Γράφει η Τυρώ
Ο Νόμος 5223/2025 φέρνει σημαντικές αλλαγές στη λειτουργία και τη χρηματοδότηση των Μετοχικών Ταμείων των Ενόπλων Δυνάμεων, με ιδιαίτερα σοβαρές επιπτώσεις για το Μετοχικό Ταμείο Αεροπορίας (ΜΤΑ). Παρότι παρουσιάζεται ως μια μεταρρύθμιση που στόχο έχει την καλύτερη αξιοποίηση της περιουσίας και την ενίσχυση της στεγαστικής πολιτικής για τα στελέχη της, στην πράξη, δημιουργεί εύλογα ερωτήματα και έντονη ανησυχία.
Με βάση τις νέες ρυθμίσεις, αλλάζει ο τρόπος κατανομής των εσόδων από τις κρατήσεις στις συμβάσεις του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας. Τα ποσά πλέον μοιράζονται με συγκεκριμένα ποσοστά, δηλ. 44% στο ΜΤΣ, 33% στο ΜΤΑ και 23% στο ΜΤΝ. Ωστόσο, το πιο κρίσιμο σημείο είναι ότι τα Ταμεία θα λαμβάνουν μόνο ποσά που αντιστοιχούν στον μέσο όρο των εσόδων της περιόδου 2020–2024. Οτιδήποτε υπερβαίνει αυτόν τον μέσο όρο, δεν ενισχύει τα Ταμεία, αλλά κατευθύνεται σε άλλες δράσεις, κυρίως στο στεγαστικό πρόγραμμα.
Στην περίπτωση του ΜΤΑ, τα στοιχεία είναι αποκαλυπτικά. Ο μέσος όρος εσόδων της περιόδου 2020 – 2024 αντιστοιχεί σε περίπου 31 εκατομμύρια ευρώ ετησίως, με τα πραγματικά έσοδα του Ταμείου να φτάνουν, περίπου, τα 52,5 εκατομμύρια ευρώ. Αυτό σημαίνει ότι, με τη νέα ρύθμιση, το ΜΤΑ χάνει περίπου 21,5 εκατομμύρια ευρώ κάθε χρόνο. Πρόκειται για μια τεράστια απώλεια πόρων, που δεν μπορεί να θεωρηθεί ούτε προσωρινή, αλλά ούτε και αμελητέα.
Και ένα ερώτημα που προκύπτει είναι απλό, ποιος θα καλύψει αυτό το κενό; Τα Μετοχικά Ταμεία δεν είναι αφηρημένοι οργανισμοί. Ανήκουν στους μετόχους τους, δηλαδή στα στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων, εν ενεργεία και εν αποστρατεία. Συνεπώς, κάθε μείωση εσόδων, μεταφράζεται άμεσα σε πίεση στις παροχές, οι οποίες είναι τα μερίσματα, τα βοηθήματα και οι ενισχύσεις. Έτσι, με λιγότερα διαθέσιμα χρήματα, είναι σχεδόν αναπόφευκτο να υπάρξουν είτε μειώσεις σε μερίσματα είτε περιορισμοί σε μικροδάνεια που δίνονταν, κατόπιν νέας προκήρυξης.
Παράλληλα, η βασική δικαιολογία για αυτή τη μεταβολή, είναι η ενίσχυση της στεγαστικής πολιτικής, αλλά και εδώ, τα δεδομένα δημιουργούν προβληματισμό, γιατί δεν υπάρχει σαφής εικόνα για το ποια έργα θα υλοποιηθούν, με ποιο χρονοδιάγραμμα και με ποια κριτήρια. Ακόμη πιο ανησυχητικό είναι το γεγονός ότι από τις κατοικίες που θα δημιουργηθούν, μόνο το 25% προβλέπεται να ανήκει στο Υπουργείο Εθνικής Άμυνας, ενώ το 75% θα κατευθυνθεί στο Υπουργείο Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας. Δηλαδή, τα στελέχη που ουσιαστικά χρηματοδοτούν όλο το στεγαστικό πρόγραμμα, δε διασφαλίζεται ότι θα είναι και οι βασικοί ωφελούμενοι, αφού μόνο το 25% θα πηγαίνει σε αυτά.
Έτσι, διαμορφώνεται μια εικόνα στην οποία τα Ταμεία αποδυναμώνονται οικονομικά, ενώ τα οφέλη που προβάλλονται, παραμένουν με ασάφειες και αβεβαιότητα. Οι πόροι απομακρύνονται από αυτούς που τους δημιούργησαν, χωρίς να υπάρχει σαφής εγγύηση ανταπόδοσης. Αυτό δεν είναι απλώς ένα τεχνικό ζήτημα διαχείρισης, είναι θέμα δικαιοσύνης και εμπιστοσύνης.
Η αγανάκτηση που προκαλείται, δεν είναι αδικαιολόγητη, γιατί οι άνθρωποι των Ενόπλων Δυνάμεων δεν ζητούν προνόμια. Ζητούν το αυτονόητο, τη διαφάνεια, την ισορροπία και τον σεβασμό στους πόρους που οι ίδιοι στηρίζουν όλα αυτά τα χρόνια.
Όλα τα παραπάνω, αποκαλύπτουν μια διαχρονική αδικία εις βάρος των στελεχών των Ενόπλων Δυνάμεων, τα οποία επί δεκαετίες χρηματοδοτούν και στηρίζουν κρίσιμα στεγαστικά και άλλα προγράμματα, χωρίς να διασφαλίζεται ότι θα είναι οι κύριοι ωφελούμενοι. Η απουσία σαφούς σχεδιασμού, ξεκάθαρων κριτηρίων και δίκαιης κατανομής, όχι μόνο υπονομεύει τη δικαιοσύνη, αλλά δυσκολεύει τη λειτουργικότητα και πλήττει την αξιοπρέπεια των ανθρώπων που υπηρετούν με το μέγιστο καθήκον, την Ασφάλεια της χώρας μας. Είναι σκάνδαλο το ότι τα στελέχη που κρατούν το σύστημα όρθιο, μένουν στο περιθώριο, ενώ τεράστια τμήματα των πόρων τους, διοχετεύονται αλλού.
Σε αυτό το πλαίσιο, η Ελλήνων Συνέλευσις προτάσσει μια ξεκάθαρη στάση υπέρ των στρατιωτικών, με απόλυτο σεβασμό και έμπρακτη μέριμνα. Διασφαλίζει Μισθολογικά, Ασφαλιστικά και Συνταξιοδοτικά Δικαιώματα, ώστε να εκτελούν το χρέος τους απέναντι στην πατρίδα απερίσπαστοι. Παράλληλα, αναγνωρίζει την αξία της γνώσης και εμπειρίας των παλαιότερων στελεχών, διασφαλίζοντας τη μεταφορά τους στις νεότερες γενιές, ως βασικό στοιχείο για τη θωράκιση και την αποτελεσματικότητα των Ενόπλων Δυνάμεων.