Γράφει η Αργυρώ Παναγιωτοπούλου
Η “φιλική” συνάντηση του Κυριάκου Μητσοτάκη με τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν που πραγματοποιήθηκε στην Άγκυρα, στις 11 Φεβρουαρίου 2026, είχε τα καθιερωμένα χαμόγελα, τις τυπικές χειραψίες και τις καθιερωμένες δηλώσεις περί καλής γειτονίας, οι οποίες συνήθως χαρακτηρίζουν τις δημόσιες επαφές των δύο Αρχηγών κρατών. Οι γνωστές αβρότητες που ανταλλάχθηκαν μεταξύ τους μέσα σε ένα ωραίο κλίμα, δεν ήταν παρά η εικόνα που ήθελαν να παρουσιάσουν προς τα έξω, εφόσον στην πραγματικότητα, όπως φάνηκε στην εξέλιξη των συζητήσεών τους, επρόκειτο για ένα ακόμα σταθερό βήμα εθνικής υποχώρησης προς την τελική προδοσία του Αιγαίου.
Η σαφής και κυνική εντολή του Ντόναλντ Τραμπ προς Ελλάδα και Τουρκία: “Βρείτε τα!”, συμπληρώνει το φόντο ενός καλοστημένου παρασκηνίου για το σταδιακό μοίρασμα του Αιγαίου, όπου οι ΗΠΑ, εμφανιζόμενες ως δήθεν ρυθμιστές, θα αρπάξουν τον ενεργειακό πλούτο της περιοχής.
Η Αθήνα κράτησε μια χλιαρή και άκρως ανεκτική στάση απέναντι σε όλα αυτά τα γεωπολιτικά κρυφά και φανερά “παζαρέματα” για το Αιγαίο, αντί να υπερασπιστεί με σθένος τα κυριαρχικά της δικαιώματα αποτρέποντας οριστικά την εθνική συρρίκνωση.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης συναινεί να συνεχίσει τον διάλογο με την Άγκυρα, παρόλο που η Τουρκία δε σταματά να προβάλλει συνεχώς τις αναθεωρητικές της επιδιώξεις και να συντηρεί, ανοιχτά και με επιμονή, τις αμφισβητήσεις της στην περιοχή του Αιγαίου. Με την έκδοση της NAVTEX 0060/2026 μεγάλης διάρκειας, η γειτονική χώρα δεσμεύει ολόκληρη την θαλάσσια περιοχή ανατολικά του 25ου Μεσημβρινού και επικαλούμενη το επιχείρημα ότι “δεν έχει γίνει οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας μεταξύ Ελλάδος και Τουρκίας”, καταλήγει ότι οποιαδήποτε ενέργεια στην περιοχή, θα συντονίζεται από τις αρμόδιες τουρκικές αρχές.
Το προκλητικό αυτό γεγονός δε φαίνεται να ενοχλεί ιδιαίτερα τον Πρωθυπουργό της χώρας μας, ο οποίος, προσποιούμενος ότι “δεν ακούει και δε βλέπει”, τολμά να ψελλίσει μόνο ότι πρέπει να αρθεί κάθε απειλή, εννοώντας σαφώς το casus belli! Πώς όμως θα αρθεί το casus belli, όταν η Τουρκία το εκτόξευσε σαν απειλή αν η Ελλάδα προχωρούσε στην επέκταση των χωρικών της υδάτων στα 12 ναυτικά μίλια, όπως είχε δικαίωμα να πράξει σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο (UNCLOS 1982); Μέσα από μια δημόσια και φαινομενικά ήρεμη εικόνα, η ελληνική πλευρά δείχνει πρόθυμη να συνεχίσει τον διάλογο για την ευρύτερη ατζέντα του Ερντογάν, κάνοντας μόνο επιφανειακές και ανώδυνες αναφορές, αντί να υποστηρίζει σταθερά και αυστηρά ότι το μοναδικό θέμα, είναι η οριοθέτηση θαλασσίων ζωνών βάσει Διεθνούς Δικαίου.
Οι τακτικές αυτές, οδηγούν σε σταδιακή εθνική υποχώρηση με αργά, αλλά σταθερά βήματα. Οι θεαματικές κινήσεις αποφεύγονται προσεκτικά, αλλά οι σιωπές κι οι χαμηλοί τόνοι, θολώνουν τα όρια και τα δικαιώματα της χώρας μας και δημιουργούν νέα δεδομένα, τα οποία επιβάλλονται στη συνέχεια ως τετελεσμένα γεγονότα.
Αυτό το είδαμε να συμβαίνει με τη Σύμβαση της Μαδρίτης το 1997, επί κυβερνήσεως Σημίτη, όταν η χώρα μας, ένα χρόνο μετά τα Ίμια, αναγνώρισε το ζωτικό και νόμιμο συμφέρον της Τουρκίας στο Αιγαίο, δίνοντάς της το δικαίωμα να δημοσιεύει χάρτες της “Γαλάζιας Πατρίδας” και εγείροντας αξιώσεις στις οποίες επιμένει μέχρι και σήμερα.
Στον πρόσφατο διάλογο των δύο ηγετών, ο Ερντογάν αναφέρθηκε απερίφραστα στην “τουρκική” μειονότητα της Θράκης, ενώ αγνόησε εντελώς το ακανθώδες ζήτημα της μακρόχρονης τουρκικής κατοχής στην Κύπρο.
Η Τουρκική πλευρά τόνισε επίσης, δια στόματος Ερντογάν, την πρόθεσή της να συμμετάσχει στο αμυντικό σχέδιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης SAFE, διεκδικώντας ρόλο στον ευρωπαϊκό σχεδιασμό, κάνοντας πως ξεχνάει το γεγονός ότι η Ελλάδα, την οποία εξακολουθεί να απειλεί ευθέως, είναι ένα από τα σύνορα της Ευρώπης.
Με τόσα ανοιχτά θέματα με τη γείτονα χώρα, οι δύο αρχηγοί κρατών βρήκαν χρόνο να συζητήσουν και να υπογράψουν συμφωνία για την αύξηση των διμερών εμπορικών συναλλαγών τους, τις οποίες ο Τούρκος πρόεδρος αναφέρει ως “θετική ατζέντα”. Υπήρχε άραγε και “αρνητική ατζέντα” και ποια ήταν αυτή;
Η Τουρκία εμφανίζεται διεθνώς ως μια δύναμη πάντα πρόθυμη να πάει σε διάλογο, εμμένοντας όμως σταθερά στις πάγιες διεκδικήσεις της. Κάτω από αυτές τις συνθήκες, ο διάλογος κινδυνεύει να μετατραπεί σε μοχλό πίεσης για την επίλυση κατασκευασμένων διαφορών, που ουσιαστικά δεν υπάρχουν.
Από την άλλη, η Ελλάδα έχοντας απέναντί της έναν συνομιλητή αμετακίνητο στις αμφισβητούμενες διεκδικήσεις του, δεν ορθώνει το ανάστημά της για να προβάλλει ευθαρσώς και ξεκάθαρα τις κόκκινες γραμμές της, τις οποίες οι διεθνείς νόμοι έχουν ορίσει ως απαραβίαστες.
Αυτή η μέθοδος της διπλωματικής “διπλής ματιάς”, των “ήρεμων νερών” και των υποκλίσεων, εξελίσσεται συνήθως σε εθνική υποχώρηση, με επίκεντρο σχεδόν πάντα το Αιγαίο, όπως μας έχει αποδείξει η ιστορία μας μέχρι τώρα.
Το αποκορύφωμα της συνάντησης ήταν η απίστευτη δήλωση του Έλληνα Πρωθυπουργού ότι “πρέπει να σεβαστούμε και να τιμήσουμε την παρακαταθήκη που μας άφησαν ο Ελ. Βενιζέλος και ο Κεμάλ Ατατούρκ” ! Η δήλωση αυτή, προκαλεί οργή και θυμό, 100 περίπου χρόνια μετά την οδυνηρή εθνική ήττα του 1922, στην οποία οδήγησαν τη χώρα μας οι πολιτικές που ασκήθηκαν πολύ μεθοδικά, την περίοδο όπου τα δύο αυτά πρόσωπα βρίσκονταν στην εξουσία.
Μήπως πρέπει να εκλάβουμε τη δήλωσή αυτή ως άλλη μια προαναγγελία νέων παρόμοιων δεινών και εθνικών απωλειών;
Οι “βιτρίνες” που στήνονται για να εμφανίσουν οι πολιτικές “μαριονέτες” τη διπλωματική τους πρόοδο μέσω διαλόγου, δηλώνουν ένα και μόνο πράγμα: Δεν υπάρχει καμία απολύτως στρατηγική για την άσκηση εξωτερικής πολιτικής σε μια χώρα παγκοσμίως αναγνωρισμένη για την πολυδιάστατη σπουδαιότητά της.
Την έλλειψη αυτή, έρχεται να καλύψει πλήρως ο Πολιτικός Φορέας “Ελλήνων Συνέλευσις” με ένα σχεδιασμό απόλυτης ακρίβειας για την άσκηση εξωτερικής πολιτικής που αρμόζει στο διεθνές κύρος της Ελλάδας. Αυτός ο σχεδιασμός αναγράφεται αναλυτικά στις Προγραμματικές Δηλώσεις της “Ελλήνων Συνέλευσις” που κατατέθηκαν στον Αρειο Πάγο με δέσμευση για την άμεση υλοποίησή τους.
Αρχικά, θα γίνει ανασύνταξη, αναβάθμιση και ανασυγκρότηση όλων των διπλωματικών υπηρεσιών του Υπουργείου Εξωτερικών, του κρισιμότατου αυτού κλάδου μέσω του οποίου συνδεόμαστε και επικοινωνούμε με τα υπόλοιπα κράτη του πλανήτη.
Οι υπάλληλοι των ανασυγκροτημένων αυτών υπηρεσιών, θα έχουν ως καθήκον τους να ανακαλύπτουν τομείς ή συνθήκες συνεργασίας με αποκλειστικό γνώμονα το όφελος των άλλων κρατών, αλλά κυρίως του ελληνικού.
Στην Ιδρυτική Διακήρυξη της “Ελλήνων Συνέλευσις” που κατατέθηκε επίσης στον Άρειο Πάγο μαζί με τις Προγραμματικές Δηλώσεις του Φορέα, αποτυπώνεται με σαφήνεια ότι:
“Καταγγέλλουμε ως παράνομη σύμφωνα με τη Νομολογία του Ο.Η.Ε. την παραχώρηση έστω και ελάχιστου τμήματος Εθνικής Κυριαρχίας από το Πολιτικό κατεστημένο προς τους Τραπεζίτες και τις λεγόμενες Αγορές”.
Αυτή είναι η σοβαρή εξωτερική πολιτική με ορθά δομημένες διπλωματικές υπηρεσίες και κόκκινες γραμμές που θα αρχίσει να ασκείται με συνέπεια, μόλις η “Ελλήνων Συνέλευσις” αναλάβει τη Διακυβέρνηση της Ιερής μας Χώρας.