Γράφει η Αργυρώ Παναγιωτοπούλου
Σε πρόσφατη συνέντευξή του σε γνωστό τηλεοπτικό σταθμό μεγάλης ακροαματικότητας, ο κ. Αυτιάς έκανε μια βαρυσήμαντη δήλωση αναφέροντας με πολύ φυσικό τρόπο ότι “η ΑΑΔΕ δεν ανήκει στο ελληνικό κράτος, ανήκει στους δανειστές“! Η αναφορά του αυτή, έγινε στα πλαίσια της συζήτησης για το υπερπλεόνασμα και για τον τρόπο που αυτό θα κατανεμηθεί, ανάλογα με τις ανάγκες της χώρας. Θεώρησε εξίσου λογικό το γεγονός ότι το 60% του υπερπλεονάσματος, θα διατεθεί για το χρέος, αναφέροντας επιγραμματικά: “Έχουμε δανεικά, ..δανείστηκες, μπήκες σε τρία μνημόνια … και δε θα το δώσεις πίσω;…”
Η δήλωση αυτή προκαλεί σοκ, ιδίως όταν ανερυθρίαστα την ξεστομίζει ένας ευρωβουλευτής του κυβερνώντος κόμματος! Ο κ. Αυτιάς, με σπουδές Νομικού κι ειδίκευση στο τμήμα Δημοσίου Δικαίου και Πολιτικών Επιστημών, ήταν για πολλά χρόνια δημοσιογράφος και οικονομικός συντάκτης, έχοντας τιμηθεί με δύο βραβεία για την προσφορά του στη δημοσιογραφία. Η πορεία αυτή σημαίνει υπερεπάρκεια γνώσεων στα οικονομικά κι ικανότητα στην άσκηση του επαγγέλματός του, ως δημοσιογράφου. Για ποιό λόγο, λοιπόν, επιλέγει να μιλήσει τόσο ανοιχτά για την ΑΑΔΕ τώρα, όντας εκλεγμένος ευρωβουλευτής με τη ΝΔ κι αντιπροσωπεύοντας Έλληνες πολίτες στο Ευρωβούλιο, λέγοντάς μας, με άνεση, ότι η χώρα μας έχει ξεπουληθεί στους δανειστές; Αυτό σημαίνουν τα λόγια του: “η ΑΑΔΕ ανήκει τους δανειστές“, αν θέλουμε να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους!
Όλο το κράτος μας, όλος ο πλούτος που παράγουμε με σκληρή δουλειά, όλοι εμείς τελικά, ανήκουμε σε μια Ανεξάρτητη Αρχή, μη-συνταγματικά κατοχυρωμένη, χωρίς νομική προσωπικότητα και την οποία κανείς δεν έχει το δικαίωμα να ελέγξει, επειδή πρέπει να πληρώνουμε τους δανειστές, σύμφωνα με τον κ. Αυτιά.
Ο κ. Αυτιάς είναι ευρωβουλευτής ένα χρόνο περίπου, παρόλα αυτά, ποτέ δε μίλησε από τα έδρανα του ευρωβουλίου για το σοβαρότατο αυτό ζήτημα. Πήγε λοιπόν στην Ευρωβουλή, με τόσες περγαμηνές και ψήφους, για να εκπροσωπήσει μια εν γνώσει του ξεπουλημένη χώρα; Το πρώτο πράγμα που θα έπρεπε να κάνει ήταν, να θέσει δημόσια και ξεκάθαρα αυτό το τεράστιο ζήτημα και να διαμαρτυρηθεί, απαιτώντας άμεσες εξηγήσεις. Απεναντίας, εκείνος προτιμά να το αναφέρει σε “στημένα δημοσιογραφικά πηγαδάκια”, έναν χρόνο μετά την εκλογή του, υποβιβάζοντας, εσκεμμένα ίσως, τη σημασία του μεθοδευμένου ξεπουλήματός μας.
Ο κ. Αυτιάς, πριν γίνει ευρωβουλευτής, είχε θητεύσει ως δημοσιογράφος σε πολλούς τηλεοπτικούς σταθμούς και με την ιδιότητά του αυτή, είχε φιλοξενήσει στα πάνελ του πολλά κυβερνητικά στελέχη, βουλευτές, καθώς και πολλούς έγκριτους συναδέλφους του. Γιατί ποτέ δε συμπεριέλαβε στη δημοσιογραφική ατζέντα του ένα παρόμοιο θέμα, ούτε καν το 2016, όπου ψηφίστηκε ο νόμος για την ΑΑΔΕ που την καθιέρωσε επισήμως ως γενικό “εισπράκτορα” του κράτους μας; Έκρινε τότε, ως φαίνεται, ότι δεν έπρεπε να αναλυθεί δημοσιογραφικά, πλήρως και σε βάθος, το γεγονός ότι μια Ανεξάρτητη Αρχή, μη κατοχυρωμένη συνταγματικά, θα ήλεγχε όλα τα έσοδα ενός κράτους, το οποίο θα ανήκε στο εξής εξ ολοκλήρου στους δανειστές του.
Όταν η Ελληνική Βουλή δέχεται να υπογράψει νόμο για μια Ανεξάρτητη Αρχή, την οποία ούτε η ίδια δεν μπορεί να ελέγξει, τότε ακυρώνει από μόνη της το θεσμικό της ρόλο, εκχωρώντας τον σκανδαλωδώς σε ένα “φάντασμα” το οποίο απομυζά συστηματικά τη χώρα μας κι εμάς τους ίδιους, δημιουργώντας ένα πρωτοφανές προηγούμενο!
Αίσθηση προκαλεί, επίσης, κι η αμέτοχη κι απαθής στάση της Ελληνικής Δικαιοσύνης μπροστά στο τεράστιο κοινωνικό θέμα που προκύπτει, καθώς ο πληθυσμός της χώρας μας φτωχοποιείται κι εξαθλιώνεται καθημερινά, δίνοντας μάχη με τα όρια των αντοχών του. Τα πρόσφατα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ είναι αποκαλυπτικά για την κατάσταση που επικρατεί στην Ελλάδα. Η Στατιστική Υπηρεσία αναφέρει ότι περισσότεροι από 1 στους 4 Έλληνες, ένα ποσοστό 26,9%, που μεταφράζεται σε 2.740.051 άτομα, αντιμετωπίζουν τον κίνδυνο φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού, σύμφωνα με τα στοιχεία Έρευνας Εισοδήματος και Συνθηκών Διαβίωσης των Νοικοκυριών το 2024. Το ποσοστό πρόκειται μάλλον να ακολουθήσει ανοδική πορεία, εφόσον παρουσιάζεται ήδη αυξημένο, σε σχέση με το 26,1% του 2023, με τη φτώχεια να επηρεάζει περισσότερο, σύμφωνα με τους πίνακες της ΕΛΣΤΑΤ, τα παιδιά, τις γυναίκες και τις μονογονεϊκές οικογένειες.
Το Ελεγκτικό Συνέδριο, ένα από τα τρία ανώτατα δικαστήρια της χώρας μας, τηρεί εκκωφαντική σιωπή μπροστά στη ληστρική επιδρομή στα δημόσια έσοδά μας από την Ανεξάρτητη Αρχή. Πέραν του ισολογισμού του 2015, καμία αντίδραση δεν υπήρξε, πράγμα το οποίο σημαίνει σιωπηλή αποδοχή!
Η απραξία αυτή της Δικαιοσύνης, που σημαίνει ίσως και συναίνεση, οφείλεται στο παράδοξο γεγονός ότι οι πρόεδροι κι οι αντιπρόεδροι των ανωτάτων δικαστηρίων διορίζονται από την εκτελεστική εξουσία, δηλαδή από το εκάστοτε κυβερνών κόμμα, αντιβαίνοντας έτσι στην αρχή λειτουργίας του Πολιτεύματος η οποία προβλέπει τη διάκριση των εξουσιών. Πώς μπορεί λοιπόν η Δικαιοσύνη να λειτουργήσει ανεξάρτητα, όταν οι επικεφαλής της είναι διορισμένοι;
Αναρωτιόμαστε, υπάρχει άραγε κάπου ο πολίτης μέσα στο ζοφερό περιβάλλον της πολύ καλά ενορχηστρωμένης ανομίας, με νομιμοφανές ένδυμα, το οποίο έχει κυριαρχήσει στη χώρα μας; Μπορεί κάποιος να βρει το δίκιο του; Όχι φυσικά, πουθενά δε φαίνεται αυτό στην πράξη και κανείς δε δείχνει να νοιάζεται για τη ζωή μας, το μέλλον μας και το μέλλον των παιδιών μας.
Όμως, όπως προκύπτει από τα αποτελέσματα, ολόκληρη η Βουλή από την οποία εκπορεύονται οι άδικοι νόμοι που επιτρέπουν τη ληστεία των εισοδημάτων μας, είναι ουσιαστικά ανύπαρκτη, εφόσον ποτέ δεν έχει συσταθεί σε σώμα, όπως προβλέπεται από το Σύνταγμά μας και ποτέ δεν είδαμε πουθενά δημοσιευμένο κάποιο ΦΕΚ με τον ακριβή αριθμό των ψήφων των εκλεγέντων βουλευτών. Απεναντίας, λίγο πριν τη διεξαγωγή των εκλογών, δημοσιεύεται ΦΕΚ το οποίο μας ανακοινώνει τη διάλυση της Βουλής, μιας Βουλής η οποία, όμως, δεν είχε ποτέ συγκροτηθεί σε σώμα! Πόσο παρανοϊκό μπορεί να είναι όλο αυτό;
Μια τέτοια Βουλή επομένως, με τον Πρωθυπουργό διορισμένο από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, ο οποίος με τη σειρά του εκλέγεται από τη Βουλή των Ελλήνων, μπορεί να νομιμοποιεί με τις υπογραφές των βουλευτών της ακόμη και το ξεπούλημα ολόκληρης της χώρας, μαζί με τους κατοίκους της! Επιστρέφουμε λοιπόν στην εποχή των σκλάβων που δούλευαν για έναν αφέντη, με μόνο αντάλλαγμα τροφή και στέγη; Έτσι δείχνουν τα πράγματα, μόνο που στις μέρες μας κινδυνεύουμε να μείνουμε κι άστεγοι, αφού μας πετούν έξω από τα σπίτια μας για κάποιο υποτιθέμενο χρέος!
Ας βάλουμε όμως τα πράγματα στη θέση τους, για να μην παρανοήσουμε κι εμείς οι ίδιοι από την τεράστια κατάπτωση στην οποία έχουμε περιέλθει.
Είναι ολοφάνερο ότι η Πατρίδα μας πάσχει σοβαρά από έλλειψη χρηστής διοίκησης. Διοίκηση έχουμε βέβαια, εφόσον η λέξη σημαίνει διαχείριση των διαθέσιμων πόρων με στόχο την καλύτερη δυνατή λειτουργία κι απόδοσή τους, αλλά δεν είναι χρηστή. “Χρηστός” σημαίνει ο ηθικός, ο ενάρετος, ο έντιμος άνθρωπος. Πώς μπορούμε λοιπόν να μιλάμε για χρηστή διοίκηση, όταν οι διαθέσιμοι πόροι μας διατίθενται εξ ολοκλήρου σε μια Ανεξάρτητη Αρχή η οποία δεν ελέγχεται από κανέναν, αλλά απεναντίας μας ξεπουλά με ψηφισμένο νόμο, στο όνομα ενός χρέους που ποτέ δεν μάθαμε πόσο επιτέλους είναι κι από πού προέκυψε; Εμείς γνωρίζουμε ότι πάντα πληρώναμε με μεγάλη συνέπεια όλα όσα χρειαζόμασταν, όπως και όλους τους φόρους που μας επιβάλλονταν κατά το δοκούν των κυβερνώντων, αλλά αντ΄αυτού, σήμερα, καταλήγουμε να χρωστάμε ολοένα και περισσότερα! Γιατί κανένας από τους τόσους περισπούδαστους οικονομολόγους μας δε μας ανέλυσε ποτέ τι πόρους διαθέτουμε ως χώρα, τι παράγουμε, ποια είναι τα έξοδά μας κι αν απομένει κάτι στα ταμεία μας;
Όλοι πλέον αντιλαμβανόμαστε την αιτία όλων των προβλημάτων μας. Όλες οι κυβερνήσεις που πέρασαν από τη χώρα μας, ενήργησαν πάντα με δόλιους τρόπους, για να υφαρπάζουν όσα περισσότερα μπορούσαν από τις πλουτοπαραγωγικές πηγές μας, τα χρήματά μας κι εν τέλει την ίδια μας την ύπαρξη, για να γεμίζουν τις τσέπες τους, αδειάζοντας τις δικές μας και για να τροφοδοτούν ασταμάτητα το ανώνυμο κι αδηφάγο τέρας του χρέους, κρυμμένο πίσω από τη λέξη “δανειστές”.
Η εικονική πραγματικότητα μέσα στην οποία μας έμαθαν να ζούμε και να βιώνουμε, γκρεμίζεται με πάταγο στις μέρες μας, αποκαλύπτοντάς μας σιγά – σιγά και σε όλο της το βάθος, τα σαθρά θεμέλια πάνω στα οποία είχε χτιστεί.
Η χρηστή δημόσια διοίκηση που απαιτείται στον αντίποδα των γκρεμισμένων ερειπίων, θα δημιουργηθεί από Έλληνες Πολίτες – Ανθρώπους ηθικούς κι ενάρετους, πρόθυμους να εμφανιστούν και να συνθέσουν την Πολιτεία τους, δομώντας την πάνω σε ένα σύστημα αξιών αρχών και νόμων που αρμόζουν στην ανθρώπινη φύση, όπως η Λογική, ο Σεβασμός, το Δίκαιο και η Ελευθερία, διασφαλίζοντας με τον δικαιότερο δυνατό τρόπο το συλλογικό συμφέρον από το οποίο θα πηγάζει η ευημερία του κάθε ατόμου προσωπικά.
Αυτή η προσέγγιση της ίδιας της Αλήθειας του Δικαίου, θα θέσει στην ορθή της βάση και την οικονομική διαχείριση της χώρας μας, με πλήρη διαφάνεια στα πάντα, ώστε να “νομήσουμε τον οίκο μας” δικαιώνοντας έτσι την έννοια του όρου “οικονομία”.
Όπως γίνεται εύκολα αντιληπτό, το Υπουργείο Οικονομικών θα αναδομηθεί εκ βάθρων και τη θέση του θα πάρει μια ενιαία Υπηρεσία η οποία θα αποφασίζει, μέσα στα αυστηρά πλαίσια του Αξιακού Συστήματος, αν πρέπει να οριστεί κάποιος φόρος και ποια θα είναι η ανταποδοτική του διαδικασία προς τον Πολίτη.
Όλοι οι υπάρχοντες φορολογικοί νόμοι θα καταργηθούν, διότι αποτελούν τον προθάλαμο της διαφθοράς, η οποία οδηγεί σιγά – σιγά στη διαπλοκή, στην αλληλοσυγκάλυψη και στην ένοχη σιωπή όσων εμπλέκονται, αλλά κι όλων αυτών που τους υπηρετούν πιστά. Ο φορολογικός νόμος εισοδήματος που θα καθιερωθεί με πολιτειακή απόφαση, θα έχει τουλάχιστον ορίζοντα δεκαετίας, για να μπορεί ο πολίτης να χαράξει άνετα και με ασφάλεια την οικονομική του πορεία έχοντας πάντα αρωγό δίπλα του την ίδια του την Πολιτεία.
Με αυτόν τον τρόπο, θα εξαφανιστούν ολοσχερώς φαινόμενα σήψης, όπως το ξεπούλημα της χώρας μας σε διαχρονικούς “δανειστές” και στη θέση τους, θα στερεωθούν οι υγιείς δομές μιας Πολιτείας η οποία θα αρχίσει να παράγει Πολιτισμό μέσω την Πολιτών της.