τον κόπο που έχουν καταβάλει, μέχρι να φτάσουν στην κορυφή… το μόνο που βλέπουμε, είναι η εικόνα που εκείνοι πλέον προωθούν προς τα έξω! Η διαφορά που έχουν εκείνοι με εμάς, είναι καθαρά θέμα αντιμετώπισης της κάθε αποτυχίας!
Λειτουργούν όπως οι καλύτεροι αθλητές! Μπορεί να πέφτουν, αλλά γνωρίζουν ότι πρέπει να σηκωθούν και μάλιστα, όσο πιο γρήγορα μπορούν. Δεν αφήνουν το κάθε τους λάθος να τους καταπιεί, αλλά το εκμεταλλεύονται και χαίρονται, γιατί γνωρίζουν πως κάθε αποτυχία, είναι ένα μάθημα που πρέπει να πάρουν και συνεχώς ξαναδοκιμάζουν τον ίδιο στόχο, εφαρμόζοντας όμως διαφορετικές τεχνικές, αφού έχουν πάρει το μάθημά τους από την προηγούμενη αποτυχία τους. Μένουν «κολλημένοι» σε αυτόν τον στόχο, μέχρι τελικά να τον πετύχουν. Είναι αυτό που λέμε: «Δεν παραιτούνται»!
Φανταστείτε τώρα, αγαπητοί γονείς, να καταφέρναμε να «περάσουμε» αυτό το μήνυμα στα παιδιά μας! Να μπορούσαμε απλά να τους κάνουμε να σκέφτονται ότι το κάθε σου λάθος, δε χρειάζεται να σε λυγίζει, είναι απλά ένα μάθημα που δε χρειάζεται να το φοβάσαι, ίσα – ίσα, πρέπει να πανηγυρίζεις για αυτό, καθώς «από τα λάθη μας μαθαίνουμε» και είναι ακριβώς αυτά που θα σε φέρουν ακόμα πιο κοντά στον στόχο σου! Σε καμία περίπτωση δε συζητάμε για παρανομίες, αλλά σε σχέση με τη μάθηση και τις εξετάσεις, είναι αυτό που όλοι πρέπει να έχουμε στο μυαλό μας!
Από την άλλη, όταν γίνεσαι γονιός, ξαφνικά διαγράφονται από το μυαλό σου το πώς εσύ ένιωθες ως παιδί! Ξεχνάς τους φόβους, τις αδυναμίες, τα καρδιοχτύπια, το άγχος και όλες αυτές τις κουβέντες και κυρίως τις πράξεις που κάποτε σε πλήγωσαν. Νιώθεις μια απέραντη ευθύνη και έναν φόβο και επιθυμείς διακαώς να προστατεύσεις με όλες σου τις δυνάμεις το παιδί σου. Και θα μου πει κανείς: «Μα καλά, τόσο κακό είναι αυτό;» Φυσικά και δεν είναι κακό και είναι αυτό που όλοι οι γονείς οφείλουμε να κάνουμε απέναντι στα παιδιά μας, όμως πόση προστασία μπορούμε να παρέχουμε στα παιδιά μας;
Εδώ ακριβώς είναι καταλυτικός ο ρόλος μας για την εξέλιξή τους! Αντί σε κάθε δυσκολία που αντιμετωπίζει το παιδί, να είμαστε εμείς που βγαίνουμε μπροστά για να το βγάλουμε από τη δύσκολη θέση, αν προτρέχουμε να «καλύψουμε» κάθε λάθος που έχει κάνει, αν δεν τα αφήνουμε να πάρουν την πρωτοβουλία και να αντιδράσουν μόνα τους, πώς περιμένουμε να αναλάβουν την ευθύνη των πράξεών τους; Από το πιο μικρό, μέχρι το πιο μεγάλο ολίσθημά τους, χρειάζεται να αφήνουμε τα παιδιά να έχουν τον πρώτο λόγο αντίδρασης, εμείς πρέπει να είμαστε παρατηρητές και να οδηγούμε το παιδί στο να βρει άλλες εναλλακτικές – λύσεις στο πρόβλημά του, καθώς εκείνο, όπως και όλοι όσοι είναι μέσα σε ένα πρόβλημα, βλέπει μπροστά του έναν μονόδρομο. Όμως, κανένα νόμισμα δεν έχει μία όψη!
Πρέπει να δίνουμε στα παιδιά μας την επιλογή του λάθους! Πρέπει να τα αφήνουμε να εκτίθενται σε καταστάσεις που δεν τους είναι οικείες, χρειάζεται να είμαστε οι συμπαραστάτες τους, αλλά όχι εκείνοι που έχουν τη μοίρα τους στα χέρια μας. Στο κάτω – κάτω, ποιες ακριβώς εξετάσεις είναι εκείνες που θα διασφαλίσουν μια άνετη ζωή στο παιδί μας; Καμία απολύτως!
Χρειάζεται να γνωρίζουν πως το να είσαι επιτυχημένος σε ό,τι κάνεις, χρειάζεται να
- βάζεις στόχους τους οποίους θα ακολουθείς με αυτοπειθαρχία και δείχνοντας συνέπεια, όσο κι αν δυσκολεύουν τα πράγματα,
- να μπορείς να διαχειρίζεσαι τα συναισθήματά σου, ενώ ταυτόχρονα θα μπαίνεις στη θέση του άλλου,
- να ενημερώνεσαι διαρκώς για τις εξελίξεις και να είσαι δεκτικός στις αλλαγές,
- να αναλαμβάνεις πρωτοβουλίες και να διαχειρίζεσαι τον χρόνο σου με επάρκεια και φυσικά,
- να έχεις το ψυχικό σθένος και την ανθεκτικότητα να ξεπερνάς τα εμπόδια – αποτυχίες και να φτάνεις στον στόχο σου.
Εν τέλει, αποτυχημένος είναι κανείς μόνο όταν δεν προσπαθεί να κάνει κάτι. Με το να μην ασχολείσαι με κάτι, δε σε κάνει πετυχημένο, σε κάνει τεμπέλη, ενώ αν αποτύχεις σε κάτι, σημαίνει ότι το προσπαθείς και μαθαίνοντας από τα λάθη σου, κάποια στιγμή θα πετύχεις, καθώς αποτυχία θα έχεις μόνο όταν εγκαταλείψεις τον στόχο σου!
Αμέριστη αγάπη σε όλους τους νέους που διαγωνίζονται και σε όλους τους γονείς που συμπαραστέκονται στα παιδιά τους! Δεν χάνεται τίποτα ακόμα και όταν έχεις μια αποτυχία! Η ζωή ξέρει που να σε πάει! Έχε εμπιστοσύνη στον εαυτό σου και τις δυνάμεις σου! Είμαστε απόλυτα φτιαγμένοι για να αντιδρούμε και στα ωραία και στα άσχημα! Βάλε τα δυνατά σου και το πολύ – πολύ, να αποτύχεις, που δεν είναι τίποτε άλλο, από το ότι τελικά, θα έχεις πάρει ένα σημαντικό ΜΑΘΗΜΑ!