Γράφει η Αργυρώ Παναγιωτοπούλου
Μεγάλη καθίζηση σημειώθηκε πριν από λίγες μέρες στο κέντρο του χωριού Φυτείες Ξηρομέρου Αιτωλοακαρνανίας όταν “άνοιξε η γη” σε απόσταση αναπνοής από τα σπίτια μέσα στον οικισμό κι οι κάτοικοί του αντίκρισαν, τις πρώτες πρωινές ώρες, το σοκαριστικό θέαμα μιας μεγάλης τρύπας στο έδαφος της περιοχής τους, βάθους περίπου 7 μέτρων και διαμέτρου 6 μέτρων.
Ο μεγάλος αυτός κρατήρας, που “κατάπιε” το πάνω μέρος της ασφάλτου, αποδόθηκε, κατά τις πρώτες εκτιμήσεις, σε υπόγεια ύδατα, λαμβάνοντας υπ’ όψιν και τις έντονες βροχοπτώσεις που σημειώθηκαν τις τελευταίες μέρες στη συγκεκριμένη περιοχή.
Τα γειτονικά σπίτια εκκενώθηκαν για προληπτικούς λόγους, ενώ έλεγχοι διεξάγονται γύρω από τον κρατήρα, σε μια προσπάθεια να διαπιστωθούν τα ακριβή αίτια που προκάλεσαν την καθίζηση, καθώς και σε ποιά ακτίνα επηρεάστηκαν τα σπίτια που βρίσκονται γύρω από το σημείο.
Ας σκεφτούμε τον πανικό πού έζησαν οι κάτοικοι, οι οποίοι, σύμφωνα με τις περιγραφές τους, ένιωσαν τα ξημερώματα τη γη να τρέμει κάτω από τα πόδια τους, ενώ παράλληλα άκουγαν μια έντονη βοή, καθώς υποχωρούσε το έδαφος, χωρίς κανείς τους να ξέρει τι είχε συμβεί.
Σύμφωνα με το γεωλόγο του ΙΓΜΕ που διενήργησε την αυτοψία στο χώρο, τα υπόγεια ύδατα “εφαγαν” σιγά-σιγά το υπέδαφος που περιέχει γύψο, με αποτέλεσμα να καταρρεύσει όλο το οδικό υπόστρωμα, προκαλώντας το τρομακτικό θέαμα της καθίζησης που δικαιολογημένα πανικόβαλε τους κατοίκους. Δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει τέτοιο περιστατικό στην περιοχή. Το 2021, όχι πολύ καιρό πριν, συνέβη πάλι κατολίσθηση σε γειτονικό χωριό, μακριά από τα σπίτια αυτή τη φορά, χωρίς ευτυχώς να υπάρξουν θύματα μέχρι τώρα. Κανείς όμως δεν μπορεί να εγγυηθεί για το μέλλον, αφού τα φαινόμενα αυτά δεν συγκινούν ιδιαίτερα τους “ειδικούς πανεπιστημιακούς” που σπεύδουν μόνο για επιτόπιες γνωματεύσεις, αλλά ούτε και τους τοπικούς ή κρατικούς “άρχοντες”, ώστε να λάβουν δραστικά μέτρα για την εξάλειψη των αιτιών τα οποία προκαλούν κάθε τόσο αυτά τα θλιβερά χάσματα στη γη, θυμίζοντας βομβαρδισμένο τοπίο!
Η εμφάνιση του μεγάλου κρατήρα στις Φυτείες Αιτωλοακαρνανίας, σίγουρα δεν είναι τυχαία, εφόσον τύχη δεν υπάρχει. Η κατολίσθηση, οφείλεται σε συγκεκριμένους παράγοντες που, σε συνδυασμό μεταξύ τους και μέσα από μια αργή διαδικασία, διαβρώνουν σταδιακά το υπέδαφος, το οποίο καταρρέει, εμφανίζοντας τρύπες στην επιφάνεια. Ένας σημαντικός παράγοντας, είναι οι πυρκαγιές οι οποίες εκδηλώθηκαν στην περιοχή τον Αύγουστο, καταστρέφοντας μεγάλες εκτάσεις και προκαλώντας, ακόμη και μετά την κατάσβεσή τους, αλυσιδωτές και δυσάρεστες επιπτώσεις.
Το κατάμαυρο τοπίο και το αποτρόπαιο θέαμα της καμένης γης, μετά το πέρασμα της φωτιάς, δεν είναι τελικά οι μόνες συνέπειες που αφήνει πίσω της μια καταστρεπτική πυρκαγιά. Ο κρατήρας που εμφανίστηκε στην Αιτωλοακαρνανία προκλήθηκε από τη διάβρωση του εδάφους, η οποία οφείλεται σε πολύ συγκεκριμένους λόγους, ένας εκ των οποίων είναι και οι υψηλότατες θερμοκρασίες που αναπτύσσονται στο έδαφος, λόγω της φωτιάς. Τα δέντρα, οι χαμηλοί θάμνοι, το χορτάρι και γενικά όλη η βλάστηση μαζί με το ριζικό της σύστημα, που είναι τόσο απαραίτητα για τη σταθεροποίηση του εδάφους, καίγονται και δεν υπάρχει πλέον τίποτα για να συγκρατήσει την υγρασία. Το νερό δεν μπορεί να απορροφηθεί από το έδαφος, εφόσον αυτό έχει χάσει τη φυσική του απορροφητικότητα εξαιτίας των υψηλών θερμοκρασιών που έχουν αναπτυχθεί, λόγω της φωτιάς και έτσι, παραμένει στην επιφάνεια, όπου, ακόμα και μετά από μια μέτρια νεροποντή, είναι δυνατόν να προκαλέσει πλημμύρες μικρές ή μεγάλες, ανάλογα με την ένταση της βροχής, έχοντας ως αποτέλεσμα τις δυσάρεστες συνέπειες που μας ταλαιπωρούν, καθώς μας δημιουργούν ένα σωρό προβλήματα στις μετακινήσεις μας και όχι μόνο. Η ζημιά όμως, δεν σταματάει εκεί, καθώς οι υψηλές θερμοκρασίες μετατρέπουν το έδαφος σε υδρόφοβο. Αυτό συμβαίνει όταν η μεγάλη θερμοκρασία ρευστοποιεί παράλληλα τις υδρόφοβες ουσίες του, όπως για παράδειγμα τα κεριά, οι οποίες καθώς στη συνέχεια ψύχονται, δημιουργούν μια στερεή κρούστα στο έδαφος, αλλοιώνοντας τελείως τη σύστασή του και καθιστώντας το πιο συμπαγές, εφόσον αυτό έχει ήδη χάσει την ελαστικότητα της καμμένης οργανικής του ύλης.
Στη συνέχεια, το νερό εισχωρεί βαθιά στο χώμα, μέσα από τα κανάλια που έχουν αφήσει οι καμένες ρίζες, μη βρίσκοντας κανένα εμπόδιο στο πέρασμά του, αφού τα πάντα έχουν καεί κι όταν συναντήσει ασβεστολιθικά πετρώματα, όπως αυτό του Ξηρόμερου, αρχίζει σταδιακά να τα διαλύει, δημιουργώντας υπόγειες κοιλότητες. Οταν αυτές οι κοιλότητες δεν μπορούν πια να σηκώσουν το βάρος της επιφάνειας, το έδαφος υποχωρεί και σχηματίζονται κρατήρες, όπως είδαμε να συμβαίνει πρόσφατα στην Αιτωλοακαρνανία.
Αυτές είναι οι ολέθριες συνέπειες μιας καταστροφικής πυρκαγιάς, η οποία μπορεί να προκαλέσει τρομακτικά φαινόμενα, μέχρι και την καθίζηση του εδάφους σε ορισμένα μέρη και των οποίων τα αποτελέσματα ίσως δούμε πολλούς μήνες αργότερα.
Παρόλα αυτά, κανείς από τους κυβερνώντες δεν έπραξε το παραμικρό για να σταματήσει τη μάστιγα των πυρκαγιών που καταστρέφει τη χώρα μας σιγά-σιγά, διαβρώνοντας το έδαφός της κι όταν “η γη ανοίγει, για να μας καταπιεί” στέλνουν τους πραγματογνώμονες για να διαπιστώσουν και να μας ενημερώσουν γι’ αυτά που ήδη ξέραμε.
Την απραξία των κυβερνήσεών μας, έρχεται να επιβεβαιώσει η λεπτομερής ανάλυση δεδομένων από το αρχείο του Πυροσβεστικού Σώματος την οποία δημοσίευσε η πυρομετεωρολογική ομάδα FLAME, της ομάδας ΜΕΤΕΟ του Εθνικού Αστεροσκοπείου Αθηνών. Η ομάδα αυτή ανέφερε ότι μέσα σε μία 25ετία, δηλαδή από το 2000 έως το 2024 καταγράφηκαν 150.000 πυρκαγιές και κάηκαν πάνω απο 11 εκατομμύρια στρέμματα γης, παρουσιάζοντας αυξητική τάση, περίπου ίση με 6.000 στρέμματα κάθε χρόνο! Η Ομάδα Flame επισημαίνει, ωστόσο, ότι η ανάλυσή τους αδυνατεί να απαντήσει στο “γιατί” προκαλούνται οι πυρκαγιές και τονίζει ότι αυτό που παραμένει αναπάντητο είναι το “τι προκαλεί τις ενάρξεις πυρκαγιών”.
Οι αριθμοί μιλούν από μόνοι τους για την τεράστια και συστηματική καταστροφή που εξελίσσεται μπροστά στα μάτια μας και πρέπει να σταματήσει άμεσα, πριν μας αφανίσει εντελώς.
Το γήινο περιβάλλον μας έχει οριστεί να λειτουργεί κάτω από συνθήκες Νομοτέλειας, ώστε να διασφαλίζεται στα ανθρώπινα όντα οτιδήποτε τους είναι αναγκαίο κι απαραίτητο για να ζουν και να διαβιώνουν με πλήρη αφθονία και με απόλυτο σεβασμό στην ανθρώπινη υπόστασή τους.
Οι καρποί της γης που μας τρέφουν, το νερό, κύριο συστατικό της ύπαρξής μας που μας ξεδιψάει και μας αναζωογονεί, ο αέρας που αναπνέουμε για να διατηρηθούμε στη ζωή, η ενέργεια που χρειαζόμαστε για να κινηθούμε και να δημιουργήσουμε, μας παρέχονται αφειδώς από το περιβάλλον μας χωρίς διακρίσεις υπό έναν και μόνο όρο: να του ανταποδίδουμε τον σεβασμό που του ανήκει, εφόσον εξαρτόμαστε καθ΄ολοκληρίαν από αυτό. Το περιβάλλον δεν ικανοποιεί μόνο τις φυσικές ανθρώπινες ανάγκες μας, αλλά καλύπτει και την έμφυτη στον άνθρωπο Αξία της Αισθητικής, προσφέροντάς μας την απόλαυση της όμορφης ελληνικής φύσης με την ποικιλία της εδαφικής μορφολογίας και τα ηλιόλουστα τοπία της.
Όπως αναφέρεται στην Ελληνική Γραμματεία μας, οι άνθρωποι στο παρελθόν, οι πρόγονοί μας, βρίσκονταν σε διαρκή επαφή με το περιβάλλον τους, σεβόμενοι τα θεία δώρα που αυτό τους προσέφερε. Όταν επρόκειτο να διαβούν ποταμό, έπρεπε πρώτα να καθαριστούν, ώστε να τον διαβούν καθαροί, εκφράζοντας με αυτόν τον τρόπο τον σεβασμό που ένιωθαν για το νερό και την ίδια τη Ζωή και δηλώνοντας έτσι, την απόλυτη ταύτισή τους με το περιβάλλον τους.
Ακολουθώντας λοιπόν τα ίχνη των προγόνων μας, οφείλουμε όλοι μας να επιστρέψουμε στην Αρχική Νομοτελειακή μας Θέση, στην οποία μας όρισε να ζούμε η ίδια η Δημιουργία μας και να επανασυντονιστούμε με την Αρμονία του περιβάλλοντός μας, ανακτώντας την Υγεία μας και την αληθινή Ευδαιμονία μας. Εφόσον κανένας από όσους μας διοίκησαν ως τώρα, δε φαίνεται διατεθειμένος να πράξει το καθήκον του, ως εκ του θεσμικού του ρόλου, είναι αδήριτη ανάγκη να διοικήσουμε εμείς οι ίδιοι τη χώρα μας, ενωμένοι στον κοινό στόχο και σκοπό να ξαναβρούμε τον Εαυτό μας και να αφήσουμε δίκαιο έργο ως κληρονομιά στους απογόνους μας.
Ο Εθνικός Πολιτικός Φορέας “Ελλήνων Συνέλευσις” είναι ο μόνος που μπορεί να μας βοηθήσει στην προσπάθειά μας αυτή, καθώς διαθέτει μια πλατφόρμα με άρτια διοικητική δομή, την οποία θα χρειαστεί να εφαρμόσουμε προκειμένου να διασφαλίσουμε εμείς οι ίδιοι για την πατρίδα μας τη χρηστή διοίκηση που της αρμόζει.