Γράφει η Ελένη Νιάρχου
Ενώ οι Έλληνες αγρότες παραμένουν επί εβδομάδες στους δρόμους, καταγγέλλοντας το δυσβάσταχτο κόστος παραγωγής και τις καθυστερημένες επιδοτήσεις, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή αποφασίζει να τους “δωροδοκήσει” με 45 δισεκατομμύρια ευρώ. Η λέξη “δωροδοκία” είναι η πλέον κατάλληλη, αφού η κίνηση αυτή δε θα λύσει κανένα πρόβλημα, παρά μόνο θα παρατείνει τον χρόνο της καταστροφής του αγροτικού τομέα. Είναι σα να απασχολείς ένα γατάκι με ένα παιχνίδι, για να μπορέσεις να του πάρεις το φαΐ του. Η Κομισιόν, λοιπόν, επιστράτευσε την Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν σε ένα επικοινωνιακό θέατρο για να σταματήσουν οι αγρότες να … “φωνάζουν”, αλλά η συμφωνία μεταξύ Mercosur και Ε.Ε. που αποτελεί ένα από τα βασικά αιτήματα των αγροτών, παραμένει σε εκκρεμότητα, αφήνοντας μας όλους ανήσυχους για την πορεία του αγροτικού τομέα.
Η Mercosur είναι οικονομική και εμπορική ένωση χωρών της Νότιας Αμερικής. Τον Δεκέμβριο του 2024 Mercosur και Ε.Ε. ανακοίνωσαν μια κομβική συμφωνία. Η συμφωνία έχει ως στόχο το ελεύθερο εμπόριο, την κοινή αγορά και τη μείωση δασμών και ήταν αυτό που τελικά μας οδήγησε στις σημερινές κινητοποιήσεις των αγροτών σε Ελλάδα και Ευρώπη.
Οι αγρότες γνωρίζουν ότι με τη συμφωνία αυτή θα υπάρξουν φθηνές εισαγωγές αγροτικών προϊόντων. Οι τεράστιες καλλιεργήσιμες εκτάσεις της Αμερικής και η μαζική παραγωγή, έχει ως αποτέλεσμα το χαμηλό κόστος και τη χαμηλή τιμή για τον καταναλωτή, ειδικά με τους μειωμένους δασμούς που προκύπτουν από τη συμφωνία. Με την εξαθλιωμένη οικονομική κατάσταση των πολιτών σε ολόκληρη την Ευρώπη, θα οδηγηθούμε στην προτίμηση των φθηνών εισαγόμενων προϊόντων, με αποτέλεσμα να μειωθεί η ζήτηση των τοπικών. Τα καταστήματα με τα εγχώρια προϊόντα, ένα-ένα θα αρχίσουν να κλείνουν και οι προσπάθειές μας να γευτούμε την Ελληνική, κόκκινη, ζουμερή ντομάτα θα είναι πλέον παρελθόν. Ο αθέμιτος ανταγωνισμός θα μας κάνει να στερηθούμε όλα τα προϊόντα της Ελληνικής γης και να τα αντικαταστήσουμε με προϊόντα που θα κάνουν ολόκληρο ταξίδι για να φτάσουν στο πιάτο μας.
Το σενάριο να τρώμε “φρέσκα” προϊόντα από την άλλη μεριά του πλανήτη, είναι πλέον θέμα χρόνου. Χρόνος που η Ε.Ε. θέλει να κερδίσει δίνοντας χρήματα στους αγρότες ως ενίσχυση για τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν, τα οποία στο μέλλον θα αυξηθούν. Άλλωστε, οι αγρότες είναι το μόνο εμπόδιο στην ατζέντα της Ε.Ε. και των συμφωνιών που κάνει με εμπορικές ενώσεις, όπως η Mercosur.
Η πρόταση της Κομισιόν προβλέπει την πρόωρη αποδέσμευση περίπου 45 δισ. ευρώ από κονδύλια της μελλοντικής Κοινής Αγροτικής Πολιτικής, δηλαδή χρήματα που έτσι κι αλλιώς προορίζονταν για τους αγρότες, αλλά θα τα έπαιρναν μετά το 2028. Βέβαια, τα 45 δις ευρώ που υπόσχεται να δώσει η ΕΕ, δεν καλύπτουν ούτε κατά διάνοια τις πραγματικές ανάγκες τους. Ίσως να μην είμαστε συνηθισμένοι στο άκουσμα τόσο μεγάλων ποσών, αλλά 45 δισ. ευρώ για όλη την ΕΕ ανά χώρα και αγρότη και σε βάθος χρόνου με τα προβλήματα των αγροτών να τρέχουν ήδη, είναι ψίχουλα. Μάλιστα, τα χρήματα αυτά θα τα πάρουν κατόπιν έγκρισης, αφού κάνουν αίτηση. Και τελικά ποιες αιτήσεις είναι αυτές που θα εγκριθούν; Μήπως θα είναι αυτές που θα κάνουν οι “φίλοι” πολιτικών προσώπων και θα ξαναζήσουμε κάτι ανάλογο με το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ;
Οι ανάγκες στον αγροτικό τομέα δεν μπορούν να καλυφθούν με τέτοιες πολιτικές, πόσο μάλλον όταν πρόκειται για ανάγκες που προέκυψαν από αυτούς που τώρα θέλουν να “σώσουν” τους αγρότες. Απεναντίας, φαίνεται να έχουν βάλει ένα μεγάλο στοίχημα για το πόσο γρήγορα μπορούν να διαλύσουν τον αγροτικό τομέα, και να τον μετατρέψουν σε μια μεγάλη μαζική παραγωγή από πολυεθνικές, οι οποίες και θα αποτελούν μονοπώλιο.
Έτσι, θα έχουμε 2-3 εταιρείες που θα ορίζουν τις τιμές, τις πρώτες ύλες, την ποιότητα των προϊόντων, δηλαδή την αγροτική πολιτική … παγκοσμίως.
Πρέπει όλοι μας να συνειδητοποιήσουμε ότι τα χρήματα που διαχειρίζεται η Ε.Ε. μέσω του προϋπολογισμού, είναι χρήματα που έχουν προκύψει από τη φορολογία όλων των Ευρωπαίων πολιτών, δηλαδή είναι χρήματα όλων μας. Οι προτεραιότητες της Ε.Ε. και η μη ορθή διαχείριση των κονδυλίων, μας καθιστά συνένοχους σε μία αγροτική πολιτική που καταστρέφει τον αγροτικό τομέα και τελικά, έχει ως τελικούς αποδέκτες όλους εμάς που ως καταναλωτές τρεφόμαστε με φθηνά μεν, αλλά κακής ποιότητας δε, προϊόντα που προέρχονται από μεταλλαγμένους σπόρους, χημικά λιπάσματα και είναι ελλιπή σε θρεπτικά συστατικά. Πληρώνουμε δηλαδή για να είμαστε άρρωστοι.
Η αδιαφορία μας και η αποχή μας από τα κοινά είναι αυτά που επέτρεψαν στις κυβερνήσεις παγκοσμίως να αποφασίσουν με βάση τις μεγάλες οικονομικές συμφωνίες μεταξύ εμπλεκόμενων πολιτικών και μεγάλων επιχειρήσεων και όχι με βάση τον πολίτη και τον άνθρωπο. Και όπως όλα τα πράγματα που συμβαίνουν γύρω μας έχουν τελικά ως αποδέκτες εμάς τους ίδιους, έτσι και η αγροτική πολιτική, επηρεάζει άμεσα την εθνική μας ανάπτυξη και κατ’ επέκταση την τσέπη μας και την υγεία μας.
Τα προβλήματα στον αγροτικό τομέα μας αφορούν όλους!