Γράφει η Μελία
Οι πόλεις των 15 λεπτών, είναι μία νέα μόδα που έχει έρθει και με επιμονή προσπαθεί να επιβληθεί και στην Ελλάδα. Το “The Ellinikon Park”, με τη φροντίδα της LAMDA Developments, ετοιμάζεται να είναι μία τέτοια πόλη στα νότια προάστια. Σε μία έκταση 2 εκατ. στρεμμάτων, θα είναι το μεγαλύτερο παραθαλάσσιο πάρκο στην Ευρώπη και ως σκοπό του έχει την ελαχιστοποίηση της μετακίνησης των ανθρώπων με οποιοδήποτε μέσο, εκτός από πεζή ή με ποδήλατο – πατίνι.
Η ιδέα για τη δημιουργία μιας πόλης, μέσα σε μία ήδη υπάρχουσα πόλη, δεν είναι καινούργια. Ο Carlos Moreno, αρχιτέκτονας στη Γαλλία, εδραίωσε αυτή την ιδέα το 2016, που όμως ήρθε στο διεθνές προσκήνιο κατά την περίοδο του αναγκαστικού εγκλεισμού μας (lockdown), στην περίοδο του COVID-19. Πολλοί άνθρωποι τότε, δούλευαν μέσω τηλεργασίας, οπότε δε χρειαζόταν να μετακινούνται για τη δουλειά τους. Ακριβώς σε εκείνη την περίοδο, μειώθηκε η ρύπανση της ατμόσφαιρας στις πόλεις και ήταν ακριβώς αυτό που χρειάζονταν οι ιθύνοντες για να βάλουν μπροστά τις “Πόλεις των 15 Λεπτών”.
Το Παρίσι, εν μέσω καραντίνας, ήταν ένα από τα πρώτα μέρη που αποφάσισε να υιοθετήσει αυτή την ιδέα, με τη δήμαρχο Anne Hidalgo να την εφαρμόζει το 2020. Έκτοτε, μέχρι και ακόμα και σήμερα, έχουν υπάρξει ποικίλες αντιδράσεις… έχουμε σκεφτεί ότι με αυτή την γκετοποίηση ανά γειτονιά, δημιουργούνται μια πλειάδα προβλημάτων; Ένα από αυτά, είναι ότι κανείς ηλικιωμένος, με πολύ ελάχιστες εξαιρέσεις, δεν είναι σε θέση να περπατήσει για παραπάνω από 5 λεπτά, αλλά ούτε και να κάνει ποδήλατο για να διανύσει την απόσταση των 15 λεπτών. Το ίδιο ακριβώς ισχύει και για τους ανθρώπους που έχουν κινητικά προβλήματα. Δηλαδή, αυτές οι ομάδες ανθρώπων, θα πρέπει να αποκλειστούν; Να μείνουν σε σπίτια μέσα στο γκέτο και να μην μπορούν να κυκλοφορούν;
Επίσης, μέσα σε αυτές τις πόλεις η κίνηση είναι μειωμένη (αναγκαστικά), αλλά οι γύρω περιοχές υποφέρουν, καθώς οι πόλεις αυτές, μέσα στις οποίες δεν επιτρέπονται οχήματα, καταλαμβάνουν ένα μεγάλο μέρος, άρα περιορίζουν τις θέσεις στάθμευσης, αλλά και γενικότερα, όλη η κίνηση μετακυλίεται στις γύρω περιοχές. Εκτός αυτού, κάνοντας διάφορες τέτοιες πόλεις μέσα στις ήδη υπάρχουσες πόλεις, δημιουργείται το ζήτημα της κοινωνικής ανισότητας. Καθώς ορισμένες “πόλεις” μπορούν να γίνουν αυτόνομες νησίδες, προσκαλώντας μόνο την “ελίτ”, θα αυξηθεί η διαφορά με άλλες “πόλεις” που θα είναι φτιαγμένες σε πιο φτωχές περιοχές.
Όλα αυτά, παρουσιάζονται υπό τον μανδύα της “κλιματικής αλλαγής”. Τα πλεονεκτήματα που παρουσιάζονται είναι ότι θα έχουμε σχεδόν μηδενικό “αποτύπωμα άνθρακα”, όπως το έχουν ονομάσει, αφού πλέον θα υπάρχουν όλες οι παροχές που είναι απαραίτητες για τη διαβίωση ενός ανθρώπου (όπως: σχολεία, υγειονομικοί σταθμοί, καταστήματα κ.λπ.) σε απόσταση μόλις 15 λεπτών από την κατοικία του κάθε ανθρώπου, χωρίς μηχανοκίνητα οχήματα που παράγουν καυσαέρια.
Είναι γνωστό ότι υπάρχει ο μηχανισμός της “ομοιόστασης” στον άνθρωπο που ρυθμίζει τις εσωτερικές του συνθήκες (π.χ. τα επίπεδα γλυκόζης στο αίμα, τη θερμοκρασία, το pH κ.α.) με τέτοιο τρόπο, ώστε να μη διαταράσσεται ο οργανισμός του ανθρώπου και να υπάρχει αυτορρύθμιση. Με παρόμοιο τρόπο αντιδρά και το περιβάλλον, που χρησιμοποιεί “μηχανισμούς ανάδρασης”.
Όταν για παράδειγμα, αυξηθεί κατά πολύ το διοξείδιο του άνθρακα – CO2 – (δηλαδή, το “αποτύπωμα άνθρακα” που λέγαμε πιο πριν), τότε τα φυτά θα αναπτυχθούν ταχύτατα, για να μειώσουν το διοξείδιο, αφού το CO2, είναι το βασικό στοιχείο για τη φωτοσύνθεσή τους. Έτσι, τα επίπεδα CO2, επανέρχονται στην κανονικότητά τους και μόλις αυτό συμβεί, τότε, θα σταματήσει και η ανάπτυξη των φυτών, για να επέλθει μια γενική ισορροπία στη φύση. Άρα, για ποιο “αποτύπωμα άνθρακα” μιλάμε;
Από τη στιγμή που επιτρέπεται η δημιουργία Data Centers που αλλάζουν το κλίμα, επιφέροντας ραγδαία αύξηση στη θερμοκρασία της γης, όχι μόνο στο μέρος που αυτό θα κατασκευαστεί, αλλά και σε απόσταση 10 χιλιομέτρων από αυτό… από τη στιγμή που δασικές πυρκαγιές δεν ελέγχονται και αντί για αναδάσωση με δέντρα, έχουμε αναδάσωση με ανεμογεννήτριες, οι οποίες επίσης αυξάνουν τη θερμοκρασία γύρω τους, αλλά και μεταβάλλουν τη φορά του ανέμου, για ποια προστασία του περιβάλλοντος μιλάμε; Και γιατί να μην υποψιαστούμε ότι όλο αυτό αποσκοπεί στην αποκοπή του ανθρώπου από την ελεύθερη διακίνησή του σε όλη τη χώρα; Το “πείραμα” του lockdown, απέδειξε ότι μπορεί να καταπατηθεί ο Συνταγματικός Νόμος Άρθρο 5, παράγραφος 4, που μιλά για αυτήν;
Πού πραγματικά αποσκοπούν οι πόλεις των 15 λεπτών; Μένει να το μάθουμε, στο εγγύς μέλλον!