Γράφει ο Δημήτρης Αλαμπάνος
Η είδηση για τη διαρροή 16 δισεκατομμυρίων κωδικών από πλατφόρμες-κολοσσούς όπως η Apple, η Facebook και η Google δεν είναι απλώς μια ακόμη είδηση τεχνολογικού ενδιαφέροντος. Είναι μια κραυγή συναγερμού, μια ωμή υπενθύμιση του πόσο ευάλωτοι έχουμε γίνει μέσα στον ψηφιακό κόσμο.
Η τεράστια αυτή διαρροή, που αποδίδεται σε προηγμένα κακόβουλα λογισμικά, φέρνει στο φως κάτι που κατά βάθος γνωρίζαμε ήδη: δεν υπάρχει πλέον ουσιαστική ασφάλεια για τον πολίτη στο διαδίκτυο. Ούτε καν στα πιο βασικά και καθημερινά, όπως η κοινωνική δικτύωση.
Ο σύγχρονος άνθρωπος είναι εκτεθειμένος πανταχόθεν. Η καθημερινότητά του, η επικοινωνία του, οι οικονομικές του συναλλαγές, ακόμα και οι πιο προσωπικές του στιγμές… Όλα είναι πλέον ψηφιοποιημένα και αποθηκευμένα σε διακομιστές κάπου στον πλανήτη. Και δυστυχώς, δεν υπάρχει καμία πραγματική εγγύηση ότι αυτά τα δεδομένα παραμένουν ασφαλή.
Ενώ στον υλικό κόσμο μπορούμε να κλειδώσουμε την πόρτα μας, να προστατεύσουμε τα υπάρχοντά μας, στον ψηφιακό κόσμο δεν υπάρχει πόρτα. Υπάρχουν μόνο παράθυρα κι οι επιτήδειοι γνωρίζουν πολύ καλά πού βρίσκονται και πώς να τα διαρρήξουν.
Η μετάβαση από τον φυσικό στον ψηφιακό χώρο, συντελείται ραγδαία και με τρόπο ανεξέλεγκτο. Σε αυτόν τον νέο κόσμο, το άσυλο της ιδιωτικότητας καταρρίπτεται. Οποιοσδήποτε, από οπουδήποτε, μπορεί να εισβάλει στην ψηφιακή μας “κατοικία” χωρίς να αφήσει ίχνη. Δεν χρειάζεται να παραβιάσει πόρτες, αρκεί ένας κωδικός, ένα cookie, ένα ξεχασμένο login…
Η διαρροή αυτή δεν είναι ένα μεμονωμένο περιστατικό. Είναι το σύμπτωμα μιας ψηφιακής εποχής που τρέχει πιο γρήγορα απ’ όσο μπορεί να προστατευτεί. Είναι καιρός να επανεξετάσουμε τι σημαίνει ασφάλεια στην καθημερινότητά μας και πώς μπορούμε να απαιτήσουμε και να δημιουργήσουμε μηχανισμούς ουσιαστικής προστασίας.
Η τεχνολογία, μας έχει προσφέρει πολλά, αλλά μαζί με τις ευκολίες, έφερε και νέα ρίσκα. Ρίσκα, που αν δεν αντιμετωπίσουμε συλλογικά, θα συνεχίσουν να απειλούν, όχι μόνο τις πληροφορίες μας, αλλά και την ίδια την ελευθερία και την προσωπικότητα του σύγχρονου ανθρώπου.
Σήμερα περισσότερο από ποτέ, είναι επιβεβλημένη η δημιουργία μιας εθνικής ψηφιακής στρατηγικής, με στόχο την προστασία των προσωπικών μας δεδομένων, κάτι που θα συμβάλει τα μέγιστα στην ασφάλειά μας γενικότερα.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, ο ρόλος της πολιτείας δεν μπορεί να είναι απλώς συμβουλευτικός. Χρειάζεται ένα συνεκτικό – εθνικό σχέδιο ψηφιακής ασφάλειας, με πραγματική τεχνογνωσία, ανεξαρτησία από ξένες επιρροές και απόλυτη προσήλωση στην προστασία του πολίτη.
Σε αυτό το πλαίσιο, η ενίσχυση των εθνικών μυστικών υπηρεσιών με υπερσύγχρονα μέσα, ανεξάρτητες πηγές πληροφόρησης και αποκλειστικά ελληνικές τεχνολογικές υποδομές, όπως προβλέπεται στις προγραμματικές δηλώσεις της Ελλήνων Συνέλευσις, αποκτά κρίσιμη σημασία. Η Εθνική Ασφάλεια δεν περιορίζεται πλέον σε γεωγραφικά σύνορα. Επεκτείνεται περαιτέρω στον ψηφιακό χώρο, εκεί όπου οι νέες απειλές γεννιούνται, εξελίσσονται και εξαπλώνονται.
Ο πολίτης πρέπει να νιώθει ασφαλής, όχι μόνο στο σπίτι του, αλλά και στο διαδίκτυο – στον ψηφιακό του “χώρο”, ο οποίος έχει γίνει πλέον προέκταση της ζωής του.
Το κράτος οφείλει να στήσει άμυνες, να οργανώσει εθνικά δίκτυα προστασίας, και να πάψει να είναι απλός θεατής σε έναν κόσμο που αλλάζει επικίνδυνα. Ο ψηφιακός εχθρός υπάρχει. Το ζήτημα είναι αν υπάρχει παράλληλα η πολιτική βούληση για να αντιμετωπιστεί.