Ntoros.gr

Αυτό που ονομάζουν «προληπτική αποψίλωση» καταστρέφει το ίδιο το χώμα μαζί με την οργανική ύλη και τα θρεπτικά του στοιχεία που συντηρούν τα δασικά οικοσυστήματα. Το γυμνό και αλλοιωμένο χώμα, εκτίθεται στις υψηλές θερμοκρασίες του καλοκαιριού ή διαβρώνεται από τις έντονες χειμωνιάτικες βροχές, η όποια φυσική υγρασία του εξατμίζεται, το έδαφος στεγνώνει, ξεραίνεται και γίνεται πιο εύφλεκτο. Όσο έδαφος έχει απομείνει, δεν μπορεί πια να φιλτράρει το νερό της βροχής, ούτε την υγρασία της βραδυνής αύρας που δροσίζει τα φυλλώματα των δέντρων, καθώς και αυτά κλαδεύονται με ανεξέλεγκτο τρόπο.

Σήμερα, σύμφωνα και με την πρόσφατη έκθεση του Ινστιτούτου Brookings («New Pathways for Students in an AI World»), η διαδικασία αυτή έχει συρρικνωθεί σε μερικά δευτερόλεπτα, δίνοντας μία εντολή, ένα “prompt”, στην AI και η εργασία είναι έτοιμη. Η ουσία όμως είναι ότι όταν ένας μαθητής απλώς αντιγράφει ή, ακόμα χειρότερα, ζητά από την AI να προσαρμόσει το ύφος του κειμένου, ώστε να μη φαίνεται ’’ρομποτικό’’, δεν κλέβει μόνο τον δάσκαλό του, αλλά και τον ίδιο του τον εαυτό.

Μήπως πήραν λάθος κατεύθυνση τα 577 δις ευρώ που προορίζονταν για τη στήριξη της κοινωνίας και την ομαλή επαναφορά της στην κανονικότητα, μετά την πανδημία;  Οι Έλληνες πολίτες – διότι μόνο για τη χώρα στην οποία ζούμε μπορούμε να είμαστε βέβαιοι – δεν είδαν καμία απολύτως ενίσχυση σε οικονομικό επίπεδο και τα δημόσια συστήματα υγείας εξακολουθούν να παραμένουν στην ίδια άθλια κατάσταση που ήταν και πριν την πανδημία, χωρίς ορατή προοπτική βελτίωσης.

Το σημερινό μοτίβο εκπαίδευσης, παράγει ανθρώπους εκπαιδευμένους να μπορούν να λειτουργούν μέσα σε ένα συγκεκριμένο καθεστωτικό σύστημα, και όχι πραγματικά καλλιεργημένους ανθρώπους με προσωπικότητα. Οι νέοι μεγαλώνουν χωρίς να διδάσκονται τι σημαίνει αυτογνωσία, αυτοσυγκράτηση, υπευθυνότητα και σεβασμός προς τον συνάνθρωπό τους και το περιβάλλον τους. Δε μαθαίνουν να διαχειρίζονται το θυμό, την απόρριψη, την απώλεια ελέγχου ή τη συναισθηματική φόρτιση. Όλοι οι πολίτες, και ειδικότερα οι νέοι, βιώνουν καθημερινά την ανασφάλεια σε όλους τους τομείς, μη γνωρίζοντας το πώς να λειτουργούν συλλογικά, μαζί με τους υπόλοιπους ανθρώπους της πολιτείας.

Είναι το ίδιο πέρασμα. Η ίδια γεωγραφία. Αυτό που είχε δει ο Μ. Αλέξανδρος αιώνες πριν. Και εδώ φαίνεται ξεκάθαρα η διαφορά. Από τη μία μεριά, ένας Άνθρωπος που ένωσε λαούς, άφησε πολιτισμό και δημιούργησε πόλεις. Από την άλλη, οι κατακτητές που άφησαν πίσω τους καταστροφή και ερήμωση. Και όμως, το όραμα του Μ. Αλεξάνδρου άντεξε στον χρόνο.