Γράφει η Μελία
Το σχολείο υπήρξε σημαντικό κομμάτι της Ελληνικής πραγματικότητας από αρχαιοτάτων χρόνων. Από το μάθημα της Ιστορίας, θυμόμαστε τους αρχαίους φιλοσόφους να είναι περικυκλωμένοι από τους μαθητές τους και να αναζητούν γνώσεις τόσο για τον κόσμο, όσο και για τον ίδιο τον άνθρωπο. Αργότερα, κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας, το “κρυφό σχολειό” συνετέλεσε στη διαπαιδαγώγηση των νέων και τη διατήρηση της ελληνικότητας.
Στη συνέχεια, για πολλά χρόνια, ο ίδιος ο δάσκαλος ήταν ένα σεβαστό από όλους πρόσωπο που όμως, του είχε δοθεί τεράστια εξουσία και είχε το δικαίωμα μέχρι και για σωματική τιμωρία! Πολλές φορές, η “αυθεντία” του δασκάλου δεν αμφισβητούνταν ούτε από τους ίδιους τους γονείς του παιδιού, το οποίο ακόμα και άδικα να είχε τιμωρηθεί, δεν είχε καν το δικαίωμα να παραπονεθεί.
Με το πέρασμα των χρόνων, η ανάπτυξη της ψυχολογίας, εισήγαγε έναν νέο όρο, αυτόν της “παιδαγωγικής” που για χάρη της, ευτυχώς, οι τιμωρίες καταργήθηκαν, περιορίζοντας έτσι, τον ρόλο του δασκάλου σε αυτό που θα έπρεπε πάντα να είναι, αυτόν της μετάδοσης γνώσεων. Όμως, σήμερα τα πράγματα έχουν πάει στο άλλο άκρο…
Η έλευση της τεχνολογίας, από τη μία, έφερε επανάσταση στον τρόπο διδασκαλίας, καθώς υπάρχουν διαδραστικά υλικά που εμπλέκουν ολόκληρη την τάξη στη διαδικασία της μάθησης, αφού μπορούν να έχουν όλοι εύκολη, μα κυρίως, γρήγορη πρόσβαση σε μια παγκόσμια εγκυκλοπαίδεια πληροφοριών που δεν σπαταλά τον χρόνο τους, αλλά από την άλλη, ταυτόχρονα, έχει έρθει και η αλόγιστη χρήση τους, μέσω των κινητών τους τηλεφώνων, από όλους τους μαθητές.
Αυτό που πλέον συμβαίνει, είναι ότι τα παιδιά έχουν πρόσβαση σε διάφορες πλατφόρμες, ανεξέλεγκτα, χωρίς να έχουν κατακτήσει ακόμη την απαραίτητη κρίση για το αν αυτό που βλέπουν είναι κάτι που πρέπει να μιμηθούν ή όχι. Ως αποτέλεσμα, πολλά πράγματα συμβαίνουν μέσα στην τάξη, αλλά και στο προαύλιο, ιδιαίτερα στους εφήβους, μόνο και μόνο για να τραβήξουν ένα βίντεο και να απαθανατίσουν τη “φάση” που φαίνονται “μάγκες”, ότι μπορούν και εδώ πραγματικά να παραβιάζουν τους κανόνες και τους νόμους, αφού στο τέλος, όντως, θα μείνουν ατιμώρητοι.
Ακριβώς λόγω των διαφόρων πλατφορμών που έχουν μπει για τα καλά στη ζωή των ανήλικων, το σχολείο έχει καταλήξει να είναι ένας διαρκής “στίβος μάχης” που την πρώτη θέση κατακτά αυτός που θα έχει το καλύτερο βίντεο, με τα περισσότερα “likes”. Όλοι έχουμε γίνει μάρτυρες διαφόρων σκηνών, μέσω ποικίλων βίντεο που κυκλοφορούν, όπου παιδιά πλακώνονται, ενώ γύρω τους, έχουν ένα πλήθος που απλά παρακολουθεί μέσα από τις οθόνες του κινητού τους, καταγράφοντας το ολέθριο θέαμα, αντί να μπουν στη μέση και να χωρίσουν αυτούς που διαπληκτίζονται.
Πιθανολογώ, πως όλοι μας έχουμε δει καθηγητές μέσα σε τάξεις να καταγράφονται σε κινητά μαθητών τους, εν αγνοία τους, και από εκεί που το όνειρό των πρώτων ήταν να μπορούν να διδάξουν σε μια τάξη και να μεταδώσουν τις γνώσεις τους, απλά, καταντούν να γελοιοποιούνται, μέσα από τα διάφορα βίντεο – παρόλο που τα κινητά είναι “απαγορευμένα” να χρησιμοποιούνται στον χώρο του σχολείου. Το “όνειρο” των εκπαιδευτικών, γίνεται “εφιάλτης” και μάλιστα, με την ευλογία των γονέων των μαθητών τους… οι οποίοι ανησυχούν, μήπως δεν μπορούν να βρουν ανά πάσα ώρα και στιγμή τα παιδιά τους. Θα μπορούσε κανείς να πει ότι το κινητό έχει γίνει και ενός είδους μοντέρνας νταντάς.
Από τη μια, οι μαθητές διχάζονται καθώς ασχολούνται με μια διαρκώς κινούμενη εικόνα, την οποία έχουν την επιλογή να αλλάξουν, όποτε τους παρουσιάζεται κάτι το οποίο τους προκαλεί δυσάρεστα συναισθήματα ή απλά όταν το θεωρούν βαρετό, – απλά σκρολάροντας – ενώ, από την άλλη, είναι υποχρεωμένοι να παρακολουθούν μαθήματα που δεν τους κινούν το ενδιαφέρον και μάλιστα είναι δύο διαστάσεων (2D), “καρφωμένοι” σε ένα θρανίο για πολλές ώρες κάθε μέρα. Αν τώρα, ο εκπαιδευτικός έχει και “παλιά μυαλά” και δεν έχει προσαρμοστεί στο νέο αυτό περιβάλλον, τα πράγματα αυτομάτως γίνονται χειρότερα.
Ουκ ολίγες φορές, τα κοινωνικά δίκτυα έχουν γεμίσει με υποθέσεις που αφορούν την ηχηρή παρέμβαση των γονέων για τυχόν αδικίες προς τα παιδιά τους! Είναι ο λόγος του παιδιού εναντίον του δασκάλου που από τη μία, έχει επιλέξει να κάνει αυτό το επάγγελμα και από την άλλη, έχει έναν διαρκή φόβο για το πώς θα εκφραστεί, πώς θα κινηθεί και πώς θα συνετίσει τα παιδιά, προκειμένου να κάνει το μάθημά του, δηλαδή αυτό ακριβώς για το οποίο πληρώνεται!
Η ευθύνη των εκπαιδευτικών συνεχώς μεγαλώνει και γίνεται όλο και πιο απαιτητική, αρκεί να φανταστεί κανείς ότι, ειδικά με τους εφήβους, οι οικογένειες που έχουν ένα το πολύ δύο παιδιά στην εφηβεία και αγανακτούν, πόσο δε μάλλον οι εκπαιδευτικοί που έχουν να διαχειριστούν 20 με 27 παιδιά… και αναγκάζονται να “καταπίνουν” προσβολές ή ανεπίτρεπτες συμπεριφορές.
Όμως, ας δούμε πια ξεκάθαρα ποιος είναι πλέον ο ρόλος του σχολείου στις μέρες μας. Τα παιδιά πηγαίνουν σχολείο για να “μορφωθούν”, να μπορούν να γίνουν άξιοι πολίτες, να μπορούν να εργαστούν σε έναν τομέα που οι ίδιοι θα έχουν επιλέξει και δε θα είναι κάτι που τους επιβλήθηκε… Πολύ ωραία όλα αυτά, αλλά εκπαίδευση επίσης σημαίνει και ότι κινούμαι μέσα σε ένα πλαίσιο σεβασμού, τόσο των συμμαθητών μου, όσο και των καθηγητών μου. Εκεί είναι που το παιδί χρειάζεται να μάθει ότι κάθε πράξη του έχει συνέπεια, όμως αυτό πια, δεν ισχύει!
Αν ο καθηγητής ζητήσει ησυχία, για να μπορέσει να μεταδώσει τις γνώσεις του σε αυτούς που ενδιαφέρονται για το μάθημά του, θα υπάρξει έστω και ένας μαθητής – μαθήτρια που θα κάνει ό,τι μπορεί, για να μην πραγματοποιηθεί το “χατίρι” του εκπαιδευτικού. Αν πάει το παιδί “στο γραφείο”, τότε έρχονται οι “μαινόμενοι” γονείς να ζητήσουν τον λόγο που το παιδί τους αδικήθηκε και συνήθως, δεν έχουν καν τη διάθεση να αμφισβητήσουν το παιδί τους, παρά είναι πεπεισμένοι εξ αρχής ότι το “βλαστάρι” τους έχει δίκιο, εφόσον βλέπουν το σχολείο σαν εχθρό του παιδιού τους!
Συνεπώς, τι διδάσκουμε στα παιδιά, τόσο οι εκπαιδευτικοί, όσο και κάποιες οικογένειες; Ότι “ο ισχυρότερος, κερδίζει”, δηλαδή, επικρατεί ο νόμος της ζούγκλας! Όμως, αυτά τα παιδιά, θα είναι οι αυριανοί πολίτες που αφού έχουν διδαχθεί να μη σέβονται κανέναν, δε θα σέβονται και κανέναν και τίποτα ούτε στο μέλλον. Θα πρέπει όλοι να συνειδητοποιήσουμε ότι το να βάζουμε “όρια” σε ένα παιδί, είναι στην ουσία η δική του προστασία που μπαίνει σε προτεραιότητα, καθώς ο άνθρωπος από τη φύση του είναι φτιαγμένος για να δοκιμάζει τα όρια των άλλων, για να δει πόσο πιο μακριά μπορεί να φτάσει. Όμως, αυτό οφείλει να γίνεται σταδιακά και όχι ασύδοτα και σε όποια ηλικία να ‘ναι!
Το σχολείο είναι ο κρισιμότερος νευραλγικός τομέας της κοινωνίας μας. Χρειάζεται να έχει άριστη υλικοτεχνική υποδομή, άρτια καταρτισμένο προσωπικό με όρεξη να μεταδώσει τις γνώσεις του απλόχερα και φυσικά, να είναι το κέντρο του κόσμου των μαθητών, οι οποίοι θα εξασκούν, όχι μόνο τις γνωστικές τους δεξιότητες, αλλά και οποιοδήποτε ταλέντο έχουν (αθλήματα, θέατρο, ζωγραφική, μουσική…) και μέσα από αυτό, μαθητές και γονείς να κατανοούν ότι το σχολείο είναι εκεί για να τους στηρίζει και να χαίρεται με τις επιτυχίες τους, σε όποιον τομέα εκείνοι επιλέξουν.
Για να πραγματοποιηθεί όλο αυτό, χρειάζεται να υπάρξει μια στρατηγική που θα έχει τα κεφάλαια, αλλά και τη διάθεση να “χτίσει” το σχολείο που μόλις περιέγραψα και αυτό μπορεί να γίνει μόνο με την Ελλήνων Συνέλευσις που έχει δεσμευθεί, μέσω των Προγραμματικών της Δηλώσεων που είναι αναρτημένες στο διαδίκτυο και, ταυτόχρονα, κατατεθειμένες στον Άρειο Πάγο, να το πράξει. ΕΣΥ, θα μείνεις αμέτοχος;