Γράφει η Αργυρώ Παναγιωτοπούλου
Ένα νέο φυτοφάρμακο, η flupyradifurone, έρχεται να πάρει τη θέση των προηγούμενων νεονικοτινοειδών φυτοφαρμάκων, των οποίων η χρήση σε καλλιέργειες απαγορεύτηκε, λόγω της μεγάλης επικινδυνότητάς τους για τους επικονιαστές. Η flupyradifurone, ως πιο ασφαλής ουσία και έχοντας λάβει παγκοσμίως άδεια, χρησιμοποιείται τώρα ως εναλλακτική λύση, σε ευρύ φάσμα καλλιεργειών, όπως: μηλιές, αχλαδιές, μελιτζάνες, πιπεριές, ντομάτες, αγγούρια, καρπούζια, φράουλες κ.α., των οποίων η αναπαραγωγή εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τις μέλισσες, που είναι ο κυριότερος επικονιαστής των περισσότερων καρποφόρων φυτών.
Ωστόσο, μια νέα επιστημονική έρευνα αποκάλυψε μια πολύ πιο σκοτεινή πραγματικότητα, διαψεύδοντας τις προσδοκίες για τη νέα χημική ουσία, η οποία τελικά αποδείχθηκε θανατηφόρα για τις μέλισσες σε ποσοστό 100%. Οι νεκρές μέλισσες είχαν έρθει σε επαφή με φυτά που είχαν δεχθεί το νέο, και πολλά υποσχόμενο ως λιγότερο επικίνδυνο, φυτοφάρμακο.
Στην ίδια πρόσφατη επιστημονική δοκιμή διαπιστώθηκε επίσης σοβαρή διαταραχή στη συμπεριφορά όσων μελισσών επέζησαν, όταν αυτές εκτέθηκαν σε φυτά όπου είχαν χρησιμοποιηθεί φυτοφάρμακα. Οι επιστήμονες δεν αρκέστηκαν να πραγματοποιήσουν το πείραμα σε κανονικές συνθήκες εργαστηρίου, αλλά συγκέντρωσαν τις παρατηρήσεις τους ακόμα και από τις ρεαλιστικές συνθήκες, δηλαδή εκείνες που θα αντιμετώπιζαν οι μέλισσες σε ανοιχτό χώρο, στην ύπαιθρο και τους αγρούς. Οι μέλισσες αυτές παρουσίασαν ανησυχητικά συμπτώματα τα οποία προμήνυαν τον αργό θάνατό τους. Ζούσαν λιγότερο, δεν έφτιαχναν εύκολα νέες φωλιές και δυσκολεύονταν να συλλέξουν την τροφή τους. Η αποδυνάμωσή τους αυτή είναι ίσως χειρότερη από τον άμεσο θάνατό τους, διότι μπορεί να οδηγήσει σε σταδιακό αφανισμό ολόκληρων πληθυσμών, εφόσον οι μέλισσες είχαν πλέον χάσει τη βασική τους ιδιότητα, να επιβιώνουν και να τρέφονται επαρκώς, μη μπορώντας να υποστηρίξουν την αποικία τους, αλλά ούτε και να δημιουργήσουν νέες.
Είναι τραγικό επομένως να φανταστούμε τι θα μπορούσε να συμβεί όταν τα λιγότερο ή περισσότερο επικίνδυνα αυτά φυτοφάρμακα αρχίσουν να χρησιμοποιούνται συστηματικά για γεωργική χρήση στα χωράφια μας.
Το νέο φυτοφάρμακο flupyradifurone δεν αποτελεί καινούριο ή μεμονωμένο πρόβλημα. Πολύ συχνά, σε σύγχρονες επιστημονικές έρευνες αναλύονται οι κίνδυνοι από τα φυτοφάρμακα, τα οποία φαίνεται, τελικά, να υπονομεύουν τους επικονιαστές με έμμεσο, αλλά συχνό και συστηματικό τρόπο, που οδηγεί στην εξαφάνισή τους. Αυτή η νέα ανησυχητική εικόνα παίρνει μια άλλη διάσταση, όταν πρόκειται για τις μέλισσες.
Η μέλισσα δεν είναι ένα απλό έντομο, όπως όλα τα άλλα. Δίνει ζωή στον άνθρωπο και το περιβάλλον του, έχοντας ένα ρόλο καθοριστικό στη διαδικασία αναπαραγωγής των φυτών. Χωρίς τις μέλισσες, τον βασικό αυτό κρίκο στον κύκλο της ζωής του πλανήτη, καταρρέει η επικονίαση και εφόσον το 90% της γονιμοποίησης των φυτών πραγματοποιείται από τις μέλισσες, η έκταση των καλλιεργειών περιορίζεται και η παραγωγή προϊόντων μειώνεται, αφού τα καλλιεργούμενα φυτά δεν μπορούν να αναπαραχθούν, χωρίς την πολύτιμη συμβολή της μέλισσας. Η καταστροφική αυτή εξέλιξη διαλύει, στην πορεία της, ολόκληρη την τροφική αλυσίδα, με ορατά και μη – αναστρέψιμα, ίσως, αποτελέσματα για όλα τα είδη στον πλανήτη.
Έχει παρατηρηθεί ότι η παρουσία μελισσών στα χωράφια, συμβάλλει αισθητά στην απόδοση των καλλιεργούμενων εκτάσεων, βελτιώνει την ποιότητα των καρπών, ενώ οι σπόροι που προέρχονται από επικονιασμένα φυτά, βλασταίνουν γρηγορότερα από άλλους. Αντίθετα, χωρίς την επικονίαση από τις μέλισσες, έχει σημειωθεί σημαντική μείωση στην ποσότητα και την ποιότητα της καρποφορίας. Τι θα συμβεί λοιπόν εάν συνεχίσουμε αλόγιστα να πειραματιζόμαστε με τα φυτοφάρμακα;
Οι μέλισσες αφανίζονται με ταχύτατους ρυθμούς σε πολλά μέρη του πλανήτη. Στη Βόρεια Αμερική και την Ευρώπη, οι αποικίες τους μειώθηκαν κατά 30%, ενώ σε περιοχές της Μέσης Ανατολής η μείωση αγγίζει μέχρι και το 85%. Ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών (ΟΗΕ), σε έκθεσή του, περιγράφει με μελανά χρώματα το μέλλον του ανθρώπου αν οι μέλισσες εξαφανιστούν, τονίζοντας ιδιαίτερα τις επιπτώσεις που θα έχει ο μαζικός θάνατός τους στα αποθέματα τροφών για τους ανθρώπους.
Οι ολέθριες συνέπειες, δε θα είναι μόνο οικολογικές, αλλά θα δημιουργήσουν τεράστιο υπαρξιακό πρόβλημα στον ίδιο τον άνθρωπο. Η γεωργία δε θα μπορεί να αποδώσει καρπούς χωρίς τις μέλισσες, τεράστιες ελλείψεις θα προκύψουν, μειώνοντας τη διαθέσιμη τροφή μας και η αλυσιδωτή κρίση που θα ξεσπάσει, θα σημάνει συναγερμό για την ίδια την επιβίωση της ανθρωπότητας.
Μπροστά στους σοβαρούς αυτούς κινδύνους που διατρέχουμε, η ανησυχία μας μεγαλώνει ολοένα και περισσότερο, όσο βλέπουμε να επαναλαμβάνεται το ίδιο σχέδιο ρουτίνας, με κάποιο νέο φυτοφάρμακο, το οποίο αφού αρχικά έχει παρουσιαστεί ως ασφαλές, λίγο μετά τη χρήση του φέρνει τα ίδια, αν όχι και χειρότερα, αποτελέσματα σε σχέση με τα προηγούμενα. Γιατί πρέπει οι καταστροφικές συνέπειες ενός φυτοφαρμάκου να αποκαλύπτονται μόνο μετά απο τη μαζική χρησιμοποίησή του, ενώ θα έπρεπε να έχει προηγηθεί αυστηρότατη και ολοκληρωμένη αξιολόγηση από τα ειδικά κέντρα, πριν δοθεί υπεύθυνη έγκριση για την ασφαλή χορήγησή του;
Σήμερα προσπαθούμε να αντικαταστήσουμε ένα φυτοφάρμακο με κάποιο άλλο, μέχρι να βρούμε το πιο ασφαλές, θυσιάζοντας κάθε φορά μεγάλο αριθμό μελισσών. Το τίμημα της τακτικής αυτής είναι πολύ ακριβό και είναι μαθηματικά βέβαιο ότι σε βάθος χρόνου, μαζί με τα ζιζάνια και τα μικρόβια, θα εξαφανίσουμε και κάθε μορφή ζωής στον πλανήτη. Ποιος θα έχει απομείνει τότε για να καταναλώνει τα προϊόντα που τώρα δήθεν «προστατεύουμε»;
Για να σταματήσει αυτός ο κύκλος του αυτοκαταστροφικού παραλογισμού, πρέπει να υιοθετηθεί μια πολιτική που θα εστιάζει κυρίως στην αναγνώριση του σοβαρού κινδύνου που αντιμετωπίζουμε ως ανθρωπότητα και στη συνέχεια, αν θέλουμε να προλάβουμε την ολοσχερή εξαφάνισή μας, να λάβουμε αυστηρά μέτρα προστασίας για τη μέλισσα, τον απαραίτητο αυτό επικονιαστή που συμβάλλει καθοριστικά στη διατήρηση της ύπαρξής μας πάνω στον πλανήτη.
Αυτή η πολιτική η οποία αναζητείται, προσφέρεται από την “Ελλήνων Συνέλευσις”, αποτυπωμένη με κάθε λεπτομέρεια στις Προγραμματικές Δηλώσεις του Πολιτικού Φορέα και η κατάθεσή τους στον Αρειο Πάγο, με αριθμό Πρωτοκόλλου, αποτελεί τη νομική δέσμευσή του για την άμεση υλοποίησή τους.
Ειδικότερα, στο κεφάλαιο περί γεωργίας αναλύονται οι εξελιγμένες μέθοδοι ανάπτυξης και σύγχρονες τεχνικές καλλιέργειας που θα εφαρμοστούν, βασισμένες πάντα στις Αρχέγονες Αρχές της Μητέρας Φύσης, η οποία έχει προνοήσει ώστε τα πάντα να λειτουργούν με δημιουργική αλληλεπίδραση και αλληλοσυμπλήρωση. Εάν παράλληλα το πότισμα γίνεται με καθαρό νερό, απαλλαγμένο από μικρόβια και τοξίνες, τότε σε σύντομο χρονικό διάστημα θα πάψουν να εμφανίζονται και τα κάθε λογής παράσιτα, που δημιουργούν την ανάγκη συνεχούς παραγωγής νέων και επικίνδυνων φυτοφαρμάκων.
Σχεδόν όλοι οι επιστήμονες και οι ερευνητές συμφωνούν ότι κάθε παρέκκλιση από την ομαλή λειτουργία και ανάπτυξη των οργανισμών, οφείλεται σε ανθρώπινη παρέμβαση. Εάν λοιπόν εμείς οι άνθρωποι, σεβαστούμε τις συνθήκες Νομοτέλειας μέσα στις οποίες λειτουργεί το γήινο περιβάλλον μας, πριν από οποιαδήποτε παρέμβαση στο δημιουργικό του έργο, τότε θα εισπράξουμε χωρίς κανένα πρόβλημα και με πλήρη αφθονία, όλα τα αγαθά που αυτό έχει προοριστεί να μας προσφέρει.
Σε αντίθετη περίπτωση, κάθε ανθρώπινη παρέμβαση που θα κριθεί ανεπανόρθωτη, αποτελεί έγκλημα κατά της Πολιτείας και των μελών της και τιμωρείται αυστηρά σύμφωνα με τον Πολιτειακό Νόμο της Πλήρους Επανόρθωσης.
Ο πλανήτης μας χρειάζεται επειγόντως την ολική επαναφορά του στα Αρχικά Πρωτόκολλα Λειτουργίας μας και εμείς οι άνθρωποι είμαστε οι μόνοι που μπορούμε να το πράξουμε, αναγνωρίζοντας μέσα μας τις Αξίες και Αρχές στη βάση των οποίων θα δομήσουμε τις νέες υγιείς Πολιτείες μας.