Γράφει η Τυρώ
Μήπως ζούμε μέσα σ έναν πόλεμο; Έναν πόλεμο που δεν ακούγεται, γιατί δεν έχει σειρήνες, δεν έχει καπνούς, δεν έχει έκτακτα δελτία ειδήσεων με ανατριχιαστικά πλάνα; Κι όμως είναι εδώ, καθημερινός, επίμονος και αμείλικτος. Ένας πόλεμος χωρίς όπλα, αλλά γεμάτος με χρέη, φόβο και μία συνεχή αφαίμαξη. Ένας πόλεμος που δε σκοτώνει με σφαίρες, αλλά σκοτώνει σκορπίζοντας απόγνωση στα οικονομικά, ψυχολογικά και πνευματικά μαζί. Είναι ο πιο ύπουλος απ’ όλους, γιατί σε πείθει ότι Δεν Υπάρχει.
Σε αυτόν τον πόλεμο, ο εχθρός δεν έρχεται απ’ έξω, δε φοράει διαφορετική στολή, δε μιλάει ξένη γλώσσα. Ζει ανάμεσά μας, συνυπογράφει αποφάσεις, αποφασίζει για εμάς, χαμογελάει μπροστά στις κάμερες και μιλάει για ΑΝΑΠΤΥΞΗ, την ώρα που η κοινωνία διαλύεται. Και όσο ο κόσμος παλεύει να επιβιώσει, του ζητούν να σωπάσει, να προσαρμοστεί, να συνηθίσει τη φτώχεια ως κανονικότητα και την απώλεια ως αναγκαίο κακό.
Οι πολίτες βαδίζουν σε μια κανονικότητα – φάντασμα, γιατί δε βλέπουν ερείπια από μπετόν. Δεν τους είπανε ποτέ ότι τα ερείπια σήμερα έχουν ονόματα. Και τα ονόματα αυτά, είναι οι αυτοκτονίες που δεν συζητιούνται. Είναι οι οικογένειες που διαλύθηκαν σιωπηλά. Είναι τα μαγαζιά που κατέβασαν ρολά για πάντα. Είναι τα σπίτια που πέρασαν στα χέρια των τραπεζών και των funds. Είναι τα παιδιά που μεγαλώνουν με λιγότερα όνειρα απ’ όσα αξίζουν. Είναι η Αξιοπρέπεια που χάθηκε και βαφτίστηκε Ρεαλισμός.
Κι ενώ ο κόσμος συνεχώς γονατίζει, κάποιοι χτίζουν. Όχι φυσικά το μέλλον της χώρας μας, αλλά τη δική τους εξουσία. Οι επενδυτές αυξάνονται συνεχώς και οι Έλληνες μειώνονται. Η γη μας, αλλάζει ιδιοκτήτες, η περιουσία μας ξεπουλιέται, η Εθνική Κληρονομιά, μετατρέπεται σε αριθμούς και ισολογισμούς. Όλα, όμως, είναι νόμιμα, όλα, είναι Αναγκαία και προπάντων, γίνονται όλα χωρίς ούτε μία σφαίρα. Μια πατρίδα που δεν κατακτήθηκε με όπλα, αλλά παραδόθηκε κομμάτι – κομμάτι με Νόμους και Συμβόλαια.
Κι ακόμη αναρωτιόμαστε αν αυτό είναι πόλεμος!
Αν δεν είναι πόλεμος η φτωχοποίηση ενός ολόκληρου λαού εν καιρώ Ειρήνης, τότε, τι είναι; Αν δεν είναι Κατοχή η απώλεια ελέγχου πάνω στη γη μας, την οικονομία μας, τις ζωές μας, τότε, πώς αλλιώς να το πούμε; Αυτός, είναι πόλεμος χωρίς σειρήνες, ο πόλεμος που δεν αφήνει πίσω του κατεστραμμένα κτίρια, αλλά κατεστραμμένους ανθρώπους. Με τα ερείπια του σήμερα να είναι: οι αυτοκτονίες, οι οικογένειες που έχουν διαλυθεί, τα σπίτια που έχουν περάσει στα χέρια τραπεζών – funds. Και όπως πάντα, τον λογαριασμό δεν τον πληρώνουν αυτοί οι οποίοι αποφασίζουν, αλλά όσοι παλεύουν να κρατήσουν όρθια την αξιοπρέπειά τους, σε έναν κόσμο που προσπαθεί, και καταφέρνει, να τους τη στερεί σιγά-σιγά.
Και σε αυτόν τον αόρατο πόλεμο, το πιο επικίνδυνο όπλο είναι η συνήθεια. Μια συνήθεια, όπου σταδιακά, με την αποδοχή της φτώχειας, της αδικίας και της αδράνειας μέσα στην πολιτεία, προσαρμόζονται ως φυσιολογικές καταστάσεις, χωρίς αντιδράσεις και οι υπεύθυνοι του αόρατου πολέμου, μπορούν να συνεχίζουν ανενόχλητοι το καταστροφικό τους έργο. Το πρώτο βήμα που χρειαζόμαστε, δεν είναι η βία, αλλά η συνειδητοποίηση του τι συμβαίνει γύρω μας, για να σταματήσουμε να ζούμε μέσα στο ψέμα. Η ανοχή μας, έχει τελειώσει. Αυτή την στιγμή, πρώτη μας προτεραιότητα είναι να σταματήσουμε να συμφωνούμε με όσα μας καταστρέφουν!