Γράφει ο Κλεοδαίος Καλλέργης (Ηλίας)
Με μια αναλυτική, πλην όμως ουσιαστική, ανακοίνωσή του στο facebook,. ο κος Σωτήρης Σεμερτζιάν, ο μοναδικός παιδίατρος της Ίου, γνωστοποίησε σε όλους τους πολίτες του νησιού, την πρόθεσή του να παραιτηθεί.
Στην εφ όλης της ύλης ανοιχτή επιστολή του, κάνει σαφές για ακόμα μια φορά πως το Ελλάδα 2.0 και το «ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΖΑΧΑΡΗ» του σημερινού τηλε-υπουργού Υγείας, είναι απλά επικοινωνιακά τρικ της κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας.
Μη γελιόμαστε όμως! Το πρόβλημα δεν είναι σημερινό κι ούτε ευθύνεται ΜΟΝΑΧΑ η σημερινή κυβέρνηση!
Η παραπάνω παραίτηση, είναι μια συνέχεια στο ήδη βεβαρημένο κλίμα που επικρατεί στην υγεία και την ασφάλεια των πολιτών, κάτι, που όπως όλα δείχνουν, δεν είναι στα πλάνα των τελευταίων τουλάχιστον κυβερνήσεων.
Το πρόβλημα είναι διαχρονικό όπως είπαμε, κι έχει να κάνει με την έλλειψη πολιτικής βούλησης και φυσικά, με τις λανθασμένες αποφάσεις ετών. Αποφάσεις τέτοιες, που έχουν φτάσει ένα σύστημα υγείας στις χειρότερες μέρες του, απαξιώνοντας τον πολίτη – ασθενή, αναγκάζοντάς τον σε απίστευτη ταλαιπωρία κι εξαθλίωση από τη μία, κι από την άλλη, απαξιώνοντας τους ίδιους τους «λειτουργούς» της υγείας, εγκαταλείποντάς τους κι επιβάλλοντάς τους να “λειτουργούν” με πενιχρά μέσα και χωρίς καμία πραγματική βοήθεια.
Τρανταχτό δείγμα για τα προαναφερθέντα, αποτελεί η παραίτηση του μοναδικού παιδιάτρου του νησιού, ο οποίος αναγκάζεται να “αφήσε锨περίπου 400 παιδιά χωρίς ουσιαστική ιατρική περίθαλψη και να υποβάλει σε απίστευτη ταλαιπωρία τους γονείς, που θα πρέπει να μετακινούνται ακόμα και για τις απλές εξετάσεις σε άλλα κοντινά νησιά. Πότε όμως, ενδιαφέρθηκε το κράτος για τα νησιά και τις απομακρυσμένες περιοχές πραγματικά, για να το κάνει και τώρα;
Δίνονται περισσότερα κίνητρα σε γιατρούς να μεταναστεύσουν στο εξωτερικό, με πολύ καλύτερες απολαβές ενώ, για να εξασκήσουν την ειδικότητα τους σε κάποια τέτοια απομακρυσμένη περιοχή, πολλές φορές χρειάζεται να βάλουν το χέρι βαθιά στην τσέπη, για να ανταπεξέλθουν δικαίως στο έργο τους, με αποτέλεσμα να φτάνουν στο σημείο να επιβαρύνουν την ίδια τους την υγεία, όπως συνέβη και με τον κο Σεμερτζιάν. Αρνούνται να εγκαταλείψουν, όχι τη θέση και τα “αξιώματά” τους (όπως γίνεται σε άλλες περιπτώσεις), αλλά αρνούνται να εγκαταλείψουν τον ίδιο τους τον συνάνθρωπο, όπου κι όποτε τους έχει ανάγκη! Η αυτοθυσία τους είναι αξιέπαινη κι όμως, αντιμετωπίζονται ως “δούλοι”.
Η απαξίωση της δημόσιας υγείας έχει επέλθει σταδιακά και με σχέδιο! Όπως αναφέρω και παραπάνω, είναι διαχρονική και δεν έχει να κάνει με το αν ήταν αριστερή ή δεξιά κυβέρνηση στο τιμόνι της χώρας. Αρχικά, ξεκίνησε με περικοπές στους προϋπολογισμούς που αφορούσαν την υγεία. Έπειτα, οι ιδιωτικές ασφαλίσεις έφεραν δημοσιονομικό πρόβλημα στα ίδια τα ταμεία, άρα και στις ίδιες τις παροχές υγείας. Στη συνέχεια, υπήρξε υποστελέχωση, ελλείψεις φαρμάκων κι εξοπλισμού και τελικά, τα επακόλουθα στην υγεία του πληθυσμού ήταν και είναι:
· επιπτώσεις στην υγεία
· αυξημένη θνησιμότητα
· λιγότεροι προληπτικοί έλεγχοι
· καθυστερήσεις στη λήψη ιατρικής φροντίδας
Είναι πλέον φανερό, πως οι δεκάδες μεταρρυθμίσεις που επιβλήθηκαν, οι οποίες συχνά είχαν ως αποτέλεσμα περαιτέρω συρρίκνωση ή ιδιωτικοποίηση τμημάτων του συστήματος, δε βοήθησαν καθόλου, ίσα – ίσα δυσχέρηναν το έργο για δημόσια – δωρεάν υγεία.
Πραγματικές περιπτώσεις ασθενών ή νοσοκομείων που αποκαλύπτουν την κατάσταση και τις δυσκολίες του δημόσιου συστήματος, δείχνουν πως το “όλα είναι ζάχαρη” του μεταρρυθμιστή τηλε-υπουργού, είναι μια “φαντασίωση” που πηγάζει από το αφήγημα τους για μια Ελλάδα σύγχρονη, μια Ελλάδα του 21ου. αιώνα, την ΕΛΛΑΔΑ 2.0.
Μια Ελλάδα στα μέτρα τους, όχι στα μέτρα του Έλληνα πολίτη που σε μια ιδανική πολιτεία, με άξονα τον ίδιο τον άνθρωπο, θα ήταν εντελώς διαφορετική. Σ’ αυτή την πολιτεία, πολύ απλά, δε θα υπήρχε κανένα πρόβλημα υποστελέχωσης ή οποιοδήποτε άλλο πρόβλημα που θα ωθούσε τον συγκεκριμένο γιατρό, όπως κι άλλους, που με αυταπάρνηση κάνουν το καθήκον τους με τον καλύτερο τρόπο, να δηλώσουν παραίτηση.
Σε μια πολιτεία ανθρώπων, η υγεία είναι πρώτο μέλημα. Δεν υπάρχει “ο πλούσιος συγγενής” κι “ο φτωχός”. Είτε στην περιφέρεια, είτε στα αστικά κέντρα, τα νοσοκομεία κι η ιατρική περίθαλψή, πρέπει να είναι στο μέγιστο επίπεδο λειτουργίας και κτιριακών εγκαταστάσεων.
Κι όταν λέω “υγεία”, δεν εννοώ αυτό που έχουν στο μυαλό τους αρκετοί, αλλά μια ολιστική κάλυψη από το κράτος που προλαμβάνει, θωρακίζει, εκπαιδεύει και φυσικά, θεραπεύει κάθε πολίτη σε κάθε σημείο που υπάρχει Έλληνας. Δεν νοείται υγεία με κενά κι ελλείψεις, ούτε νοσοκομεία – φαντάσματα, χωρίς τα άκρως απαραίτητα για τη λειτουργία τους.
Μιλάω για μια “υγεία” που επικεντρώνεται στον άνθρωπο – ασθενή ή μη – αλλά και στον κάθε γιατρό και νοσηλευτή, χρησιμοποιώντας κάθε μηχανισμό που παρέχεται από το σύστημα υγείας, προς το γενικό όφελος. Ταυτόχρονα, θα δίνει κίνητρα σε γιατρούς, όπως ο παιδίατρος της Ίου, να παραμένει σε τέτοιου είδους περιοχές, όχι λόγω αλτρουισμού ή λύπησης για τους “απομακρυσμένους” από την πρωτεύουσα κατοίκους, αλλά γιατί η “δουλειά” του θα γίνεται εξίσου σεβαστή, αποδεκτή και με τις ίδιες παροχές που λαμβάνουν οι συνάδελφοί τους, είτε σε υλικοτεχνικό εξοπλισμό, είτε σε απολαβές.
Μια πολιτεία που νοιάζεται για τους πολίτες της, πρέπει να κάνει τεράστιες επενδύσεις στον χώρο της υγείας, όχι ως μια ακόμα τεχνοκρατική εξαγγελία, αλλά ως εθνική στρατηγική επανεκκίνησης της δημόσιας υγείας.
Μόνο ένα τέτοιο σύστημα υγείας θα κάνει τους γιατρούς να θέλουν να εργαστούν και τους πολίτες να τους εμπιστεύονται. Μέχρι αυτό να πραγματοποιηθεί, θα δούμε ακόμα πολλές περισσότερες παραιτήσεις, λόγω ανεπάρκειας κι αδιαφοριας του ίδιου του Κράτους.
Μέχρι πότε όμως; Ε.ΣΥ αποφασίζεις!