Γράφει η Αργυρώ Παναγιωτοπούλου
Στην Αθήνα βρέθηκε, πριν από λίγες μέρες, η πρώην καγκελάριος της Γερμανίας Άνγκελα Μέρκελ, με αφορμή την παρουσίαση του αυτοβιογραφικού βιβλίου της, με τίτλο “Ελευθερία”, το οποίο κυκλοφόρησε στην Ελλάδα τον περασμένο Νοέμβριο από τις εκδόσεις “Μεταίχμιο”.
Στα πλαίσια της επίσκεψής της αυτής, η πρώην καγκελάριος έδωσε συνέντευξη στο διευθυντή της “Καθημερινής” Αλέξη Παπαχελά, κατά τη διάρκεια της οποίας μίλησε εκ βαθέων για τη σχέση της με την Ελλάδα και για τις κορυφαίες στιγμές της κρίσης, καταλήγοντας να πει στο τέλος “Τα καταφέραμε”.
Πριν ανοίξουν οι πόρτες της Εθνικής Λυρικής Σκηνής στις 17.10 το απόγευμα της Τετάρτης, οι συνδρομητές της “Καθημερινής” που περίμεναν απ’ έξω για να παρακολουθήσουν τη συνέντευξη, σχημάτιζαν ουρά που έφτανε μέχρι τη γωνία του κεντρικού κτιρίου στο Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος.
Πολλοί από αυτούς, ήθελαν κατά βάση να ακούσουν – για πρώτη φορά στην Ελλάδα “ζωντανά” – τι είχε να πει εκείνη που διαδραμάτισε τον πιο βασικό ρόλο στην εφιαλτική εκείνη περίοδο, αυτήν κατά την οποία οι Έλληνες στέκονταν σε μεγάλες “ουρές” μπροστά από τα ΑΤΜ των Τραπεζών, προσπαθώντας να πάρουν λίγα από τα χρήματά τους, μιας κι υπήρχε “capital control” και δεν μπορούσαν να έχουν πρόσβαση στο σύνολο των χρημάτων τους, παρά μόνο σε όσα τους επέτρεπαν να “σηκώσουν”, καθώς το σύστημα τους τα είχε μπλοκάρει.
Κατά τη διάρκεια της συζήτησης με τον κ. Αλέξη Παπαχελά, η περιβόητη αυτοσυγκράτηση της κ. Μέρκελ, δεν την εμπόδισε να υποδηλώσει ξεκάθαρα πώς ένιωθε, αν κάποιος παρατηρούσε τα μάτια της, τους μορφασμούς της και τις κινήσεις των χεριών της. Ειδικότερα, μιλώντας για την πρώτη συνάντησή της με τον Γιώργο Παπανδρέου είπε ότι δεν πίστευε στα αυτιά της με όσα άκουγε κι ήταν εμφανές, κατά τη συνέντευξη, πως η συγκεκριμένη ανάμνηση από τη στάση του τότε Έλληνα Πρωθυπουργού, την αναστατώνει ακόμη.
Ένα νοσταλγικό χαμόγελο φάνηκε στα χείλη της κ. Μέρκελ όταν ο Αλέξης Παπαχελάς τη ρώτησε για τα παιδικά της χρόνια, τότε που, ως πολίτης της Ανατολικής Γερμανίας, έκανε διακοπές στη Βουλγαρία, ατενίζοντας πίσω από τα σύρματα την Ελλάδα. “Η Ελλάδα ήταν ελευθερία για μένα” είπε, προσθέτοντας στη συνέχεια : “Ήξερα από την Ιστορία ότι ήταν το λίκνο της Δημοκρατίας”. Συνέχισε, λέγοντας ότι στα 18 της ανέβαινε στα βουνά Πιρίν, έβλεπε την Ελλάδα και φανταζόταν να πίνει ελληνικό κρασί και να φτάνει στη θάλασσα. “Ήταν ένα ανεκπλήρωτο όνειρο τότε για μένα”, είπε, απευθυνόμενη προφανώς στο συναισθηματικό κομμάτι του ελληνικού ακροατηρίου της, καθώς είχε φροντίσει να φορέσει την Τετάρτη ένα θαλασσί σακάκι που ταίριαζε με τα μάτια της και με το χρώμα της θάλασσας.
Αργότερα φυσικά, κατά τη διάρκεια της θητείας της στην Καγκελαρία, η Ελλάδα σταμάτησε να μοιάζει με όνειρο, καθώς είχαν αρχίσει για τους Έλληνες πολίτες οι αθλιότητες των επαίσχυντων μνημονίων που έσπερναν παντού τον όλεθρο και την απελπισία, με τους αμέτρητους κι απάνθρωπους νόμους τους. Η αρχή της μνημονιακής επέλασης στην Ελλάδα ξεκίνησε στις αρχές του 2010, όταν η κυβέρνηση Παπανδρέου υπέγραψε τη δανειακή σύμβαση με το ΔΝΤ και τους ευρωπαϊκούς μηχανισμούς, προκειμένου η χώρα να γλιτώσει την οικονομική χρεοκοπία. Στη συνέχεια, ο Γ. Παπανδρέου ανακοίνωσε στο Καστελόριζο την ένταξη της χώρας στον μηχανισμό στήριξης κι η Ελληνική Βουλή επικύρωσε το πρώτο μνημόνιο στις 6 Μαΐου του 2010, δίνοντας οριστικό τέλος στην “αντιμνημονιακή” ρητορική των προηγούμενων ετών. Επομένως, όλα όσα ανέφερε η πρώην καγκελάριος για τις μετέπειτα συζητήσεις με πολιτικά πρόσωπα και για τα γεγονότα που διαδραματίστηκαν, ήταν απλώς λεκτικά πυροτεχνήματα και λόγια κενά περιεχομένου.
Όταν, προς το τέλος της συζήτησης, ο Αλέξης Παπαχελάς τη ρώτησε τι θα έλεγε σ΄ έναν μέσο Έλληνα αν τον έβλεπε σήμερα στο δρόμο κι αν θα του ζητούσε συγγνώμη για τη σκληρή λιτότητα που επέβαλε στη χώρα του, η κ. Μέρκελ απάντησε : “Συγγνώμη, δε θα ζητούσα” τονίζοντας πως καθόλη τη διάρκεια της συζήτησης, προσπάθησε να παρουσιάσει τα κίνητρά της, στα οποία φυσικά δεν αναγνώριζε τίποτα το μεμπτό. Θα έλεγε όμως, σ΄ αυτόν τον μέσο Έλληνα που θα συναντούσε στο δρόμο: “Αφήστε να κοιτάξουμε από κοινού το μέλλον. Καταφέραμε πολλά. Και δεν μπορώ να φανταστώ μια ΕΕ χωρίς την Ελλάδα ως σημαντικό μέρος της”.
Στη συνέχεια δεν μπόρεσε να μην αναφερθεί και στην αντοχή της ελληνικής κοινωνίας, κάτι το οποίο θα μπορούσαμε να εκλάβουμε ως έμμεσο θαυμασμό ή απόπειρα κολακείας, για να χρυσώσει το “πικρό χάπι” που αναγκάστηκε να καταπιεί ο Έλληνας, λόγω των μνημονίων. Είπε επίσης ότι αμφέβαλλε αν οι Γερμανοί θα άντεχαν αυτό που περνούσαν οι Έλληνες τη δύσκολη περίοδο του δημοψηφίσματος και των capital controls επί κυβέρνησης Τσίπρα. Συμπληρώνουμε στα λεγόμενά της ότι οι Έλληνες ακόμα “αντέχουν” τα δεινά της σκληρής λιτότητας, εφόσον η χώρα μας δεν έχει βγει από τα μνημόνια, παρά τους ισχυρισμούς κάποιων πολιτικάντηδων περί του αντιθέτου.
Η πρώην καγκελάριος, δεν παρέλειψε να αναφέρει επίσης “πως η κοινωνική συνοχή εδώ, είναι εντυπωσιακή. Είστε ένας ωραίος και ισχυρός λαός, από τον οποίο έχουμε να μάθουμε πολλά”.
Δεν μας εκπλήσσει το γεγονός ότι η κ. Μέρκελ έρχεται να προστεθεί στη μακρά λίστα των πολιτικών προσώπων που μιλούν με θαυμασμό για την Ελλάδα. Μας προβληματίζει όμως σοβαρά και ταυτόχρονα μας αγανακτεί, η επιλογή εκ μέρους της, της λέξης “Ελευθερία” ως τίτλο για το αυτοβιογραφικό βιβλίο της. Η λέξη “ελευθερία” αναδείχθηκε και καθιερώθηκε μέσα από την ίδια την ιστορία μας, καθώς ήταν μια Αξία για την οποία οι ένδοξοι πρόγονοί μας, δε δίστασαν να δώσουν και την ίδια τους τη ζωή.
Ο τίτλος του βιβλίου της κι όλα όσα είπε για την Ελλάδα, μπροστά στους Έλληνες, έρχονται σε πλήρη αντίφαση με το γεγονός ότι ο ελληνικός λαός έχασε την ελευθερία του την περίοδο της κρίσης, εξαιτίας του ότι ακολουθήθηκε η δική της πολιτική γραμμή, σε συνεργασία βέβαια πάντα με τους εγχώριους κυβερνώντες, επειδή ήθελαν “δήθεν” όλοι μαζί να μας “σώσουν” από τον οικονομικό κίνδυνο που διατρέχαμε. Εύλογα αναρωτιόμαστε αν τελικά επεδίωκαν όλοι αυτοί να μας “τελειώσουν”, διότι αυτό αντιλαμβανόμαστε και βιώνουμε στην καθημερινότητά μας. Είναι φυσικά (και πάλι) οξύμωρο να θέλουν την καταστροφή μας, από τη στιγμή που η ίδια η κ. Μέρκελ δηλώνει ότι δεν μπορεί να φανταστεί μια Ευρωπαϊκή Ένωση χωρίς την Ελλάδα, η οποία αποτελεί σημαντικό μέρος της.
Τα ωραία και συγκινητικά λόγια της για την Ελλάδα και την ελευθερία, δεν μπορούν να καλύψουν τον βασικό ρόλο που η ίδια έπαιξε στην παράδοση της εθνικής μας κυριαρχίας, λόγω της αφόρητης οικονομικής πίεσης που ασκήθηκε στη χώρα μας, η οποία μας ανάγκασε να παραδώσουμε τα πάντα. Μιλάει για “ελευθερία” μπροστά στους Έλληνες, τους οποίους η ίδια καταδίκασε να ζουν σε οικονομική σκλαβιά για 99 ολόκληρα χρόνια; Μεγάλη ειρωνεία! Εκτός αν όντως ήθελε να μας ειρωνευτεί, έχοντας στο μυαλό της τη φράση “arbeit macht frei = η εργασία απελευθερώνει”, το σήμα της πύλης στα στρατόπεδα συγκέντρωσης του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, στα οποία η εργασία είχε μετατραπεί σε δουλεία και χρησίμευε για την υποταγή, την εκμετάλλευση, την ταπείνωση ακόμη και τη θανάτωση ανθρώπων.
Κανένας πολιτικός από αυτούς που πηγαινοέρχονται στους τηλεοπτικούς σταθμούς, ούτε κάποιο ΜΜΕ δεν ενημέρωσε ποτέ επαρκώς τους Έλληνες πολίτες για την ουσία, τη βαρύτητα και τις καταστροφικές συνέπειες των μνημονίων, τις οποίες θα έπρεπε να υποστούν, λόγω των ατελείωτων μνημονιακών νόμων! (Νομίζω ότι θυμάστε πως οι σελίδες των μνημονίων ήταν πολλές κι ότι δεν πρόλαβαν να τις διαβάσουν πριν υπογράψουν, άρα πώς ακριβώς θα μας ενημέρωναν;) Εάν εμείς οι Έλληνες πολίτες γνωρίζαμε επακριβώς τι θα επακολουθούσε, θα έπρεπε να είχαμε απαγορεύσει εφάπαξ την είσοδο στην πατρίδα μας σε όλους τους συντελεστές της τραγωδίας που ζούμε.
Ουσιαστικά τώρα, είναι σαν να υποδεχόμαστε τον ίδιο το Χίτλερ και μάλιστα να πληρώνουμε και εισιτήριο για να τον δούμε, εφόσον η “συγγραφέας” του βιβλίου “Ελευθερία” διέλυσε τον κοινωνικό μας ιστό, ολόκληρη τη βιομηχανία μας και την οικονομία μας κι έβαψε τα χέρια της με το αίμα πολλών αυτοχείρων Ελλήνων συνανθρώπων μας.
Είναι η ώρα να θέσουμε στον εαυτό μας πολύ σοβαρά ερωτήματα. Γνωρίζουμε άραγε όλοι μας τι σημαίνει η λέξη “Ελευθερία” στην ακρίβειά της; Όλοι οι άνθρωποι μιλούν σήμερα για ελευθερία. Όλες οι ψευτοκυβερνήσεις που τάχα μας διοικούν, όλα τα πολιτικά κόμματα, όλοι οι παγκόσμιοι κι εθνικοί οργανισμοί που δήθεν οργανώνουν τα επιμέρους θέματα, όλες οι θρησκείες που ασχολούνται με τις ανθρώπινες υπαρξιακές ανησυχίες, μιλούν όλοι τους, προτάσσοντας την ελευθερία ως κυρίαρχο θέμα, στην ουσία όμως, την προσαρμόζουν στα δικά τους στενά συμφέροντα, προσπαθώντας να πάρουν με το μέρος τους όσους περισσότερους ανθρώπους μπορούν. Με αυτόν τον τρόπο, διασπούν τα ανθρώπινα σύνολα σε ολοένα και μικρότερες ομάδες, χωρίς ποτέ κανένας από όλους αυτούς να δώσει τον ακριβή ορισμό της ελευθερίας στην ολότητά της, ακολουθώντας μια αποδεικτική διεργασία, η οποία δε θα άφηνε κανένα περιθώριο για αμφιβολίες.
Η Ελευθερία είναι ιδιότητα μιας αληθινής Πολιτείας, οι Πολίτες της οποίας ενώνουν το σύνολο των δυνάμεών τους μέσα από μια εναρμονισμένη ισοδυναμία, όπου θα διασφαλίζεται αυστηρά η ισότητα του κάθε Πολίτη, σύμφωνα πάντα με τις δυνατότητές του και υπακούοντας στο Αξιακό σύστημα της ίδιας της Δημοκρατίας. ‘Ολοι οι Πολίτες εργάζονται και δημιουργούν παράγοντας έργο για την Πολιτεία τους, δικαιώνοντας έτσι την έννοια της Δημοκρατίας, στην οποία θα ζουν και θα διαβιούν. Η Δημοκρατία είναι σύνθετη λέξη από το: “Δήμος” που σημαίνει: “το σύνολο των πολιτών” και το “Κρατία” δηλαδή, “το σύνολο των γνωστικών δυνάμεων των πολιτών”, οι οποίοι θα συντονιστούν για την παραγωγή ωφέλιμου έργου για το σύνολό τους, το οποίο θα παραδοθεί στη συνέχεια στις επόμενες γενιές για να συνεχίσουν κι εκείνοι με τη σειρά τους τη δική τους ανελικτική πορεία.
Στη διαδικασία αυτή, της συνεχούς δημιουργικότητας για το σύνολο, εδράζεται και καθιερώνεται η Ελευθερία στην απόλυτή της έννοια, για την οποία οι πρόγονοί μας έχυναν πρόθυμα το αίμα τους στα πεδία των μαχών φωνάζοντας : “Ελευθερία ή Θάνατος”!
Ο ελεύθερος άνθρωπος που φέρει μέσα του την Αξία της Ελευθερίας ως κληρονομιά από τη στιγμή της ενσάρκωσής του, δεν είναι προορισμένος να ζει και να δουλεύει σα δούλος, μόνο και μόνο για να πληρώνει φόρους και λογαριασμούς για τα κοινωνικά αγαθά, τα οποία θα έπρεπε να διατίθενται εντελώς δωρεάν.
Αυτό είναι κατάπτωση από την ανθρώπινη ιδιότητά μας και οφείλουμε τάχιστα να επανέλθουμε στον Άξονα Ανθρώπινης Συμπεριφοράς, απαξιώνοντας μονομιάς όλες τις ψευτοδιδαχές που μας διέλυσαν, παίρνοντας όμως στάση και θέση απόλυτα εναρμονισμένες με την ανθρώπινη φυσιολογία μας.