Γράφει η Ελένη Νιάρχου
3,2 δισεκατομμύρια ευρώ σε νέα χρέη από απλήρωτους φόρους και ασφαλιστικές εισφορές, αποκαλύπτουν την οικονομική ασφυξία της χώρας. Το πρόβλημα όμως δεν είναι αυτό, αλλά ότι αυτή η διαπίστωση περνά σχεδόν απαρατήρητη από τους ίδιους τους πολίτες που τη βιώνουν. Η ουσιαστική έλλειψη παιδείας – όχι πτυχίων, αλλά κριτικής σκέψης και κοινωνικής συνείδησης – μας έχει οδηγήσει στο να αποδεχόμαστε την αδικία ως κανονικότητα. Δεν αντιλαμβανόμαστε ότι η φτώχεια μας δεν είναι προσωπική ευθύνη, αλλά το αποτέλεσμα διαχρονικών πολιτικών. Οι κυβερνώντες, χρόνια τώρα, ενισχύουν τις τράπεζες και τα ισχυρά συμφέροντα, ενώ καταδικάζουν τη μεγάλη πλειοψηφία σε υποτέλεια και οικονομική εξαθλίωση.
Το αποτέλεσμα αυτής της κατάστασης είναι 1 στους 2 Έλληνες πολίτες να χρωστάει στην ΑΑΔΕ. Οι οφειλέτες έρχονται συνεχώς αντιμέτωποι με κατασχέσεις των τραπεζικών τους λογαριασμών, αλλά και των περιουσιακών τους στοιχείων. Και πάλι όμως, μετά από αυτά τα αναγκαστικά μέτρα είσπραξης, συνεχίζουν να χρωστάνε, αφού η περιουσία τους δεν είναι αρκετή για να καλύψει τα υπέρογκα ποσά που τους έχουν χρεωθεί μέσα από τις υπερεκτιμήσεις ακινήτων, αλλά και τους τόκους και τα επιτόκια (που προστίθενται σε χρέη τους). Στα χρέη αυτά, αποτυπώνεται η οικονομική εξαθλίωση της πολιτείας μας, που μέσα από νόμους άδικους και καταχρηστικούς, υποστηρίζουν κι ενισχύουν το “κεφάλαιο” και “ζορίζουν” συνεχώς τους πολίτες.
Ένα χαρακτηριστικό δείγμα είναι η περίοδος των μνημονίων, κατά την οποία οι τράπεζες ενισχύθηκαν με διευκολύνσεις, ενώ στους Έλληνες πολίτες επιβλήθηκαν μειώσεις μισθών και συντάξεων, αύξηση φορολογίας και μείωση ευκαιριών εργασίας, συν το καθημερινό κόστος ζωής, το οποίο εκτοξεύεται συνεχώς. Όλα αυτά προήλθαν μέσα από νόμους που όλες οι κυβερνήσεις ψήφισαν, ώστε να στερεώσουν αυτό το οικονομικό πρότυπο που μας οδήγησε στη σημερινή οικονομική κατάσταση. Αυτοί, οι ίδιοι πολιτικοί, τώρα ψηφίζουν νόμους για την “πάταξη της φοροδιαφυγής”, χαρακτηρισμό που χρησιμοποιούν για την αδυναμία πληρωμών των Ελλήνων πολιτών, ποινικοποιώντας με αυτόν τον τρόπο την προσπάθεια όλων μας για επιβίωση.
Αναρωτιέμαι, μήπως θα ήταν καλύτερο αντί πάντα να κοιτάμε αυτόν που αδυνατεί να ανταπεξέλθει στις τόσο αυξημένες ανάγκες της καθημερινότητας, να κοιτάξουμε και λίγο το ποιοι είναι αυτοί που στήνουν αυτές τις “παγίδες”, ώστε οι αδύναμοι, απλά, να μην μπορούν καν να επιβιώσουν; Αλήθεια, όταν σε μια τάξη οι μαθητές δεν τα πηγαίνουν καλά, φταίνε μόνο οι μαθητές ή ευθύνονται οι διδάσκοντες που δεν μπορούν να διδάξουν, να μεταδώσουν τη γνώση ή απλά, βολεύονται κι αδιαφορούν για τους μαθητές τους;
Μέσα από αυτή την οικονομική εξαθλίωση, είναι φυσικό να υπάρχει αδυναμία πληρωμής των φορολογικών υποχρεώσεων. Αυτή είναι η πραγματικότητα! Μία πραγματικότητα, που το κράτος δεν θέλει να παραδεχτεί δημόσια. Απεναντίας, συνεχώς ζητάει χρήματα, χωρίς ποτέ να κάνει χρήση των ποσών αυτών προς όφελος του πολίτη. Και σε αυτό εδώ το σημείο, είναι που πρέπει να αναλογιστούμε τον λόγο ύπαρξης της φορολογίας.
Η “φορολογία” είναι ένας μεγάλος κουμπαράς στον οποίο εναποθέτονται όλες οι εισφορές των πολιτών με σκοπό την εύρυθμη λειτουργία του κράτους. Και φυσικά, αυτό θα πρέπει να συμβαίνει για να μπορούν να συλλέγονται χρήματα για έναν συγκεκριμένο λόγο που προκύπτει μέσα από την συλλογική ανάγκη όλης της κοινωνίας. Αυτό όμως που βιώνουμε, εδώ και πολλές δεκαετίες, είναι οξύμωρο. Ενώ συλλέγεται ένα αρκετά μεγάλο ποσό εισφορών, άσχετα με το εάν τα τελευταία χρόνια παρατηρείται αδυναμία πληρωμών από πολλούς πολίτες, δε βλέπουμε να επενδύονται αυτά τα έσοδα, ώστε να γίνει η ζωή μας πιο όμορφη. Η ανταποδοτικότητα δηλαδή της φορολογίας είναι ανύπαρκτη.
Πού επενδύονται λοιπόν όλα αυτά τα χρήματα των Ελλήνων φορολογούμενων πολιτών; Σε ποια χέρια πάνε;
Γιατί τα χρήματα ποτέ δεν χάνονται … Απλά αλλάζουν χέρια … Και την ευθύνη για την διαχείριση και αξιοποίηση των χρημάτων αυτών, την έχει το κράτος και η κυβέρνηση που κάθε φορά ηγείται της λειτουργίας του.
Βλέπουμε λοιπόν ότι η μη – ορθή διαχείριση των χρημάτων μας από τους κυβερνώντες μας, είναι αυτή που μας οδήγησε στη δυσχερή οικονομική μας κατάσταση. Κι αφού έχει φροντίσει να μας κρατάει απασχολημένους με τα τεράστια προβλήματα που μας έχει δημιουργήσει, ταυτόχρονα, έχει φροντίσει να κρατάει την παιδεία σε πολύ χαμηλά επίπεδα, δημιουργώντας πολίτες χωρίς κριτική σκέψη και αντιληπτικότητα για τα οικονομικά του σπιτιού τους αλλά και της χώρας τους. Έτσι, αρκούμαστε στις ενοχές που μας έχουν δημιουργήσει, με δηλώσεις όπως το: “Μαζί τα φάγαμε”, χωρίς ποτέ να έχουμε ζητήσει έναν ξεκάθαρο ισολογισμό στον οποίο να παρουσιάζονται όλα τα έσοδα από τους φόρους που πληρώνουμε και η πλήρης διαδρομή αυτών, σε πλήρη διαφάνεια, ώστε να δούμε τελικά ποιος “έφαγε” τι!
Η έλλειψη παιδείας έχει πραγματικά σταθεί εμπόδιο στο να αντιληφθούμε έγκαιρα τις οικονομικές ατασθαλίες των κυβερνώντων και των επιτελείων τους. Οι Έλληνες πολίτες, νιώθωντας ανασφαλείς, ανίκανοι, αλλά και υπεύθυνοι για την κατάσταση που βιώνουμε, αντί να σταθούμε απέναντι σε ένα καθεστώς που πρώτα μας γονάτισε και τώρα μας τιμωρεί για την οικονομική μας δυσχέρεια, το αφήνουμε να μας καταπατά και να απαιτεί συνεχώς το αδύνατον. Πρέπει να πάψουμε να εστιάζουμε μόνο στα δικά μας προβλήματα. Τα προβλήματα του καθενός μας, αφορούν όλη την κοινωνία και μόνο μέσα από τη συλλογικότητα, θα μπορέσουμε να αλλάξουμε αυτή την κατάσταση.
Σε αυτό το σημείο έρχεται ο πολιτικός φορέας Ελλήνων Συνέλευσις, ο οποίος πρωτοπορεί και δημιουργεί μία πλατφόρμα μέσα από την οποία, όλοι οι Έλληνες πολίτες μπορούμε να συμμετέχουμε συλλογικά, για να αλλάξουμε αυτό που μας συμβαίνει. Δίνοντας συνεχώς στοιχεία κι αποδείξεις για την οικονομική διαχείριση των κυβερνώντων μας, και μέσα από την γνώση που δίνει στους Έλληνες πολίτες, μας δίνει την δυνατότητα να καταλάβουμε ότι μπορούμε και πρέπει να κρίνουμε τους πολιτικούς για τον τρόπο με τον οποίο έχουν κινηθεί. Επίσης, πρέπει να καταλάβουμε ότι μπορούμε να πάρουμε οι ίδιοι τη διακυβέρνηση της χώρας στα χέρια μας, κάνοντας πλήρη έλεγχο, αποδίδοντας ευθύνες σε όσους πρέπει, έτσι ώστε να απολαύσουμε τα οφέλη μιας πολιτείας που λειτουργεί για το σύνολο τον πολιτών της. Θα πρέπει να δημιουργήσουμε την πολιτεία μέσω της οποίας, θα αξιοποιήσουμε τα χρήματα του κράτους με τέτοιον τρόπο, ώστε να λειτουργήσουν ανταποδοτικά για εμάς και θα μας οδηγήσουν στην ευημερία.