Η καμπάνια απευθύνεται ξεκάθαρα σε Ισραηλινούς επενδυτές, προβάλλοντας ακίνητα στην Αθήνα, με τιμές που ξεκινούν από 90.000 ευρώ, παρουσιάζοντας έτσι την ελληνική πρωτεύουσα ως εύκολη και άμεσα προσβάσιμη, ως μία επενδυτική ευκαιρία. Δεν πρόκειται για μια απλή διαφήμιση… είναι η δημόσια προβολή ενός ολόκληρου μοντέλου αγοράς που έχει στηθεί τα τελευταία χρόνια.
Κατηγορία: ΕΛΛΑΔΑ
Μονεμβασιά: Το Τελεφερίκ της Αδιαφάνειας και της Ασυδοσίας – Ένα Πρότυπο για Όλα τα Έργα της Χώρας…
Η ίδια ασυδοσία παρατηρείται σε όλα τα μεγάλα έργα της χώρας μας: από τον ΟΠΕΚΕΠΕ μέχρι τον σιδηρόδρομο στα Τέμπη, από τα αντιπλημμυρικά έργα στη Μάνδρα που απέτυχαν να προστατεύσουν ανθρώπινες ζωές, μέχρι τις πυρκαγιές και τις καταστροφές δρόμων που προκάλεσαν αυτά τα ίδια τα έργα. Οι πολίτες έχουν ήδη πληρώσει και συνεχίζουν να πληρώνουν, βλέποντας τα έργα να καταρρέουν, επειδή κανείς από τους υπεύθυνους δε σεβάστηκε τη φύση. Τα ποτάμια αλλάζουν πορεία, τα ρέματα τσιμεντοποιούνται και στενεύουν, ενώ τα χρήματα χάνονται στη λήθη και την κατάχρηση.
Η κρατική αδράνεια και η αυτοδιοικητική ανικανότητα ευθύνονται για πολλά εργατικά ατυχήματα.
Όταν ένα ατύχημα επαναλαμβάνεται και μάλιστα σε σύντομο χρονικό διάστημα, τότε παύει να είναι ατύχημα. Μετατρέπεται σε αποτέλεσμα. Και όταν το αποτέλεσμα αυτό προκύπτει μέσα σε συνθήκες όπου το προσωπικό δεν επαρκεί, τα μέτρα προστασίας είναι ελλιπή ή ανύπαρκτα, η εκπαίδευση δεν καλύπτει τις πραγματικές ανάγκες και η εργασία εκτελείται υπό πίεση, τότε δεν μιλάμε για απρόβλεπτες καταστάσεις. Μιλάμε για προβλέψιμους κινδύνους που κάποια στιγμή θα εκδηλωθούν.
Πλημμύρες από επιλογή. Μια αλήθεια πίσω από τη διαχείριση της φύσης.
Η ευθύνη είναι συγκεκριμένη και βρίσκεται μέσα σε μια πολιτική σκακιέρα. Είναι εκείνοι που, ενώ όφειλαν να προστατεύσουν τη φύση, την αγνόησαν, την υποβάθμισαν και τελικά τη θυσίασαν στο όνομα μιας δήθεν ανάπτυξης. Μιας ανάπτυξης που σήμερα αποκαλύπτει τι πραγματικά έκρυβε, με τις επιλογές που εξυπηρέτησαν μόνο συμφέροντα, με πρόχειρα έργα και μια λογική διαχείρισης που άφησε πίσω της καταστροφή.
Διώρυγα της Κορίνθου: Εργασίες δίχως τέλος, κόστος δίχως όριο
Από το 2021 μέχρι σήμερα, η κατάσταση στη Διώρυγα της Κορίνθου εξελίσσεται σε μια παρατεταμένη και πολυέξοδη περιπέτεια, θυμίζοντας το… γεφύρι της Άρτας. Το πρόβλημα αυτό ξεκινά ουσιαστικά στα τέλη του 2020 και κορυφώνεται τον Ιανουάριο με Φεβρουάριο του 2021, όταν σημειώνονται εκτεταμένες κατολισθήσεις που οδηγούν στο κλείσιμο της διώρυγας και στην ανάγκη άμεσων παρεμβάσεων.
Νόμος Δένδια και κρίση στις Ένοπλες Δυνάμεις: Υποβάθμιση, απαξίωση και ωμός εκβιασμός σε βάρος των υπαξιωματικών
…δηλ. θέλει να μας πει ότι οι έμπειροι επαγγελματίες μπορούν να αντικατασταθούν πρόχειρα από στρατεύσιμους, ότι η πολυετής υπηρεσία τους, η εκπαίδευση τους και η εμπειρία τους, δεν έχουν ιδιαίτερη Αξία. Πρόκειται για μια προσέγγιση που δεν προσβάλλει μόνο τους υπαξιωματικούς, αλλά εγείρει σοβαρά ερωτήματα για τη λειτουργία, την επάρκεια και τη θεσμική σοβαρότητα ολόκληρου του Στρατεύματος.
Η πικροδάφνη στο στόχαστρο και τα προβλήματα στο απυρόβλητο. Με την πολιτική του ξεριζώματος σε πλήρη άνθιση.
Κατά τη μακραίωνη παρουσία της στον ελλαδικό χώρο, αλλά και στις υπόλοιπες χώρες της Μεσογείου, καθώς και σε περιοχές με μεσογειακό κλίμα, η πικροδάφνη έχει συνδεθεί με ελάχιστα περιστατικά δηλητηρίασης. Αυτό οφείλεται κυρίως στη φύση του ίδιου του φυτού, καθώς η έντονα πικρή και απωθητική γεύση του, καθιστά εξαιρετικά δύσκολη, έως πρακτικά απίθανη, την κατάποσή του, ακόμη και από μικρά παιδιά. Πρόσφατα στοιχεία αποκαλύπτουν ότι σε σύνολο 22.000 δηλητηριάσεων παιδιών ετησίως, μόλις τα 4 αποδίδονταν σε πικροδάφνη.
Ένα παιδί στην άσφαλτο: Όταν η απουσία υποδομών γίνεται ευθύνη
Ο Πολίτης (ή οι Δημότες, όπως σας βολεύει σκεφτείτε το) κάθε μέρα, κάθε μήνα, κάθε χρόνο πληρώνουν αδιάκοπα Φόρους, Δημοτικά Τέλη, Τέλη Κυκλοφορίας, Εισφορές και τι ζητούν οι κακόμοιροι; Το αυτονόητο! Ασφαλείς δρόμους για όλους τους πολίτες και για τα μέσα μεταφοράς! Το πρόβλημα εδώ, είναι ότι το “αυτονόητο” για εμάς, έχει γίνει μόνιμα το “ζητούμενο”. Το κράτος κοιμάται “τον ύπνο του δικαίου”, αφού μόνο να εισπράττει ξέρει…
Σχολείο χωρίς όρια – παιδεία χωρίς πυξίδα.
Ποιος είναι τελικά ο πραγματικός σκοπός της εκπαίδευσης και ποια είναι η ευθύνη της Πολιτείας απέναντι σε αυτόν; Στη σημερινή κοινωνία, έχει εδραιωθεί εσφαλμένα η αντίληψη, ότι το εκπαιδευτικό σύστημα – από την πρώτη τάξη του δημοτικού μέχρι και τη Γ΄ Λυκείου – έχει ως κύριο στόχο την προετοιμασία των μαθητών για την εισαγωγή τους στο πανεπιστήμιο και κατ’ επέκταση, για την ένταξή τους στην αγορά εργασίας. Η εκπαίδευση αντιμετωπίζεται έτσι, κυρίως ως ένας μηχανισμός απόκτησης στείρων γνώσεων και επαγγελματικών δεξιοτήτων.
Ήρεμα Νερά ή Σταδιακή Διολίσθηση; Το Αιγαίο σε τροχιά Επικίνδυνων Συμβιβασμών…
Η Τουρκία εμφανίζεται διεθνώς ως μια δύναμη πάντα πρόθυμη να πάει σε διάλογο, εμμένοντας όμως σταθερά στις πάγιες διεκδικήσεις της. Κάτω από αυτές τις συνθήκες, ο διάλογος κινδυνεύει να μετατραπεί σε μοχλό πίεσης για την επίλυση κατασκευασμένων διαφορών, που ουσιαστικά δεν υπάρχουν.