Γράφει ο Χάρης Δαμίγος
Μπορεί μια μικρή χώρα σαν την Ελλάδα να συγκριθεί με μια πολύ μεγαλύτερη της, κατά πολύ πιο πολυπληθέστερη; Θα το δούμε παρακάτω. Το αν η Ελλάδα τώρα έμεινε μικρή ή πόση έπρεπε να ήταν, είναι μια άλλη τεράστια κουβέντα που θα γίνει μελλοντικά. Η χώρα με την οποία καλούμαστε να συγκριθούμε, χαριτολογώντας βέβαια, είναι η Αμερική. “Ποιος να συγκριθεί μαζί σου;” όπως λέει και το γνωστό τραγούδι ελαφρώς παραποιημένο! Δε χρειάζεται να πούμε σε ποιους τομείς είναι ανώτερη η Αμερική από εμάς, γιατί απλά είναι σε όλους. Όμως, υπάρχει ένας τομέας που η Αμερική είναι πραγματικός βασιλιάς και καμία χώρα δεν μπορεί να τη φτάσει κι αυτός, δεν είναι άλλος από το θέαμα, την τηλεόραση και γενικά, τη σκηνοθεσία, μέσω του Hollywood.
Ε, με τη συγκεκριμένη κατσικωμένη διορισμένη κυβέρνηση, έχουν γίνει αρκετά βήματα για να ανεβάσουμε το Level μας (το λέμε και στα ξένα για να σας δείξουμε ότι έχουμε επίπεδο) ώστε να τους φτάσουμε. Η μανία λοιπόν των κυβερνώντων είναι να κάνουν τα πάντα, για να μην χάσουν την “καρέκλα” με όλα τα παρελκόμενα που έχει αυτή, ώστε να μας έχουν παραπλανημένους.
Ένα από τα τελευταία και δυστυχώς άσχημα σκηνοθετημένα βίντεο, είναι αυτά που παρουσίασαν για τη σύγκρουση των τρένων στα Τέμπη. Επειδή όμως είναι πρωτάρηδες σε αυτά, έκαναν κάποια μεγάλα σκηνοθετικά σφάλματα, τα οποία βγήκαν στην φόρα. Οι Αμερικανοί σκηνοθέτες μπορεί να είναι οι καλύτεροι, μπορεί εδώ οι δικοί μας να τους δίνουν ένα κάρο λεφτά για να τους απεμπλέξουν αλλά… δεν έχουν την Ελληνικότητα μέσα τους και όσο και αν προσπαθούν οι πολιτικοί μας να τους τη μεταδώσουν, δεν μπορούν με τίποτα. Είναι αυτό το “κάτι” που λέμε και νομίζω ότι αυτό δε μεταδίδεται, αλλά περνάει, μέσω γονιδίων, από γενιά σε γενιά.
Στην Αμερική, προφανώς, έχουν και αυτοί τις στημένες επισκέψεις των Προέδρων τους σε διάφορους χώρους, αλλά αυτοί δεν έχουν δύο πράγματα που έχουμε εμείς και μας κάνουν να υπερτερούμε απέναντι τους!! Το ένα είναι ο ακτινολαμπεροφεγγοφωτοστόλιστος πρωθυπουργός μας και το δεύτερο είναι το σαλιγκάρι – επαίτης υπουργός υγείας. Μην το διαβάζετε δεύτερη φορά, καλά διαβάσατε με την πρώτη. Σαλιγκάρι – επαίτης υπουργός, ένα είδος που ζει μόνο στην Ελλάδα και έχει την ικανότητα να μεταλλάσσεται, ανάλογα με ποιο υπουργείο του δίνουν.
Πάει λοιπόν ο πρωθυπουργός μας μαζί με το σαλιγκάρι – υπουργό σε μια προγραμματισμένη (στημένη) σκηνοθετικά επίσκεψη σε ένα δημόσιο νοσοκομείο. Οι ηθοποιοί – νοσηλευτές, προφανώς μιλημένοι από πριν για το ποιος ή ποια θα τους υποδέχονταν και αφού θα μας έδειχναν ότι όλα πάνε πρίμα στα νοσοκομεία, θα γινόταν και μια τυπική ερωτησούλα ή ένα παράπονο, έτσι, για να φανεί ότι ο πρωθυπουργός δεν πιάνεται αδιάβαστος και απαντά αμέσως και χωρίς πολλά πολλά λόγια.
Εικάζω ότι η ήταν η προϊσταμένη που είπε ότι: “…ευχαριστούμε για τον αγώνα που κάνετε” και ξαναεικάζω ότι η συγκεκριμένη θα φτάσει πολύ πολύ ψηλά… Η πρωταγωνίστρια έπαιξε τον ρόλο της και έρχεται η ώρα της συμπρωταγωνίστριας η οποία και αναλαμβάνει να βγάλει τα κάστανα από την φωτιά και λέει: “…χρειαζόμαστε προσωπικό”. Τι το ήθελε και το ανέφερε; Τι της απάντησε ο μαγεμένος; “Δε βρίσκουμε, δεν είναι ότι δε θέλουμε, αλλά δε βρίσκουμε”!
Γυρνάει μετά προς το σαλιγκάρι – υπουργό και του κάνει νόημα να επιβεβαιώσει τα λεγόμενα του. “Ναι” απαντάει και αυτός και συνεχίζει ο Κυριάκος την ανάλυση ότι: “Αυτό δεν είναι πρόβλημα Εθνικό (πού τη θυμήθηκε αυτή την λέξη;) είναι πρόβλημα γενικό! Παντού, δεν υπάρχουν νοσηλευτές σε όλα τα συστήματα υγείας…
Εδώ, για να είμαι δίκαιος πρέπει να δώσω τα εύσημα στον πρωθυπουργό, γιατί έδωσε μια επαγγελματική κατεύθυνση παγκόσμιας εμβέλειας. Όσοι με διαβάζετε, σηκωθείτε τώρα από καρέκλες, καναπέδες, τραπεζαρίες και τρέξτε να κλείσετε θέσεις σε κολλέγια, όσοι μπορείτε, ενώ όσοι δεν μπορείτε, προετοιμάστε τα παιδιά σας, ώστε να ακολουθήσουν το επάγγελμα του μέλλοντος δια στόματος πρωθυπουργού, αυτό του “νοσηλευτή”.
Αν και θα έπρεπε να σας αφήσω με την απορία για τον χαρακτηρισμό του υπουργού υγείας, δε θα το κάνω, διότι “ουδέν κρυπτόν” στην αρθρογραφία μου. Τον λέω “σαλιγκάρι” διότι, όπως όλοι γνωρίζετε, μια από τις ιδιότητες του σαλιγκαριού, είναι να αφήνει σάλια από όπου περνάει, έτσι και ο υπουργός που από φανατικός επικριτής της Ν.Δ, έγινε αντιπρόεδρός της και που με τον δικό του τρόπο, βγάζει την “σίελο” για να μην χάσει τα αξιώματα που του δίνονται.
Πάμε τώρα στο “επαίτης” εγώ θεωρώ ότι είναι μέγα σκηνοθετικό λάθος. Το έχει κάνει Viral να κυκλοφορεί με ένα κουτί γλυκά, λόγω των ημερών, και κερνάει “και καλά” τους παρευρισκόμενους βοηθούς των γυρισμάτων του βίντεο. Ο περίφημος ηθοποιός που χαλάγαμε ένα πακέτο χαρτομάντιλα μόλις τον βλέπαμε, ο Βασίλης Καϊλας, ωχριά μπροστά του. Ο τρόπος που το κρατάει, ο τρόπος που συναινεί στα λεγόμενα του Κυριάκου, του δίνουν χωρίς δεύτερη κουβέντα το βραβείο Α’ ανδρικού, στον ρόλο του επαίτη. Ο σκηνοθέτης τζάμπα πληρώθηκε γιατί το αποτέλεσμα ήταν τραγικό, για άλλη μια φορά.
Θεωρώ ότι κάπου εδώ, πρέπει να αρχίσει να μας απασχολεί η κοροϊδία προς το πρόσωπο μας. Δεν είναι δυνατόν τελείως απροκάλυπτα και χωρίς κανένα ίχνος ντροπής να μας κοροϊδεύουν και εμείς να κάνουμε ότι δεν τους ακούμε ή δεν τους βλέπουμε. Αν μπορούσα να γράψω με τεράστια γράμματα στο άρθρο θα έγραφα: “Νισάφι, έλεος, ντροπή”. Ντροπή όμως και για τη νοσηλευτική Κοινότητα που δεν έβγαλε μια ανακοίνωση να στηλιτεύσει τα λεγόμενα του πρωθυπουργού, αφού είναι πλέον δεδομένο ότι αυτός και οι περίοικοι του ζουν το όνειρο πρωθυπουργίας.
Αν ένα οποιοδήποτε πρόσωπο που γνωρίζουμε συνεχώς, μας κορόιδευε κάποια στιγμή, δεν θα φτάναμε στα όρια μας και θα λέγαμε: “Φτάνει, δεν πάει άλλο”; Εδώ, τι ακριβώς συμβαίνει; Γιατί δεν αντιδρούμε; Αγαπητοί φίλοι και φίλες, τρομάζω στην ιδέα, όπως έχω ξαναγράψει, ότι η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών, πάσχει από το σύνδρομο της Στοκχόλμης που σημαίνει τι; Όμηροι ή θύματα κακοποίησης (εμείς είμαστε και τα δυο) αναπτύσσουν θετικά συναισθήματα και συμπάθεια με τους απαγωγείς/θύτες (αυτοί είναι οι κυβερνώντες). Αφού η κοροϊδία πάει σύννεφο! Εγώ από την μεριά μου, θέλω να ευχαριστήσω την Ένωση Νοσηλευτών Ελλάδος που με τη σιωπή της ή αν θέλετε “κάνοντας την πάπια” στην συγκεκριμένη περίπτωση, μου έδωσε την ευκαιρία να πάρω εγώ τον λόγο και να γράψω το παρόν άρθρο.
Και εκεί που είμαι έτοιμος να κλείσω το άρθρο, βλέπω ότι κάτι λείπει. Κάτι έπρεπε να έχω κάνει και δεν το έχω κάνει. Και τι ήταν; Να βρω ένα τραγούδι που με λίγη φαντασία και χιούμορ να ταιριάζει με το σύνδρομο της Στοκχόλμης. Το βρήκα και λέει: “Τι πρέπει, τι δεν πρέπει, στιγμή δε σκέφτηκα! Εγώ μέχρι θανάτου, σε ερωτεύτηκα. Σε σένανε με πάνε όλα τα βήματα και ας είναι να περάσω σαράντα κύματα”. Εμένα μου άρεσε και αφού άρεσε σε μένα αρέσει και σε εσάς. Τέλος!!
Αγαπητοί φίλοι και φίλες, έχουμε περάσει πολλά περισσότερα από σαράντα κύματα τα οποία όμως δεν σταματούν ποτέ και ούτε θα σταματήσουν αν δεν αλλάξουμε καπετάνιο. Όσο έχουμε αυτούς, θα μας πηγαίνουν μονίμως σε άσχημες θάλασσες, με σκοπό να μας έχουν συνέχεια στην αναταραχή, να προσπαθούμε συνεχώς να πιαστούμε από κάπου, αφού τα μποφόρ είναι πολλά.
Στο καράβι πάνω είμαστε μόνο εμείς, αυτοί είναι αναπαυτικά στη στεριά και δίνουν εντολές από απόσταση. Μόνο ένας τρόπος υπάρχει για να πιάσουμε και εμείς στεριά… και δεν είναι άλλος από την ένωση μας στον έναν και μοναδικό πολιτικό φορέα των Ελλήνων, την Ελλήνων Συνέλευσις. Έλα να ενωθούμε, για να βάλουμε αυτούς στο καράβι και να τους πάμε μια εκπαιδευτική βόλτα στο τρίγωνο των Βερμούδων. Μόνο έτσι θα νιώσουν τι σημαίνει: ΕΝΩΣΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΜΕ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΣΥΝΕΛΕΥΣΙΣ.