Γράφει η Αργυρώ Παναγιωτοπούλου
Το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης ετοιμάζει σημαντικές αλλαγές στον Κανονισμό της νέας ΚΑΠ (Κοινή Αγροτική Πολιτική) μετά το 2027, οι οποίες θα αποτελέσουν αντικείμενο διαλόγου μεταξύ των αρμόδιων θεσμικών οργάνων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, πριν ληφθούν οι τελικές αποφάσεις, οι οποίες θα καθορίσουν την αγροτική πολιτική όλων των χωρών της Ευρώπης. Οι εθνικές αντιπροσωπείες δείχνουν να έχουν ήδη συμφωνήσει ως προς τη διαπραγματευτική πορεία που θα ακολουθήσουν και όλα είναι σχεδόν έτοιμα, πριν την έναρξη των συνομιλιών και την ψηφοφορία.
Ας δούμε όμως ποια είναι τα σχέδια για την ΚΑΠ, όπως αυτή θα ισχύει μετά το 2027, σύμφωνα με το ενημερωτικό σημείωμα της Γενικής Γραμματείας του Συμβουλίου. Αρχικά, έγινε πρόταση να καταργηθεί η διάταξη η οποία απέκλειε από τη «φθίνουσα εισοδηματική στήριξη» όσους θα λάμβαναν σύνταξη από το 2032 και μετά. Στη συνέχεια όμως, μέσα από τις ζυμώσεις των συζητήσεων, επικράτησε μια ηπιότερη προσέγγιση, η οποία προέβλεπε τρόπους διαδοχής των γεωργικών δραστηριοτήτων. Παρόλη την επιτηδευμένη ασάφεια στην ανακοίνωση της Γραμματείας, εμείς αντιλαμβανόμαστε ότι αυτή η εναλλακτική προσέγγιση θα διευκολύνει μεν την πρόσβαση στη γη, αλλά θα πριμοδοτεί επίσης και τη μεταβίβαση της διαχείρισης των εκμεταλλεύσεων, προβλέποντας ένα πριμ εξόδου, το οποίο θα λειτουργεί ουσιαστικά σαν κίνητρο εγκατάλειψης των αγροτικών περιουσιών.
Το Συμβούλιο δε θέλησε να φέρει σε δύσκολη θέση τις εθνικές αντιπροσωπείες για τις οποίες το πολιτικό κόστος θα ήταν μεγάλο, αν μειώνονταν ή καταργούνταν οι επιδοτήσεις των part-time αγροτών, αυτών δηλαδή που δεν ασκούσαν κατ΄επάγγελμα την αγροτική δραστηριότητα. Για αυτόν τον λόγο, επελέγη η τροποποίηση της σχετικής διάταξης, αφήνοντας στα κράτη – μέλη ευρύτατο περιθώριο να κατευθύνουν τις επιδοτήσεις προς «όσους τις έχουν ανάγκη». Στο κείμενο της Κομισιόν οι περισσότερες υποχρεωτικές παρεμβάσεις έγιναν προαιρετικές, ύστερα από αιτήματα των κρατών – μελών, ώστε να μπορούν οι εθνικές κυβερνήσεις να αποφασίζουν οι ίδιες για τις χώρες τους ποια από αυτά τα μέτρα θα ήταν πιο αποδοτικά για την επίτευξη του κοινού ευρωπαϊκού σκοπού.
Εκ πρώτης όψεως, η νέα Κοινή Αγροτική Πολιτική, τουλάχιστον έτσι μας την παρουσιάζουν, μοιάζει να θέλει πραγματικά να στηρίξει τους αγρότες και να βοηθήσει τους νέους να μπουν στο επάγγελμα. Με μια δεύτερη ματιά όμως, και έχοντας υπόψη τα σοβαρά προβλήματα της ελληνικής υπαίθρου, ο αναγνώστης αντιλαμβάνεται ότι η Κομισιόν δε νοιάζεται και τόσο να τα λύσει, δίνοντας προτεραιότητα στους ενεργούς και επαγγελματίες αγρότες, αλλά παραχωρεί τόσο μεγάλη ευελιξία στα κράτη – μέλη να αποφασίζουν για τη μοιρασιά των επιδοτήσεων, που δίνει την εντύπωση ότι αυτό είναι και το πρώτο μέλημά της.
Δεν είναι όμως το μοναδικό. Μέσα από πολύπλοκες και αινιγματικές διατυπώσεις, η νέα ΚΑΠ κάνει λόγο για διευκόλυνση σε πρόσβαση στη γη, για μεταβίβαση γης ή μεταβίβαση διαχείρισης της εκμετάλλευσής της, αλλά δεν αναφέρει ρητά ότι η γη θα περάσει σε νέους ανθρώπους, οι οποίοι θέλουν να την καλλιεργήσουν για να βελτιώσουν ή να αυξήσουν την παραγωγή προϊόντων. Παρόλο που η Κομισιόν εκφράζει ενδιαφέρον για την ανανέωση των γενεών στα λόγια, στην πράξη κατευθύνει τα χωράφια μας σε λίγα και ισχυρά οικονομικά συμφέροντα, τα οποία τελικά θα κανονίσουν και το τι θα τρώμε, όπως δείχνουν τα πράγματα. Τα τελευταία χρόνια, έχουμε δει μεγάλα πολυεθνικά επενδυτικά σχήματα να αποκτούν μεγάλες εκτάσεις γης για διάφορες δραστηριότητες εκτός της γεωργικής καλλιέργειας, ενώ παρακάμπτεται η φυσική διάδοχη κατάσταση που υπαγορεύει την παράδοση της γης στις νεότερες γενιές αγροτών. Εφόσον οι επενδυτές που αγοράζουν δεν είναι οι ίδιοι παραγωγοί, άρα δεν ασχολούνται με τη γεωργία, είναι λογικό να συμπεράνουμε ότι αποσκοπούν μόνο στα κέρδη από τις επιχειρήσεις κάθε είδους που θα στήσουν πάνω στη γη μας.
Με ποιό δικαίωμα οι ευρωπαϊκές και εγχώριες Αρχές αλλάζουν το διαχρονικό προορισμό της γης ως εργαλείο παραγωγής, μετατρέποντάς τον αυθαίρετα σε χώρο κερδοσκοπικών επιδιώξεων;
Η Ελλάδα πλήρωσε πολύ ακριβά τις πολιτικές επιλογές προηγούμενων δεκαετιών οι οποίες είχαν ως αποτέλεσμα τον συνεχή περιορισμό της αγροτικής μας παραγωγής. Οι αγραναπαύσεις που επιβάλλονταν, με πρόσχημα την αποκατάσταση της φυσικής γονιμότητας του εδάφους και την ανάκτηση της υγρασίας του, οδήγησαν τελικά σε σταδιακή μείωση των εισοδημάτων των παραγωγών και ολόκληρες καλλιεργήσιμες εκτάσεις εγκαταλείφθηκαν, μειώνοντας επικίνδυνα την αγροτική αυτάρκεια της χώρας μας. Σήμερα, καταλήξαμε να εισάγουμε αγροτικά προϊόντα που κάποτε παράγαμε σε μεγάλη αφθονία, ενώ το υψηλό κόστος παραγωγής και η μείωση του αγροτικού πληθυσμού, καθώς αυτός δεν αντικαθίσταται από νεότερους καλλιεργητές, θέτουν σε συνεχή δοκιμασία τη γεωργία μας, με τις γνωστές συνέπειες που όλοι μας βιώνουμε.
Παρόλο που οι νέοι άνθρωποι έχουν επανειλημμένως δηλώσει πόσο επιθυμούν να παραμείνουν στον τόπο τους και να ασχοληθούν με τη γεωργία, οι δυσκολίες που αντιμετωπίζουν στην πρόσβαση γης, όπως και η έλλειψη κινήτρων, τους αποθαρρύνουν, στρέφοντάς τους τελικά προς άλλες δραστηριότητες. Αυτό είναι μεγάλο άδικο, όχι μόνο για τους νέους μας, αλλά και για την ίδια τη γη της πατρίδας μας που στερείται το ζωτικό αγροτικό δυναμικό της.
Στην εποχή που διανύουμε, των διεθνών κρίσεων και της γενικευμένης ανασφάλειας, είναι οξύμωρο να βλέπουμε τη νέα ΚΑΠ να καταστρώνει σχέδια για το πόσα χρήματα θα μοιραστούν και για το πώς θα γίνεται η μεταβίβαση της γης και της διαχείρισής της, αντί να σχεδιάζει την αύξηση της παραγωγής, δίνοντας σημαντικά κίνητρα στους νέους για να παραμείνουν στην ύπαιθρο και να καλλιεργήσουν τα ίδια τους τα χωράφια.
Η ερήμωση της ελληνικής υπαίθρου οφείλεται ξεκάθαρα σε πολιτικές όπως αυτές που προβλέπουν ανταμοιβές για τους αγρότες που θα εγκαταλείψουν το αγροτικό τους επάγγελμα, ενώ οι ίδιες αυτές πολιτικές αδιαφορούν εντελώς για τις καταστροφικές συνέπειες των αποφάσεών τους.
Πρέπει να αναγνωρίσουμε τον κίνδυνο που διατρέχουμε και να πάρουμε σαφή θέση απέναντι στο σχέδιο αφανισμού που μας ετοιμάζουν.
Χρειαζόμαστε επειγόντως μια πολιτική η οποία θα θέσει ξανά στο επίκεντρο την αγροτική παραγωγή, ορίζοντας εκ νέου τον πραγματικό αγρότη, τα δικαιώματά του και τις υποχρεώσεις του, διασφαλίζοντας με αυτόν τον τρόπο τη διαρκή αγροτική και κατ΄επέκταση και διατροφική αυτάρκεια της χώρας μας.
Η αγροτική πολιτική μιας χώρας όπως η Ελλάδα, δεν μπορεί να βελτιωθεί και να αναπτυχθεί μεμονωμένα μέσα στις χαοτικές συνθήκες μιας ανύπαρκτης πολιτικής, όπου όλες οι κυβερνήσεις, μέχρι σήμερα, εκτελούν εντολές σκοτεινών κέντρων εξουσίας τα οποία μένουν διαρκώς στην αφάνεια.
Στις μέρες μας όμως, όλα έρχονται στο Φως από τα ίδια τα αποτελέσματα που έχουν παραχθεί και κανένας από όσους τα διαμόρφωσαν δε θα μπορέσει πια να υποκριθεί ή να κρυφτεί. Έχοντας αποκτήσει όλοι μας την ωριμότητα της ορθής σκέψης, κατανοούμε ότι η χώρα μας χρειάζεται ριζική αναδιάρθρωση και μια σταθερή διοικητική δομή, στα πλαίσια της οποίας θα επέλθουν όλες οι ριζικές αλλαγές στον τομέα της γεωργίας.
Η γεωργία, ως βασική πρωτογενής παραγωγική πηγή, θα πρέπει να αναπτυχθεί με τον κάθε δυνατό τρόπο, σε όλη την επικράτεια. Η καλλιέργεια σε όλες τις γεωργικές εκτάσεις θα γίνεται μόνο με παραδοσιακούς Ελληνικούς σπόρους, από επαγγελματίες αγρότες, ενώ θα εφαρμοστεί ένα αυστηρό πρόγραμμα με τέτοιον τρόπο, ώστε το 60% της συνολικής γεωργικής παραγωγής να καθιστά αυτάρκη τη χώρα μας σε όλα τα αγροτικά προϊόντα.
Θα γίνει αναγνώριση όλων των φυτών της ελληνικής χλωρίδας καθώς και όλων των παραγώγων τους όπως είναι τα έλαια για θεραπευτικούς ή/και καλλωπιστικούς σκοπούς. Θα υπάρξει επίσης μέριμνα ώστε να ανακτηθεί και να συμπληρωθεί εκ νέου το ταμείο των ελληνικών σπόρων. Ένα τέτοιο σχέδιο ακυρώνει τόσο τις παλαιές όσο και τις νέες ΚΑΠ και επαναφέρει την πλήρη Υγεία στο γεωργικό τομέα της χώρας μας.
Το πρόγραμμα αυτό αποτελεί τμήμα του συνολικού σχεδιασμού του Πολιτικού Φορέα «Ελλήνων Συνέλευσις» στη βάση των Ελληνικών Αξιών και Αρχών και η κατάθεσή του στον Αρειο Πάγο με αριθμό πρωτοκόλλου 6199/4/9/2015 είναι η εγγύηση για την άμεση εφαρμογή του μόλις η «Ελλήνων Συνέλευσις» αναλάβει την Διακυβέρνηση της Ελλάδος.