Η αναφορά στο «κλασικό ύφος της εποχής του Αυγούστου», δείχνει κυρίως το πώς φαίνεται το έργο και μια ρωμαϊκή επανεκτέλεση, όχι απαραίτητα το πότε δημιουργήθηκε αρχικά. Στην πραγματικότητα, τέτοια γλυπτά στη Μικρά Ασία κουβαλούν μια πολύ βαθύτερη ιστορία, όπου η ελληνιστική παράδοση συνεχίζει να ζει για αιώνες και να επηρεάζει έντονα και τη ρωμαϊκή τέχνη. Και εδώ είναι που χάνεται η ουσία στη δημόσια αφήγηση… γιατί όταν τα βάζουμε όλα κάτω από μια «ρωμαϊκή ταμπέλα», χάνουμε όλη τη βαθύτερη ιστορία του έργου άρα, χάνεται η συνέχεια. Χάνεται η ελληνική του ρίζα, μέσα από έναν ήδη διαμορφωμένο κόσμο που ήταν ελληνικός στην Ανατολή, στη Λαοδίκεια, στον Λύκο της Φρυγίας.
- Σάββατο, 23 Μαΐου, 2026