Γράφει η Ελένη Νιάρχου
Το σύστημα κρατικών εγγυήσεων “Ηρακλής” παρουσιάστηκε ως η σωτηρία των τραπεζών, αλλά και η σταθερότητα στην οικονομία. Στην πράξη όμως, μετατρέπει τον Έλληνα πολίτη σε διπλό πληρωτή: πρώτα ως δανειολήπτη που παραμένει κυνηγημένος από τα κόκκινα δάνεια και δεύτερον, ως φορολογούμενο που εγγυάται για τις τράπεζες και τους επενδυτές. Και ενώ τα funds φαίνεται να παίρνουν το ρίσκο διαχειριζόμενοι τα κόκκινα δάνεια, στην πραγματικότητα το δημόσιο, μέσω του συστήματος “Ηρακλής”, είναι αυτό που εγγυάται την αποπληρωμή τους. Έτσι, οι “επενδυτές” δεν έχουν κάτι να χάσουν. Το πιο ειρωνικό; Αυτοί που αποφασίζουν για τα δάνεια και τους οφειλέτες, κόμματα και τράπεζες δηλαδή, είναι οι ίδιοι χρεωμένοι, χωρίς να προτίθεται να αποπληρώσουν τα χρέη τους. Παρόλα αυτά, ψηφίζουν και καθορίζουν την οικονομική εξαθλίωση του Έλληνα πολίτη.
Τα funds δεν είναι η σωτηρία της κοινωνίας, αλλά μία εξαπάτηση με κρατική υπογραφή.
Χωρίς την κρατική εγγύηση, δεν θα εμφανίζονταν αγοραστές για τα κόκκινα δάνεια. Με το σύστημα “Ηρακλής”, τα δάνεια τιτλοποιήθηκαν σε ομόλογα και πουλήθηκαν σε Εταιρείες Ειδικού Σκοπού (fund), με άγνωστους μετόχους, οι οποίες εδρεύουν στην Ιρλανδία και άλλους φορολογικούς παραδείσους. Έτσι, δεν πληρώνουν φόρους στην Ελλάδα, αλλά είναι και ακόμα πιο δύσκολη η νομική αντιμετώπισή τους.
Τα κόκκινα δάνεια, ύψους περίπου 80 δισ. ευρώ, τα διαχειρίζονται οι εισπρακτικές εταιρείες που κάνουν τα πάντα για να εισπράξουν από τον Έλληνα οφειλέτη τα χρήματα. Οι εταιρείες αυτές λειτουργούν ως μεσάζοντες, μεταξύ των funds και των οφειλετών. Αυτοί που μας παίρνουν τηλέφωνο ή μας χτυπούν την πόρτα, όπως οι Cepal Hellas, EOS Matrix Greece, doValue Greece κ.ά. δεν είναι οι ιδιοκτήτες των κόκκινων δανείων όπως πολλοί οφειλέτες θεωρούν, αλλά εκπρόσωποι των funds στην Ελλάδα και υπεύθυνοι για την είσπραξη των δανείων αυτών.
Αλλά αντί να “εξυγιάνουν” τα δάνεια, όπως υποτίθεται ότι είναι η αποστολή τους, δυσκολεύουν τις ρυθμίσεις των δανείων, ορίζοντας υπέρογκα ποσά δόσεων. Ταυτόχρονα, πιέζουν τις κυβερνήσεις για όλο και περισσότερες νομικές διευκολύνσεις, ώστε να προχωρούν εύκολα και γρήγορα στη διεξαγωγή πλειστηριασμών, κάτι που κάνουν φυσικά για λογαριασμό των funds, δηλαδή των ιδιοκτητών των κόκκινων δανείων.
Και φυσικά, όλοι γνωρίζουμε το αποτέλεσμα της πίεσης αυτής.
Οι κυβερνήσεις που ευθύνονται για την πώληση των δανείων στα funds, αλλά και για την άδεια λειτουργίας των εισπρακτικών εταιρειών, φαίνεται να λειτουργούν ως μέτοχοι, ως να έχουν ίδιον όφελος από αυτή την ιστορία. Συνεχώς ψηφίζουν νόμους που βοηθούν τις εισπρακτικές εταιρείες να προσπερνούν οποιοδήποτε εμπόδιο και να φτάνουν γρήγορα στον σκοπό τους, ο οποίος δεν είναι άλλος από την απαίτηση ολόκληρου του ποσού από τον οφειλέτη. Και φυσικά, όταν το ποσό δεν πληρώνεται, προχωρούν στον πλειστηριασμό του ακινήτου, και … τσουπ να σου ο ξένος επενδυτής-fund που γίνεται πλέον ιδιοκτήτης ακινήτου στην Ελλάδα.
Βλέπετε τι μεγάλη διαδρομή κάνει ένα δάνειο από την στιγμή που κρίνεται “κόκκινο”, μέχρι την “εξυγίανσή” του; Από την τράπεζα στο fund, από το fund στην εισπρακτική και μετά ή τελεύει ως ακίνητη περιουσία του fund ή ως αποπληρωμή του από το σύστημα “Ηρακλής”, δηλαδή από το δημόσιο. Κι όλο αυτό, για να μην μπορούμε εύκολα να καταλάβουμε ότι τα δάνειά μας πουλήθηκαν για ψίχουλα στους ξένους επενδυτές, οι οποίοι τελικά, μετά από όλη αυτή τη διαδρομή, καταλήγουν είτε με τεράστια ακίνητη περιουσία, είτε με υπέρογκα κέρδη από τα λεφτά των φορολογούμενων πολιτών. Και είτε είσαι οφειλέτης, είτε όχι, έχεις πληρώσει από την τσέπη σου τα “κόκκινα” δάνεια.
Και φυσικά από την αρχή, κυβερνώντες και τραπεζικό σύστημα γνώριζαν πολύ καλά ότι αυτό θα συμβεί. Η αδυναμία των Ελλήνων πολιτών να αποπληρώσουν τα δάνειά τους, ήταν κάτι που το γνώριζαν, αφού αυτοί είναι που οδήγησαν την Ελλάδα στην οικονομική κρίση, ώστε ο Έλληνας, όχι απλώς να δυσκολεύεται να πληρώσει την δόση του, αλλά να δυσκολεύεται ακόμα και για την επιβίωσή του. Οι κυβερνήσεις μας φρόντισαν να δανειστούμε ως χώρα υπέρογκα ποσά, φρόντισαν να σπρώξουν τον Έλληνα πολίτη στο να πάρει πολλά δάνεια για ένα καλύτερο μέλλον, φρόντισαν να υπογράψουν τα μνημόνια και να φέρουν μειώσεις στις συντάξεις και στους μισθούς για την αποπληρωμή τους και φυσικά φρόντισαν να δώσουν την πλήρη ελευθερία στις τράπεζες που κατείχαν όλες τις δανειακές συμβάσεις, ώστε να μπορούν να χαράζουν την οικονομική πολιτική της χώρας.
Ουσιαστικά, οι κυβερνήσεις, αντί να προστατεύσουν τον πολίτη, νομοθετούν υπέρ των τραπεζών και των funds, μετατρέποντας τα χρέη σε εργαλείο μόνιμης πίεσης κι απώλειας περιουσίας. Οι τράπεζες, αφού σώθηκαν με δημόσιο χρήμα, κατά τις ανακεφαλαιοποιήσεις, μεταπωλούν τα κόκκινα δάνεια σε ξένα funds, κερδίζοντας οι ίδιες, έχοντας πάλι εγγύηση το Ελληνικό δημόσιο, ενώ ο Έλληνας πολίτης οδηγείται σε πλειστηριασμούς και σε οικονομική εξαθλίωση.
Και αν τώρα μόνο με την κατοχή των δανείων μπορούν και διαμορφώνουν την πολιτική και την νομοθεσία στην Ελλάδα κατά πως τους βολεύει, φανταστείτε τι θα μπορούν να κάνουν όταν θα τους ανήκει το μεγαλύτερο κομμάτι της ακίνητης περιουσίας στον Ελλαδικό χώρο. Θα μπορούν να ορίζουν τα ενοίκια, τις τιμές πώλησης, τον πολεοδομικό σχεδιασμό, τις άδειες για το ποιος μπορεί να χτίσει και ποιος όχι, ακόμα και το ποιος θα μπορεί να μετακινείται μέσα σε μία πόλη ή και σε ολόκληρη την χώρα, και πάντα με την ανέχεια των κυβερνήσεων.
Όσα δεν έχουν καταφέρει στην Ελλάδα τόσα χρόνια όλοι οι κατακτητές που έχουν περάσει τα σύνορα μας και που σκότωσαν γενιές ολόκληρες για να το πετύχουν, το έχουν πετύχει οι “ξένοι επενδυτές” που τόσο πολλοί αγαπούν και φροντίζουν οι κυβερνήσεις μας. Οι Έλληνες χάνουμε σιγά-σιγά την εδαφική μας κυριαρχία μέσα από έναν τόσο ύπουλο οικονομικό πόλεμο για τον οποίο ευθύνεται μόνο η κομματοκρατία.
Και το χειρότερο από όλα, είναι ότι τελικά δεν γνωρίζουμε την πραγματική έκταση του χρέους των δανείων. Μετά τις ανακεφαλαιοποιήσεις, που ουσιαστικά έκλεισαν οι οικονομικές “τρύπες” των τραπεζών για να μην πτωχεύσουν, δεν έχει γίνει κάποια εκκαθάριση, ώστε να δούμε πού πήγαν τα χρήματα που δόθηκαν από το ελληνικό δημόσιο στις τράπεζες, πώς αυτά επενδύθηκαν, πώς πουλήθηκαν οι τίτλοι των δανείων, με τι ποσά αγοράστηκαν και από ποιους. Ενδεχομένως, όλο αυτό που τώρα βιώνουμε, να είναι μια ψεύτικη αποτύπωση χρέους, αφού καμία κυβέρνηση δε φρόντισε ποτέ να κάνει εκκαθάριση και έλεγχο.
Κάθε κυβέρνηση με το που παίρνει την χώρα στα χέρια της οφείλει να ελέγξει τι παραλαμβάνει, να ελέγξει τι κινήσεις έκαναν οι προηγούμενοι και αν υπάρχει κάπου παράλειψη ή λάθος, ώστε να ξέρει πού πατάει, πώς μπορεί να προχωρήσει και μέχρι πού να φτάσει. Αυτή η διαδικασία είναι δεδομένη για τον πολιτικό φορέα “Ελλήνων Συνέλευσις”, που είναι ο μοναδικός φορέας στην Ελλάδα που όχι μόνο έχει επισημάνει αυτή την κίνηση, αλλά την έχει αποτυπώσει στις προγραμματικές του δηλώσεις που είναι κατατεθειμένες στον Άρειο Πάγο με την έναρξη του φορέα.
Η “Ελλήνων Συνέλευσις” με το που θα αναλάβει την διακυβέρνηση της χώρας, θα προβεί αμέσως σε έρευνα, για τον έλεγχο του δημοσίου χρέους, όσο πίσω – χρονικά – και αν χρειαστεί. Ο έλεγχος θα μας δείξει το πώς δημιουργήθηκε το Δημόσιο χρέος, ποιοι ήταν οι δανειστές, με τι συμβάσεις δεσμεύτηκε το κράτος, ποιος γνωμάτευσε και αποφάσισε για όλα αυτά που έχουν συμβεί, πώς και εάν έφτασαν τα χρήματα στην Ελλάδα, πώς τοκίστηκε το κάθε δάνειο, ώστε να φτάσουμε στην πλήρη αλήθεια του χρέους. Μία κίνηση που μας δείχνει ξεκάθαρα ότι όταν κάποιος ενδιαφέρεται για τον πολίτη, πάντα βρίσκει τον κατάλληλο τρόπο για να λύσει τα προβλήματά του. Για την “Ελλήνων Συνέλευσις” το να ενδιαφέρεται για τον πολίτη είναι κάτι πολύ φυσικό, αφού ο φορέας δημιουργήθηκε κατ’ εντολή των Ελλήνων πολιτών και φέρει μέσα του τους ίδιους τους πολίτες που γνωρίζουν τις ανάγκες τους και μπορούν να βρουν και τις λύσεις στα προβλήματά τους.
Λέτε αν αυτή την όμορφη σκέψη για έλεγχο και εκκαθάριση τη μάθουν τα κόμματα στη βουλή να την υιοθετήσουν και να την κάνουν πράξη;
Μπααααα … Άλλωστε αυτό είναι κάτι που ήδη γνωρίζουν γι’ αυτό και λειτουργούν με τέτοιο τρόπο, ώστε ο έλεγχος και η εκκαθάριση να μοιάζουν κάτι το αδύνατο.
Αυτό, όμως, που η κομματοκρατία θέλει να μοιάζει αδύνατο, γίνεται δυνατό, όταν οι ίδιοι οι πολίτες αναλαμβάνουν την διακυβέρνηση της χώρας.