Γράφει ο Δημήτρης Αλαμπάνος
Όπως ήδη είδαμε στο προηγούμενο άρθρο (δες εδώ), η Δημοκρατία ξεκίνησε στην Αρχαία Ελλάδα, σε διάφορες πόλεις-κράτη και τη συμβολή του Καποδίστρια στην καθιέρωση των Εθνοσυνελεύσεων, μέχρι τη δολοφονία του. Ας πάμε λοιπόν…και στο σήμερα …
Επανέρχομαι στην ετυμολογία και στον ορισμό της έννοιας. Δημοκρατία είναι το πολίτευμα όπου η εξουσία πηγάζει από τον λαό, ασκείται από τον λαό και υπηρετεί τα συμφέροντα του λαού. Συμβαίνει σήμερα αυτό; Πηγάζει η εξουσία από το λαό; Ή ο λαός καλείται να επιλέξει ποιος θα τον κυβερνήσει, μέσα από ένα περιορισμένο σύνολο υποψηφίων κυβερνητών; Ποιος όμως διαλέγει αυτούς για το λαό, πριν το λαό; Και με ποια κριτήρια γίνεται η επιλογή αυτή;
Η δημοκρατία, όπως αρχικά είπα, αποτελεί ένα πολιτικό σύστημα. Ως σύστημα ορίζεται ένα σύνολο μερών, με στενή σχέση ενότητας ή αλληλεξάρτησης, στην πραγμάτωση κάποιου κοινού στόχου, ή σκοπού.
Αυτό προϋποθέτει όλοι οι πολίτες να είναι μέλη μιας και μοναδικής ομάδας, μέσα στην οποία, με βάση τις διαφορετικές αντιλήψεις, ιδέες και ικανότητες του καθενός, θα προκύψουν τα πιο θετικά αποτελέσματα για την ίδια την πολιτεία.
Συμβαίνει όμως σήμερα αυτό ή αντίθετα, οι πολίτες με βάση τις ιδέες και τα ιδεολογήματά τους χωρίζονται σε διαφορετικές ομάδες (πολιτικά κόμματα), οι οποίες αντιπολιτεύονται μεταξύ τους για την επικράτησή τους, με αποτέλεσμα να μην υφίσταται ομόνοη λειτουργία στα πλαίσια της πολιτείας; Μα αν σήμερα στη χώρα μας δεν έχουμε δημοκρατία, όπως άλλωστε δηλώνει και το Σύνταγμά μας, τότε τι έχουμε;
Σήμερα το πολιτικό καθεστώς που υπάρχει, στην πραγματικότητα είναι η κομματική ολιγαρχία. Ο πολίτης καλείται να συστρατευτεί υποχρεωτικά με κάποιο πολιτικό κόμμα και να αντιπολιτεύεται τους συμπολίτες του που συστρατεύτηκαν με τα άλλα κόμματα.
Όλα αυτά γίνονται πάντα υπό το μανδύα της δημοκρατίας… Ακούς τους λόγους των πολιτικών αρχηγών, διαλέγεις ποιος σου ακούγεται καλύτερα και τοποθετείσαι σε μια γραμμή πίσω από το συγκεκριμένο αρχηγό. Βέβαια, ανά πάσα στιγμή, μπορείς να βγεις από τη γραμμή που βρίσκεσαι και να μπεις σε κάποια άλλη. Αρκεί οι πολίτες να είναι πάντα χωρισμένοι σε γραμμές και πάντα με κάποιους επικεφαλής, που αποκαλούνται αρχηγοί κόμματος. Μόνη, αλλά απαραίτητη προϋπόθεση είναι, οι πολίτες ποτέ να μην είναι όλοι μαζί.
Στη συνέχεια, πας στο εκλογικό τμήμα που είσαι εγγεγραμμένος, παίρνεις το ψηφοδέλτιο του κόμματος και από τους υποψήφιους βουλευτές που έχει προεπιλέξει για σένα, πριν από σένα, ο αρχηγός του κόμματος, διαλέγεις έναν, δύο ή τρείς αναλόγως της περιφέρειας στην οποία ανήκεις και τους στέλνεις στη βουλή. Τρέφεις μάλιστα την ψευδαίσθηση ότι εσύ διάλεξες τους βουλευτές που, υποτίθεται ότι, σε εκπροσωπούν. Αυτοί όμως, ουσιαστικά είναι υπόλογοι στον αρχηγό του κόμματός τους και όχι σε σένα, αφού η πολιτική τους τύχη και τα προνόμια, βρίσκονται πρωτίστως στα χέρια του και όχι στα δικά σου.
Παρατηρείται έτσι το φαινόμενο η εξουσία να εκδηλώνεται από μέσα προς τα έξω, δηλαδή από τον πολιτικό αρχηγό που ελέγχει και ορίζει την τύχη των βουλευτών του και όχι από έξω προς τα μέσα, δηλαδή από τον απλό Έλληνα πολίτη προς τον πολιτικό αρχηγό, όπως ορίζει η δημοκρατία.
Αυτό συμβαίνει επειδή σήμερα οι εκλεγμένοι πολιτικοί είναι αμετάκλητοι για μια τετραετία. Δεν υπάρχει δηλαδή ο μηχανισμός ανάκλησής τους, όταν αυτοί αποδεδειγμένα υποκλέπτουν την ψήφο σου, κάνοντας πολλές φορές ακριβώς τα αντίθετα από αυτά για τα οποία εσύ τους έδωσες εντολή.
Για παράδειγμα: Θέλει σήμερα ο πρωθυπουργός να περάσει (πολλές φορές καθ΄ υπόδειξη τρίτων) ένα νομοσχέδιο; Δίνει εντολή στον αρμόδιο υπουργό να το φέρει προς έγκριση στο υπουργικό συμβούλιο. Το υπουργικό συμβούλιο που υποτίθεται ότι θα ελέγξει το νομοσχέδιο και θα το καταψηφίσει αν χρειαστεί, απαρτίζεται από υπουργούς που έχουν επιλεγεί από τον ίδιο τον πρωθυπουργό, ο οποίος μπορεί ανά πάσα στιγμή να τους απαλλάξει από τα καθήκοντά τους. Λογικό είναι να περάσει, λοιπόν, το νομοσχέδιο.
Επόμενος κύκλος ελέγχου του νομοσχεδίου, είναι η βουλή. Το βάρος πέφτει κυρίως στην κοινοβουλευτική ομάδα της κυβερνητικής πλειοψηφίας. Μα, όπως προείπαμε, τους βουλευτές αυτούς τους έχει προεπιλέξει ο ίδιος ο πρωθυπουργός πριν καν αυτοί βρεθούν στα ψηφοδέλτια του κόμματος και ως εκ τούτου, είναι δικοί του, έμπιστοι άνθρωποι. Ασχέτως αν, βάσει Συντάγματος, αυτοί, ως εκπρόσωποί σου, καλούνται να ελέγξουν το νομοσχέδιο και την κυβέρνηση, συνήθως ενισχύουν τις κυβερνητικές επιλογές σκεπτόμενοι πάντα το πολιτικό τους μέλλον. Υπάρχουν βέβαια, ιστορικά, μικρές εξαιρέσεις που απλά επιβεβαιώνουν τον κανόνα.
Κάπως έτσι έχει παραδοθεί πλήρως η Εθνική Κυριαρχία σε γνωστά-άγνωστα κέντρα πολιτικής και οικονομικοκοινωνικής εξουσίας. Η παράδοση αυτή, αν και παράνομη, βάσει του Διεθνούς Δικαίου, αποκτά τυπικά μια νομιμοφάνεια μέσω της συμμετοχής του πολίτη στις βουλευτικές εκλογές. Ουσιαστικά, ο ψηφοφόρος, άθελά του πολλές φορές, επικυρώνει όλες τις κυβερνητικές αποφάσεις, ακόμη και τις προδοτικές, μέσα από τη συμμετοχή του στις βουλευτικές εκλογές. Όποιο κόμμα κι αν ψήφισε, ακόμη κι αν επέλεξε λευκό ή άκυρο. Η συμμετοχή στην εκλογική διαδικασία, συνεπάγεται παραδοχή των κανόνων του παιχνιδιού. Και οι κανόνες αυτοί λένε, αφενός ότι έχουμε Δημοκρατία και αφετέρου πως όποιο κόμμα σχηματίσει κυβέρνηση, μπορεί να παραβεί τις προεκλογικές του δεσμεύσεις και να αποφασίσει ό,τι θέλει, απολαμβάνοντας συγχρόνως ασυλία για όλα αυτά.
Αποτέλεσμα όλων αυτών, είναι οι Έλληνες να βιώνουμε σήμερα μια από τις χειρότερες περιόδους της νεότερης ιστορίας της Ελλάδας. Από ξένα κέντρα εξουσίας εκτελείται μια στοχευμένη επίθεση απαξίωσης, οικονομικής εξαθλίωσης, ηθικής κατάπτωσης, λεηλασίας της δημόσιας και ιδιωτικής περιουσίας. Ακόμη, βλέπουμε πως γίνεται μια συστηματική προσπάθεια να αποξενωθούμε από τα ιδανικά μας, τη γλώσσα μας, τα ήθη και τα έθιμά μας και να καταποντιστεί οτιδήποτε θυμίζει ελληνική παιδεία και πολιτισμό. Όλη αυτή η επίθεση που δεχόμαστε, είναι πλέον φανερό πως συνεπικουρείται από όλα τα πολιτικά κόμματα, κυρίως δε, από αυτά που είναι εισηγμένα στη βουλή.
(Έπεται το 3ο και τελευταίο μέρος)