Όταν οι πολίτες απειλούνται οικονομικά, η Πολιτεία οφείλει να τους προστατεύσει.

Το πιο ανησυχητικό από όλα, είναι η αίσθηση ότι όλο αυτό το περιβάλλον ευνοείται έμμεσα από τις ίδιες τις δομές που υποτίθεται ότι πρέπει να μας προστατεύουν. Η επιβολή των τραπεζικών συναλλαγών ως μονόδρομος, με μισθούς να κατατίθενται υποχρεωτικά σε τραπεζικούς λογαριασμούς «για την πάταξη της φοροδιαφυγής», με περιορισμούς πληρωμών με μετρητά, με το αφορολόγητο να χτίζεται αποκλειστικά με πλαστικό χρήμα, έχει δημιουργήσει μια κοινωνία οικονομικά εξαρτημένη από τα τραπεζικά συστήματα. Ο κόσμος, για λόγους πρακτικούς, αλλά και φορολογικούς, χρησιμοποιεί κάρτες, για να αγοράσει ακόμη και ένα κουτί σπίρτα. Όσο όμως αυξάνεται η χρήση του πλαστικού ή του ψηφιακού χρήματος, τόσο αυξάνεται και ο κίνδυνος.