Η ελληνική εξωτερική πολιτική μοιάζει να βρίσκεται σε μια διαρκή σύγχυση ανάμεσα στη ρητορική και την πραγματικότητα. Από τη μία, προβάλλεται ως μια πολιτική σταθερότητας, νομιμότητας και διεθνούς κύρους, ενώ από την άλλη, παραμένει εγκλωβισμένη σε παλιά σχήματα, σε φοβικά αντανακλαστικά και σε μια εμμονή με την εικόνα της “μικρής, αλλά τίμιας δύναμης”.
Η Ελλάδα αρέσκεται να παρουσιάζει τον εαυτό της ως πυλώνα ειρήνης και ασφάλειας στην Ανατολική Μεσόγειο, ως ανερχόμενο ενεργειακό κόμβο, ως παράδειγμα περιβαλλοντικής ευαισθησίας και σεβασμού του διεθνούς δικαίου. Όμως πίσω από τα λόγια, η πραγματικότητα είναι πολύ πιο σύνθετη και συχνά απογοητευτική.
- Κυριακή, 24 Μαΐου, 2026